Donderdag 23/01/2020

Een cycloop met een oogontsteking

Grijze, griezelige Smog bedekt de Ancienne Belgique

Brussel

Van onze medewerker

Christophe Verbiest

Bill Callahan spreekt! Op een podium! Tegen de toeschouwers! De Amerikaan die vroeger ongeveer met zijn rug naar het publiek speelde, is tegenwoordig onwaarschijnlijk communicatief. Hij vroeg de aanwezigen of de stoeltjes goed zaten. Ik geef toe, eigenlijk was het een schok om zoveel empathie uit 's mans mond te horen. Alleen was het concert toen al zo ver gevorderd dat niets de onthutsing nog kon vergroten. Het begon al bij het betreden van de grote zaal van de Ancienne Belgique, want daar waren helaas stoeltjes opgesteld. Niet duidelijk wiens onzalige idee dit was, maar het zou best de keuze van Smog-man Callahan zelf kunnen zijn. Hij is op toernee omdat Scott Walker hem uitnodigde voor het prestigieuze Londense Meltdown Festival en koppelt er nog enkele optredens aan in de rest van Europa.

Smog is het pseudoniem van Bill Callahan. Voor deze toernee doet hij een beroep op vier muzikanten: twee gitaristen, een drummer en een toetsenist. Het vijftal speelde ongeveer de hele nieuwe Smog-cd Dongs of Sevotion en greep met 'River Guard' even terug naar het nabije verleden. De vier begeleiders, met onder meer personeel uit Tortoise, musiceerden onberispelijk. Vooral drummer John McEntire was in grote vorm. Met zijn kleine drumstel speelde hij, afhankelijk van wat de liedjes nodig hadden, sober en onderkoeld, of stevig met de nodige versieringen. Ook de drie andere muzikanten verdienden een pluim, vele zangers zouden ervan dromen om met zo'n band op toernee te gaan. Maar het mocht niet baten. De Mistmeester 'mismeesterde' zijn songs op een manier die niet mooi meer was. Vals zingen, gitaar niet gestemd krijgen, te laat invallen. Dat Callahan ongeïnteresseerd op een bühne staat, is niets nieuws. Bij vorige concerten zag je dat ook, maar je hoorde het tegendeel. De tristesse die in veel Smog-liedjes zit, voelde je toen in de lucht hangen, Callahans stembanden klonken gesmeerd met melancholie en hij accentueerde, bijna achteloos, de aparte humor in de teksten.

Helaas, driewerf helaas, als er een Academy Award voor ongeïnteresseerdheid bestaat, dan heeft Callahan die dinsdag verdiend. Minstens één conclusie dringt zich op: in Smog-land is de grens tussen genialiteit - en daarvan heeft Callahan in het verleden al geregeld staaltjes afgeleverd - en saaiheid een erg dunne lijn. Door de videoprojectie werd het tevens een erg ongemakkelijke avond. De hele tijd werd één beeld getoond, een close-up van een bewegend oog - ik vermoed van Callahan zelf. Wat de eerste minuten nog een leuke vondst leek, verwerd alras tot een akelig beeld, griezeligheid in het kwadraat. Was dat de reden waarom geregeld mensen de zaal verlieten? En ziet Callahan zich als Koning Eenoog in het land der blinden? Zo ja, dan had de cycloop dinsdag duidelijk last van een wel erg zware oogontsteking.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234