Zaterdag 04/04/2020

Een drummer vol melodieën

et geheim van succes in de rock-'n-roll schuilt vaak in de naam van de band. En in nostalgie, want bij de dood van Grant Hart, na lange strijd tegen kanker, komt de immense gehechtheid helemaal terug aan Hüsker Dü, de Amerikaanse punkband waarvan Grant Hart drummer was. Als Hüsker Dü niet Hüsker Dü had geheten, zou ik mogelijk nooit bij de groep zijn uitgekomen. Hüsker Dü klinkt lekker ruig, maar ook mysterieus, exotisch en absurd. Toevallig een combinatie van eigenschappen waar ik danig naar op zoek was als bleke puber van vijftien uit een Vlaams polderdorp.

Ik herinner me nog erg goed hoe ik, op basis van die beloftevolle naam die was blijven hangen uit een recensie van toen-nog-rockjournalist Frank Vander linden, de plaat New Day Risingging ontlenen in de lokale discotheek - wellicht als eerste ooit. Om het in de taal van de jeugd van tegenwoordig te zeggen: wat toen gebeurde, zal je verbazen.

Geen band heeft mijn muzieksmaak zo ingrijpend veranderd als Hüsker Dü, toen op die dag. Wat voor anderen Sisters of Mercy, Kraftwerk of Public Enemy was (of Clouseau of Dimitri Vegas & Like Mike desnoods), was voor mij dat driekoppige en allround koppige herriebandje uit Minneapolis. Zonder Hüsker Dü zou ik naar Wham! of Eurythmics zijn blijven luisteren. Wat oké is - op verzoek kom ik mijn eigen Nederlandse vertaling van 'Last Christmas' onder uw kerstboom zingen - maar niet oké genoeg.

Legendarische ruzies

Zonder Hüsker Dü geen Sonic Youth, geen Dinosaur Jr. , geen Pixies, geen White Stripes, geen Nirvana of geen Foo Fighters voor mij. Om de eenvoudige reden dat al die geweldige en veel groter geworden bandjes niet bestaan zouden hebben of op zijn minst helemaal anders zouden geklonken hebben zonder de bepalende invloed van Bob Mould, Greg Norton en de nu wijlen Grant Hart.

Punk op zich was natuurlijk geen revelatie toen. Als tienersnotjong werd ik geacht van The Sex Pistols en Ramones te houden. Ik deed mijn best, maar dacht eerlijk gezegd ook wel vaak: cool, maar wanneer komt het refrein?

Enter Hüsker Dü. Ze maakten herrie, pokkeherrie soms, maar wel melodieuze pokkeherrie. En het ging zelfs ergens over. 'Diane' - waar Therapy? nog een hitje van maakte - is een beenharde song over verkrachting. In de originele versie van de Hüskers komt die hardheid volledig tot zijn recht. Dat is de grote verdienste van Grant Hart, drummer maar - paradoxaal genoeg - toch ook de song and dance man van de groep. Het was zijn gevoel voor melodie dat de band zijn impactvolle mix van hardcore punk en pop gaf.

Toen ik in de discotheek van Stekene Hüsker Dü uit de rekken plukte, was de band al gesplit. De ruzies tussen de ego's Mould en Grant zijn even legendarisch als hun hang naar drank en drugs. Op eigen benen leverde Grant Hart nog de absolute wereldsong 'All of My Senses' af en één verbluffende totaalplaat met Nova Mob. Voorts ging het toch met pieken en dalen en, mede door ziekte, zachtjes bergaf. De synthese van slaan en zalven van bij Hüsker Dü kwam nooit meer terug.

Dat is ook helemaal niet erg. Vergankelijkheid is de drijfveer van de popmuziek. Maar vandaag buigt deze ouder wordende bleeksnoethangjongere toch het hoofd. Rust in vrede, held.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234