Woensdag 19/02/2020

Een ernstige grappenmaker

Jonathan Burrows toont nieuwe choreografie 'Things I Don't Know'

Wanneer acteurs of dansers elkaar gelukwensen met de uitdrukking 'Breek een been', bedoelen ze dit meestal niet letterlijk. Toch kan een blessure van een van de dansers een voorstellingenavond een onvermoede en interessante wending geven. Dat overkwam de groep van choreograaf Jonathan Burrows, de voorbije dagen te zien in de Gentse Vooruit.

De premièrereeks van Burrows' nieuwste werk Things I Don't Know kon er niet worden gecombineerd met de herneming van Quintet uit 1997 en werd daarom samen getoond met Donna Che Breve, 'een percussiestuk voor drie kartonnen dozen', en Hands, 'een choreografie voor twee handen'. Dit drieluik sloot perfect aan bij thema van Things I Don't Know, namelijk de zelfstandige ontplooiing van de drie disciplines die elkaar in een dansvoorstelling treffen: muziek, dans en licht.

Het is verbluffend hoe Matteo Fargion in Donna Che Breve gedurende amper tien minuten een wereld van verbeelding creëert door met zijn vingers op een karton te roffelen. De percussie heeft geen dansers nodig om te worden belichaamd. Op basis van imitatie maar ook van abstrahering vertelt het droge, vertrouwde geluid van karton tientallen verhaaltjes. De toeschouwer krijgt volop de kans er het zijne van te maken. Balloo de Beer op de trap, voetstappen op het grind, een rustiger wordende hartslag, alles tovert Fargion met veel humor uit drie doodgewone dozen.

In Hands wordt muziek gecombineerd met een erg minimalistische choreografie voor twee handen. Op de tonen en in samenspraak met pianomuziek laat Burrows, gezeten op een stoel, zijn handen 'dansen' op zijn schoot. Stil en rustig voert hij zo een onderzoek naar de mogelijkheden van de uiterste beperking, naar de kracht van het kleine detail. Beide handen gaan eerst hun eigen weg, ontmoeten elkaar, sluiten een verbond, leiden of proberen te domineren. Met een fijnzinnig gevoel voor humor worden hier op micro-schaal enkele technieken van de hedendaagse dans onderzocht, zoals het isoleren van lichaamsdelen en een verscherpte aandacht voor de oosprong van beweging of de energiestroom.

Ten slotte brengt Burrows licht, geluid en beweging weer samen in een vernieuwde dialoog in Things I Don't Know. In deze choreografie, bestaande uit een duet voor twee danseressen dat geleidelijk overgaat in een solo door Burrows zelf, lijken de dansers de wereld van de scène, het uitgelichte vlak, voortdurend te verlaten. Door de discontinuïteit die zo ontstaat wordt het steeds veranderende lichtontwerp tot een autonoom teken, niet ten dienste van maar naast het dansgebeuren. Tijdens Burrows' solo legt het licht zelfs haar eigen ritme-logica van aan-en-uit op aan de dans, volgens een procédé dat vaak wordt toegepast in videoclips en dat ook opdook in het duet Of Any If And van William Forsythe, met wie Burrows nog heeft samengewerkt. Op het puur danstechnische vlak timmert Burrows verder aan de hem eigen weg van autonoom en analytisch onderzoek. Tijdens het duet voeren de beide danseressen in een opmerkelijke symbiose een choreografie uit waarin de armen de hoofdrol spelen. Op de grens van hoekige gestructureerdheid en totale ongecontroleerdheid lijken de armen van de danseressen hun eigen weg te gaan. Met een extreme precisie wordt deze haast machinale vaart perfect afgewerkt met een katakali-accentje in de handen of een volksdansachtige pas in de maat van 4.

In Burrows' solo, gedanst op computer-gegenereerde pianotonen, krijgen de bewegingen een meer ontroerende zachtheid en poëzie. De danser lijkt op een laagvliegende vogel, de golvende zee, een verdwijnende verschijning. Hier komt ook Burrows' verleden bij het Royal Ballet weer aan de oppervlakte, zij het in 'geïntegreerde' vorm. Want ook al houdt hij een flex-houding aan voor handen en voeten, zijn benen draaien steeds in 'en-dehors', en hij eindigt met de voeten in derde positie. In de houding van een steltloper op één poot vergast hij de toeschouwer zelfs op een erg grappige deconstructie van een 'retiré'. Bij wijze van verrassing, bij wijze van kritiek. Een ernstige grappenmaker, die Burrows. Clara Van den Broek

'Things I Don't Know' komt in het najaar weer naar Vlaanderen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234