Dinsdag 15/06/2021

Een gedreven losbol, dat was ik

"Op mijn achttiende was ik een echt haantje-de-voorste. Een verschrikkelijke losbol ook", zegt Manuel Mùgica Gonzàlez, woordvoerder van de Gentse politie. "Ik was geen goede student en wist niet wat ik moest gaan studeren. Het enige wat mij interesseerde, was thé dansants organiseren en hoofdredacteur spelen van het studentenblad in het Atheneum aan de Ottogracht. Met als resultaat dat ik daar pas twee jaar later dan de rest buiten ben geraakt."

"Mijn vader had op dat moment al veel in mij geïnvesteerd. Ik naar de unief, dat wou ik hem niet aandoen. Dat zou toch maar een excuus geweest zijn om naar de Overpoort te trekken. In plaats van mijn legerdienst leek de zeemacht mij de beste oplossing. Ik heb meteen voor twee jaar getekend, als beroepsvrijwilliger. Een fantastische tijd. Griekenland, Turkije, Saoedi-Arabië, India: drie maanden op die boot. Je wordt betaald, je verteert niets, en je komt in landen waar je anders nooit zou komen. Weet je hoe ze mij noemden? De 'Speedy', zoals Speedy Gonzalez. Of 'de Spanjaard'."

"Toen ik achttien was, zat ik volop in mijn flowerpowerperiode. De kleren die ik toen droeg, zou ik nu niet meer durven te dragen. Maar naar de muziek van toen luister ik wel nog. Ik was en ben een echte hardrocker. Uriah Heep, Led Zeppelin, Deep Purple: dat zijn mijn groepen.

"Ik herinner mij een optreden, allicht het grootste dat ooit in Gent is georganiseerd. Twee dagen lang, met de top van de hardrock op de affiche. Ik wilde daar naartoe. Maar toen mijn ouders het woord 'concert' hoorden, verplichtten ze mij om een wit hemdje en een strik aan te doen. Stond ik daar op de eerste rij, met die achter mij al die hippies die joints lagen te roken en te zuipen."

"Bij grote maatschappelijke discussies, zoals de rakettencrisis, stond ik op mijn achttiende niet stil. Ik was niet geëngageerd, ik maakte vooral graag veel plezier. Het was allemaal heel soft. Bij vrienden thuis de hele avond naar plaatjes luisteren en zo. Op een nacht hebben we wel eens het standbeeld aan het Atheneum in wc-papier gedraaid. Dat moet mijn zwaarste wapenfeit zijn. Maar protestbewegingen, zoals de indignados nu, daar heb ik mij nooit mee bezig gehouden. Ik ben heel lang een speelvogel en een losbol gebleven, zij het een gedreven losbol. Mijn maturiteit is laat gekomen, eigenlijk pas toen ik op mijn 22ste bij de politie met mijn twee voeten in de alledaagse miserie kwam te staan."

"Mijn leven is een aaneenschakeling van toevalligheden. Zo ben ik ook bij de politie terechtgekomen. Vóór mijn legerdienst wou ik sociaal assistent worden. Maar op zee maakte ik mij al snel de bedenking dat ik eigenlijk niets kon. Dus wilde ik nadien voor de stad gaan werken. Ik heb aan drie examens meegedaan: brandweer, politie, en het derde weet ik al niet meer. Voor mijn politie-examen was ik bij de eerste keer geslaagd en mocht ik meteen beginnen. Maar vanaf mijn eerste jaar bij de politie ben ik in gang geschoten. Ik vond het heel leuk om de problemen van gewone mensen op te lossen. En er heerste ook een heel goede verstandhouding tussen de oude en de jonge garde. Ondanks alle miserie maakten we veel plezier. Na de diensturen gingen we vaak samen op stap."

"Dankzij de Gentse flikken heb ik veel kansen gekregen. Nu opnieuw, nu ik hun stem mag zijn.En ik ben ook content dat ik dankzij mijn nieuwe functie opnieuw wat meer tussen de jonge gasten kan lopen.Al denk ik niet dat ik nu nog een jonge agent zou kunnen zijn. Ik ben altijd zeer gedreven geweest, en ik doe niets tegen mijn zin. Maar vroeger waren de mensen veel verdraagzamer. We verdragen zelfs geen speelpleintjes meer, of een haan die te luid kraait. Ik ben een heel positieve gast, ik kan daar niet meer tegen. Waarschijnlijk een teken dat ik oud word."

"In 1975, het jaar waarin ik achttien werd, stierf Franco. Een grote opluchting voor onze familie. Een bevrijding zelfs. 'Eindelijk is hij dood, de rotzak': dat gevoel overheerste. Als kind was ik mij niet zo bewust van mijn afkomst, maar gaandeweg begon dat toch te dagen. Hoe ouder mijn vader werd, hoe meer hij over zijn jeugd begon te vertellen. In 1937 is hij, samen met 3.000 andere kinderen, naar België overgebracht om te ontsnappen aan de Spaanse Burgeroorlog."

"In 1987 heb ik, samen met mijn jeugdvriend Johan Block, de vereniging Los Niños de la Guerra opgericht. Bedoeling was om al die kinderen samen te brengen. Vooral de zeventigjarige herdenking, in 2007, was vree wijs. Fabio Wuytack heeft toen een prachtige film gemaakt, er liep een expo, een toneelproductie, er werd een boek uitgebracht. De Niños sterven een voor een, dus ik ben zeer blij dat ik het verhaal van mijn vader niet verloren heb laten gaan."

"Tot mijn achttiende voetbalde ik bij Racing Gent. Maar toen kreeg ik andere interesses en moest ik keuzes maken. Later heb ik wel nog aan atletiek en aan wielrennen gedaan. Twintig jaar lang ben ik voorzitter geweest van de wielerploeg van de politie. In 1991 ben ik zelfs naar San Sebastián gefietst, waar mijn roots liggen."

"Van een grote voetbalcarrière heb ik nooit gedroomd, maar achteraf heb ik wel vaak spijt gehad dat ik er zo snel mee gestopt ben. Want blijkbaar had ik wel enig talent. Ik was spits en scoorde elke wedstrijd. Ik had een neus voor de goal. Onze schoolploeg heeft zelfs nooit verloren. Maar leven voor de topsport was er in onze bende toch niet bij, we gingen veel te graag uit."

"De achttienjarige Manuel zou wellicht trots zijn op de Manuel van nu. Dankzij mijn naam was ik altijd de speciale. Daar gedroeg ik mij dan naar, natuurlijk. Maar dat motiveerde mij ook om me te bewijzen tegenover de anderen. Maar ik heb altijd mijn geweten gevolgd en zeer veel oprechte appreciatie gekregen van mensen. Ik zou verwonderd naar mezelf staan kijken, net zoals mijn kinderen nu soms verwonderd naar hun papa kijken."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234