Vrijdag 25/06/2021

Een fantastische symfonie

klassiek

antonio pappano neemt afscheid van de munt

Ja, dit is het noodlot: Antonio Pappano is voorgoed weg uit de Munt. Zijn afscheidsconcert in het Paleis voor Schone Kunsten begint dan ook met de ouverture tot Verdi's La Forza del Destino, de macht van het noodlot, en wel op Pappano's typische manier: met grote toon en groot gebaar, zodat zelfs kleine onzekerheden van het Munt-orkest worden opgenomen in die grote drang voorwaarts.

Brussel

Van onze medewerker

Stephan Moens

Dat Verdi Pappano's grootste bondgenoot is, blijkt ook verderop nog (na een wat zwakker tussenspel met het koor 'Freudig begrüßen wir die edle Halle' uit Wagners Tannhäuser) in twee werken: het koor 'Patria oppressa' uit Macbeth, heel mooi sotto voce gezongen door het Munt-koor, en het 'Te Deum' uit de Quattro Pezzi Sacri, waarbij Pappano in het voetspoor van de componist op onvergetelijke wijze show en structurering combineert. Hoe in de slotakkoorden, na een etherische interventie van sopraan Anne-Catherine Gillet, elke klank zijn eigen gewicht krijgt, is maar één voorbeeld van zijn grote kunnen.

Zijn relativeringsvermogen is daarna te horen. In twee perfect bij de aanleiding passende Wagner-fragmenten laat hij de plaats aan José van Dam. De 'Wahn'-monoloog uit Meistersinger is een van diens paradepaardjes: Pappano maakt van de orkestpartituur geen losse aaneenschakeling van motieven maar een organische samenvatting van heel de opera. In het afscheid van Wotan uit de Walküre laat Van Dam ons pas de volle diepte van zijn tragische talent zien. Het toont ons ook een tragisch aspect van het afscheid van Pappano: een 'Ring' met hem zou een heel groot muzikaal moment voor de Munt geweest zijn.

Ja, het was een fantastische symfonie, die tien jaar Pappano in de Munt.

Berlioz' wilde opiumdroom met die naam is dan ook een waardige afsluiter. Het Munt-orkest kent er inmiddels alle finesses van en zorgt voor een paar buitengewone momenten, zoals de sfeer scheppende inleiding tot Un Bal (die harp!). Voor de laatste keer geeft Pappano zich volledig, wat niet enkel te horen is maar ook te zien: aan die rollende ogen, die opwippende bles, die jaskraag die telkens weer naar beneden zakt.

Na afloop daalt er een regen van rozen op de dirigent neer. Het orkest dankt met cadeautjes en een vurige seguidilla uit Carmen; het publiek met een ovatie zoals die in Brussel nog niet vaak te horen en zien was. Een zichtbaar ontroerde Pappano weet niet wat hem overkomt. Een tijdperk is voorbij, voor ons meer nog dan voor hem.

WAT: muziek van Verdi, Wagner en Berlioz WIE: José van Dam, Anne-Catherine Gillet, koor en symfonieorkest van de Munt o.l.v. Antonio Pappano WAAR EN WANNEER: Brussel, Paleis voor Schone Kunsten, 28 juniONS OORDEEL: Bij dit grootse einde van een groots tijdperk hebben we zelf ook een traan weggepinkt.

Een fantastische symfonie, die tien jaar Pappano in de Munt

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234