Maandag 19/04/2021

Een folkie bekent kleur

undefined

cd pop & rock

door dirk steenhaut

BECKHHHHI

Sea ChangeGeffen/Universal

Beck, zo weten we onderhand, is een artiest die onmogelijk op één stijl valt vast te pinnen. Hij is een geboren eclecticus die alles wel eens wil uitproberen en, net zoals Neil Young, wispelturigheid tot levenshouding heeft verheven. Na de krolse funk van Midnite Vultures komt hij nu dus op de proppen met Sea Change, een ingetogen singer-songwriterplaat die tot op zekere hoogte aanleunt bij het eveneens door Nigel Godrich geproducete Mutations. Behalve een melodieuze en ingetogen plaat, is het wellicht ook de persoonlijkste die Beck tot op heden heeft uitgebracht. Sea Change dient zich op het eerste gehoor aan als een hommage aan de Britse folkrock van de vroege jaren zeventig. De songs bevatten nogal wat echo's uit het werk van artiesten als Nick Drake, John Martyn, Bert Jansch en Richard Thompson, ook al moet Beck, als zanger zowel als tekstschrijver in hen zijn meerderen erkennen. De plaat is echter veel meer dan een zoveelste stijloefening. Beck Hansen heeft in het verleden al meermaals herhaald dat hij, diep in zijn hart, eigenlijk een folkie is en veel belang hecht aan het ambachtelijke aspect van het songschrijven. Op Sea Change dus geen spoor van pose of ironie: dit is een cd waar de Californiër al jaren op loopt te broeden. Vorig jaar leverde hij bijvoorbeeld bijdragen aan langspelers van Air en Marianne Faithfull die in deze context beslist niet uit de toon zouden zijn gevallen.

Stem en gitaar staan in de nummers centraal, maar hier en daar hoor je ook flarden piano, harmonica en pedal steel en trekken liedjes zoals het bijna binnensmonds gezongen 'Paper Tiger', het mijmerende 'Round the Bend' en het pakkende 'Lonesome Tears' vooral de aandacht door de schitterende, vaak omineuze strijkersarrangementen. Net als op 'Nobody's Fault' uit Mutations worden die verzorgd door Becks vader David Campbell, een man die eerder zijn diensten al verhuurde aan onder anderen Eric Clapton, Aerosmith en Alanis Morissette. De tempo's liggen doorgaans laag: de teneur is mijmerend en bedachtzaam, de inhoud mistroostig en introspectief. 'Lost Cause' en het, vooral naar het einde toe, deraillerende 'Sunday Sun' zijn nog sierlijke sixtiespopdeunen, maar 'The Golden Age', 'All In Your Mind' en 'Guess I'm Doing Fine' baden een voor een in een pastorale sfeer waar alles stil lijkt te staan.

Bij de eerste beluisteringen klinkt Sea Change een beetje monotoon en eenvormig. De liedjes hebben duidelijk tijd nodig om door te dringen, maar vaak draaien helpt. Zeker omdat de schijnbare sereniteit om de haverklap wordt ondergraven door allerlei subversieve stoorzendergeluidjes die eigenlijk een essentieel onderdeel van het klankbeeld vormen. Zeker, de songs uit Sea Change staan mijlenver van 'Loser' of 'Devil's Haircut', maar laat je daar niet door afschrikken. Goede platen horen in het begin altijd een beetje weerbarstig te zijn.

cd Top-5

1 (-) Peter Gabriel, Up (Real World) 2 (4) John Parish, How Animals Move (Thril Jockey) 3 (1) The Flaming Lips, Yoshimi Battles The Pink Robots (Warner Bros) 4 (2) Coldplay, A Rush of Blood to the Head (Parlophone) 5 (-) Beck, Sea Change (Geffen)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234