Vrijdag 18/10/2019

Een eigen huis

'Ik ken veel mensen die zelf hun huis bouwen, zo speciaal is dat niet. Maar ik ken er niet veel die het ook zelf hebben ontworpen'

Wat doet iemand die zijn roeping als architect op het gepaste uur gemist heeft? Hij probeert dat goed te maken. Carlos De Keyzer ontdekte een paar jaar geleden dat ontwerpen en bouwen hem in het bloed zitten. Hij bouwde al zijn eigen huis. Nu volgt hij interieurarchitectuur en ontwerpt hij ook meubels.

Mechanica, specialiteit hydrauliek. Dat is de opleiding van de vader van drie (jonge) zonen. Daarbij kreeg hij een flinke portie technisch tekenen. Dat zette hem op de goede weg om zijn eigen ideeën over zijn woning op papier te zetten. "Dat was in 1988, toen mijn vrouw Adinda en ik onze eerste zoon verwachtten", vertelt hij. "Zij is afkomstig van Assenede en daarom ging ik daar op zoek naar een stuk groen dat flink afgelegen lag. We hadden veel geluk: het perceel dat we vonden ligt in een zeer landelijke zone, vlakbij een natuurgebied. Er stond maar één huisje, want nieuwe percelen worden in dit deel van Assenede niet meer verkaveld."

Carlos De Keyzer had plannen met dit stuk grond. "Voor de aankoop heb ik een stedebouwkundig attest aangevraagd, want ik wilde het huisje met de grond gelijk maken en mijn eigen onderkomen bouwen. Daartoe heb ik mijn eerste tekening van het huis gemaakt. In samenwerking met een architect, dat wel, maar de ontwerpideeën waren van mij."

Hij geeft wel toe dat hij veel mosterd ging halen bij de architect Mario Botta. Hij en Adinda hadden diens eengezinswoning in Ligornetto (Zwitserland) bezocht en hadden daarin hun droomhuis herkend. "We hebben een boek gekocht waarin dat huis beschreven staat", zegt De Keyzer, "en zo ben ik aan het tekenen gegaan. Sindsdien heb ik natuurlijk al veel meer over architectuur geleerd en gelezen. Ik ben bijvoorbeeld de industriële gebouwen van het bedrijf Vitra gaan bekijken (elk gebouw van Vitra werd ontworpen door een internationaal gerenommeerd architect, FOS). Zo ben ik een grote fan van de architectuur van Tadao Ando geworden."

Langwerpig, dat was de grondvorm die Carlos De Keyzer voor zijn huis beoogde. Een groot stuk plat dak erop, met aan beide uiteinden een hellend vlakje. En stenen gemetseld in speklagenmotief, vetkleur tussen de grijze betonstenen. "Een type woning dat je hier op het eerste gezicht niet vindt", zegt De Keyzer, "tot je naar gelijkaardige onderdelen gaat zoeken." En die moest hij vinden, om goedkeuring te krijgen voor zijn plan. "Ik vond in deze straat een langwerpig huis, ook kleine stukjes hellend dak, zelfs huizen met platte daken. En even verder in de straat stond er een huis met witte strepen tussen de andersgekleurde. Ik heb al die kenmerken genoteerd en ben toen mijn huis zelf gaan verdedigen bij stedebouw."

Hij kreeg het licht op groen.

Tweeëneenhalf bouwde Carlos De Keyzer aan dit huis. Hij deed nagenoeg alles alleen. "Af en toe heb je eens iemand nodig om een specifiek werkje te doen. Of om iets te helpen tillen. Meestal kwamen familieleden me dan helpen."

Funderingen leggen en metselen leerde hij zichzelf; in een specialisatiejaar na zijn studies leerde hij alles over elektriciteit. En waterleidingen zijn in zijn beroep zijn specialiteit. "Ik ken veel mensen die zelf hun huis bouwen. Dus zo speciaal is dat niet. Maar ik heb het mijne ook nog eens zelf ontworpen, en daar vind je er niet veel van," zegt De Keyzer niet zonder trots.

Het huis in Assenede betreed je op de kop ervan; daar bevindt zich een grote garagepoort. De voordeur zit in de rechtergevel, niet de kant waar je spontaan heen stapt. Ongetwijfeld lopen de meeste bezoekers van deze woning naar links, de tuin in. En daar is de zijkant van de lange vorm heel open gemaakt. Het is alsof er een stuk zijgevel uitgebeten werd, en weer dichtgemaakt, maar dan met glas. Er is een luifel boven de beet, die het terrasje eronder beschermt, het uit de zon en de wind houdt. De luifel houdt ook de binnenkant van het huis uit de zon, want dit is wel de volle zuidkant.

Aan de binnenkant, achter het glas, neemt de trap naar boven de meeste ruimte in. Het is een structuur van staal en warm hout, een combinatie waar Carlos De Keyzer een boontje voor heeft, want hij heeft verder, bij alle materiaalkeuze, met die warm/koud-combinatie rekening gehouden. Beneden is er de living, één grote open ruimte, die voornamelijk naar het grote raam is gericht. Links van de glazen erker is de keuken ondergebracht, met een doorgang naar voordeur en garage; rechts een vrij in te delen leefruimte. Andere ramen dan dat ene grote zijn er bijna niet meer: alleen drie kleine vierkante ramen volgen elkaar op in de zijgevel van de leefruimte en een langwerpig raam geeft nog uitzicht op de akker aan de achterkant van het huis.

Boven, op de verdieping, is alleen de laatste kinderkamer naar het veld achter het huis gericht; de overige kamers zijn weer rond het grote raam geconcentreerd. Vanuit het bed in de ouderlijke slaapkamer kun je zo in de tuin kijken; een buitenterrasje maakt dat de buitenlucht ook daadwerkelijk geproefd kan worden. Dit makkelijk van binnen naar buiten lopen is - zeker bij zomers weer - een van de heerlijke aspecten aan dit huis. Verder is het binnenin ook heel duidelijk en toegankelijk, nog iets wat deze woning heel aangenaam maakt.

Ruimtelijke verhoudingen bepalen doorgaans of iemand zich al dan niet goed voelt in een huis, en hoe Carlos De Keyzer zonder specifieke opleiding zoveel gevoel daarvoor ontwikkeld heeft, is een raadsel. "Ik praat wel enorm veel met mijn lesgevers op de academie", zegt hij, "en een paar van hen zijn gediplomeerde architecten. En ik documenteer me heel goed in de bibliotheek. Op die manier ontdekte ik de ortogonenschaal. Grieken en Romeinen gebruikten die; Mario Botta en Le Corbusier ook. De schaal is een beetje vergelijkbaar met de gulden snede; je leert eigenlijk via een soort wiskundige formule hoe je een ruimte verhoudingsgewijs goed in elkaar kan zetten. Ik ontdek natuurlijk ook dingen op allerlei andere manieren. Zo vond ik, lopend door het gebouw van Tadao Ando in Rhein-Am-Weil, een manier om de holle klank uit mijn leefruimte te halen. Ando bouwt namelijk ook met beton en tegen één wand had hij een volledig geperforeerde houten plaat aangebracht, speciaal voor de akoestiek. Als ik zo'n plaat vind, zet ik tegen het plafond."

"Toen het huis af was, had ik pas echt zin om mijn architecturale talenten te ontplooien," zegt De Keyzer. Hij schreef zich in aan de Academie van Eeklo en ging meubelontwerpen volgen. Barkrukjes, een stoel, een paar tafels en rek vormen een collectie waarvoor De Keyzer druk naar een producent op zoek is. "Mijn tafel werd bijna in productie genomen door BelgoChrom, een bedrijf uit Deinze dat vooral meubilair in staal en andere metalen maakt. Ze lieten een prototype van mijn tafel maken en gingen het bij hun klanten voorstellen. Het viel slecht bij de Duitsers: de poot had een stervorm die volgens hen te veel op een jodenster geleek. Het gevolg was dat ook BelgoChrom het prototype onmiddellijk afkeurde."

Carlos De Keyzer denkt bij zijn ontwerpen in industriële richting. Hij stemt ze af op de machines. Hij zoekt een ontwerp dat in staat stelt het materiaal dat nodig is voor het meubel snel, efficiënt en eenvoudig te kunnen snijden. Of hij streeft naar een meubel dat zich zeer eenvoudig laat monteren, maar toch oersterk is. Hij popelt van ongeduld om een kanaal te vinden waarlangs hij met zijn meubelontwerpen naar buiten kan komen. "Mijn ontwerpen worden kant-en-klaar voor de machine geleverd. Alles wat de fabrikant nog hoeft te doen, is de diskette in de computer stoppen en de machine kan onmiddellijk mijn meubels uitsnijden. Met de productie ervan kan ik als werkende vader van drie jonge kinderen niet bezig zijn; ik hou gewoon niet genoeg tijd over."

De meubelen van Carlos De Keyzer zijn te zien tijdens het weekend van 31 juli en 1 augustus, in de Stedelijke Academie voor Schone Kunsten in Eeklo. De tentoonstelling is open van 10 tot 12 u. en van 14 tot 18 u.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234