Zondag 25/10/2020

'Een clown moet vrolijk zijn, ook al is hij dat niet'

TRAGISCHE KOMIEK. Hoe hang je op een podium de lolbroek uit als het leven je de ene na de andere mokerslag verkoopt? Jacques Vermeire (63) start met een eerste nieuwe zaalshow na de dood van zijn grote liefde en zijn eigen kanker-diagnose. Maandag speelt hij de hoofdrol in 'Kroost' op VIER.

Nog geen maand voor dit interview stond er een hele reeks over 'de vrouwen van Jacques Vermeire' in Het Laatste Nieuws. Inclusief details over het financiële dieptepunt na zijn eerste huwelijk als twintiger, hoe hij op het einde van zijn tweede huwelijk met de 25 jaar jongere Eva liever in een kille blokhut vertoefde dan in hun villa, over de parkinson van zijn verongelukte ex Martine, en over zijn grote liefde Muriel, bij wie amper een paar weken na hun eerste kus kanker werd vastgesteld.

"Ik stel me dikwijls de vraag: moet ik wel zoveel inkijk geven in mijn privéleven? Maar dat is nu eenmaal mijn natuur", vertelt hij nu. "In tegenstelling tot sommige andere BV's zet ik nooit een zonnebril op als ik buiten ga en stel ik mijn living open voor journalisten. Ik heb een relatief proper huis: moet ik mij daar voor schamen? Als je kiest voor dit beroep en je leeft van je publiek, dan kun je je niet verstoppen. Mijn politiek is: een BV moet bereikbaar zijn."

En zo komt het dat we in de witte lederen sofa van Vermeires villa in Keerbergen zitten. Te midden van moderne kunst en met een bord profiteroles op schoot ("speciaal van die goede bakker uit het dorp"). De cameraploeg van Kroost is net buiten, het Vier-programma waarin Vermeire komende maandag opnieuw een blik gunt in zijn dagelijks bestaan.

"De pers heeft mij graag omdat mijn leven in golven gaat. Iemand bij wie alles altijd goed gaat, dat is niet boeiend. Klinkt dat cynisch? Dat ben ik nochtans niet. Ik heb nu eenmaal een zeer woelig privéleven. Ik kan daar niks aan doen, ik heb dat zelf niet in scène gezet."

Het gesprek wordt even onderbroken door Maxim, die thuiskomt van school en Jacques gedag kust. Nadat Jacques' partner Muriel vorig jaar in april overleed, is haar zoon bij Jacques en zijn twee kinderen blijven wonen.

"Muriel verliezen was vreselijk. Dat blijft vreselijk. Maar ik ben een sterke mens, ik probeer mij altijd op te trekken aan het positieve: de kinderen voor wie ik er moet zijn, de tofste kinderen die je je kunt wensen, mijn sterk gestel, het feit dat ik nog volle zalen trek. Ik ben niet gemaakt om miserie te hebben. Ik wentel mij daar niet in."

Het resultaat van uw opvoeding?

Jacques Vermeire: "Nee, dat is gewoon mijn karakter. Het zou dikkenekkerig zijn om te doen alsof dat ik de enige ben die al ellende heeft gekend. De laatste tien maanden ben ik naar zo'n tien begrafenissen geweest, vaak van mensen die jonger waren dan ik. Iedereen maakt drama's mee in zijn leven. Ik heb de luxe dat ik de tijd heb om dat verlies te verwerken. Ik heb geen nine to five-job waar ik een week nadien weer moest staan."

Maar als komiek wordt er van u wel verwacht dat u dan de lolbroek uithangt op een podium.

"Een clown moet vrolijk zijn, wat er ook gebeurt. Dat is mijn wapenschild. Het publiek heeft geen boodschap aan wat er zich achter de schermen afspeelt.

"Ik kan zeggen dat ik kan incasseren. Toen Muriel al ziek was, kreeg ik te horen dat er bij mij ook een grote tumor was vastgesteld. Darmkanker, van de kwaadaardige soort. Maandag kreeg ik de diagnose, dinsdag stond ik op te treden voor 1.300 man. Mijn partner was ziek, ik was ziek, maar desondanks functioneerde ik perfect."

Dat is toch onwaarschijnlijk moeilijk?

"Ik had die avond liever een triestige monoloog gespeeld dan de komiek uit te hangen, dat is een feit. In het dagelijkse leven is humor voor mij een wapen om vlot over te komen en het ijs te breken, maar op zo'n moment is het toch vooral een nadeel. Toen ik met Muriel wekelijks naar het ziekenhuis moest, begonnen mensen daar altijd grapjes te maken tegen mij of jolig te doen: 'Hier se, de Jacques. Den DDT.' Ik kan u zeggen: dat zijn gênante situaties.

"Maar op een podium probeer ik dat te relativeren. Soms lach ik op het podium met mijn eigen miserie. Ik kan dat. Het is een kwestie van schizofreen zijn. Niet dat ik gek ben natuurlijk, maar op een podium ben ik een andere mens. Ik kruip in mijn rol en denk aan niets anders. Achteraf bekeken heb ik mij toen, na dat kankerverdict, misschien geforceerd. Niemand in de zaal wist dat er iets aan de hand was. In een perscommuniqué hadden we voorgehouden dat het om een goedaardig gezwel ging, geen kwaadaardige tumor."

Om uw privéleven te beschermen?

"Om commerciële redenen. Als het publiek 'kanker' hoort, blijft het weg. We deden toen die zaalshow in eigen beheer en moesten tickets verkopen. Twee jaar lang hebben we dat stilgehouden,tot ik onlangs te gast was op Radio 2 en het over Kom op tegen kanker ging. Op zo'n moment kon en wilde ik geen komedie meer blijven spelen."

Bent u nu aan de beterhand?

"Ik heb mijn kruisband gescheurd tijdens een try-out voor mijn nieuwe show Veel vijven en zessen, maar voor de rest is mijn gezondheid prima. Een week na het kankerverdict ben ik geopereerd en als bij wonder bleken er geen klieren aangetast of uitzaaiingen te zijn. Daarom heb ik nu hier een schilderij van een engelbewaarder ophangen: iemand vond blijkbaar dat er nog een functie voor mij op deze wereldbol was weggelegd. Ook met Muriel heb ik altijd in mirakels geloofd. Er zijn mensen die ongeneeslijk ziek zijn en er toch nog doorkomen. Bij haar heeft het jammer genoeg niet zo mogen zijn.

"Ikzelf moet nog acht jaar drie maal per jaar op controle, het is een soort kanker die heel snel terug kan komen, maar ik voel me goed. Ik leef zonder schrik. Als je de boekjes en kranten leest, lijkt het soms alsof ik een triest figuur ben, maar er zijn ook veel positieve dingen in mijn leven. Ik heb niet elke keer de tombola gewonnen, maar ik zit niet vol met miserie."

Hoe gaat u daar mee om: dat elke tegenslag of persoonlijk verlies op de cover van de boekskes prijkt?

"Dat blijft een moeilijke oefening. Eva (Pauwels, kvdp) haalt veel covers omdat ze mijn ex is. Ik moet dan toch geweldig populair zijn, dat zelfs mijn exen de cover halen. Wie gelanceerd wil raken als bv, weet wat hem te doen staat. (lacht)"

Wat is voor u de grens? Ook het drankmisbruik van Eva en de ziekte van Muriel stonden op de voorpagina's.

"Eerlijk? In het verleden is de pers al over de schreef gegaan door zaken neer te schrijven die tot de privésfeer behoorden, maar wat moet je dan doen? Ruziemaken? "

U vertelt zelf ook veel in de pers over uw leven - recent nog over uw vroegere relatie met An Swartenbroekx - terwijl u ook gewoon zou kunnen zwijgen.

"De pers haalt vaak net dat een detail uit een gesprek naar boven dat goed verkoopt, terwijl het nooit mijn intentie was om daar wereldnieuws van te maken. Maar kom, zo werkt het nu eenmaal.

"Ik heb ooit één jaar gezwegen tegen de pers. Toen ik overstapte van de VRT naar VTM was ik in de media plots 'De man van 1 miljard', om vervolgens neergesabeld te worden met de 'Pak-de-poenprijs' voor het slechtste programma. Na dat jaar ben ik met enkele journalisten gaan samenzitten voor een eerlijk, informeel gesprek. 'Jullie hebben me op de knieën gekregen', heb ik gezegd. En: 'Ik ben heel kwaad, gekwetst en gefrustreerd geweest, ik heb zelfs aan stoppen gedacht, maar laten we nu met een propere lei beginnen. Uiteindelijk heb ik de pers nog altijd meer nodig dan zij mij. Als ik fuck you zeg en word doodgezwegen, dan verkoop ik minder tickets. Het is een huwelijk en zoals in elk huwelijk is het niet altijd rozengeur en maneschijn. Ik heb het er dikwijls lastig mee gehad, maar nu kan ik er mee leven. Ik wil zeker niet dikkenekkerig klinken, maar ik behoor tot de absolute top van mensen over wie ze graag schrijven. Dan moet je ook het minder plezante erbij nemen."

Denkt uw omgeving daar hetzelfde over?

"Ook mijn kinderen zijn het gewend, ze zijn ermee grootgebracht. Ze weten dat ik nooit iets negatiefs over hun mama, over Eva, zal vertellen. En Eva zelf kan daar mee lachen. Toen er in Het Laatste Nieuws stond dat ik soms mijn toevlucht zocht in een blokhut, belde ze mij daar de dag nadien al lachend over op.

"Ook als ik gestopt ben, zal ik nooit natrappen naar de pers, want ik weet hoeveel die voor mijn carrière betekend heeft."

'Als ik gestopt ben': denkt u al aan rentenieren?

"Nee, ik heb nog te veel energie. Voor het geld moet ik het niet meer doen. Pas op, niet dat ik financieel het zotteke kan uithangen als ik ooit stop. Ik heb altijd hard gewerkt. Voor ik bekend werd was er ook een periode dat ik werkelijk niets op mijn bankrekening had staan, en toen was ik toch al ouder dan dertig.

"Belangrijker dan geld is het gevoel dat ik een functie heb in de maatschappij. Ik heb dat nodig, om iemand te zijn. Alleen al daarom zou ik het liefst zo lang mogelijk optreden."

In uw zaalshow komen uw bekende typetjes terug, en straks treedt u weer aan als DDT in de FC De Kampioenen-film. Gaan we ooit nog een ander facet van u zien?

"Toeval wil dat ik net gevraagd ben voor een heel ander type film dan men van mij gewend is. Veel serieuzer. Al kan ik daar verder nog weinig over kwijt. Ik ben gecharmeerd, maar ik moet daar wel goed over nadenken."

Waarom?

"Kan ik dat? Komt daar volk naar kijken? Ik voel ook niet de noodzaak om mij nog te bewijzen met een zware rol. Er zit voldoende afwisseling in mijn zaalshows. Ik ben ook geen echte acteur, meer een komiek die altijd beperkt geacteerd heeft. Dat stoort me hoegenaamd niet.

"Ik heb veel gedaan in mijn leven: ik heb economie gestudeerd, ben verkoper en aankoper geweest, maar humor is mijn corebusiness. Dat is wat ik het liefste doe en waar het best mijn boterham mee verdien.

"Ik moet me kunnen amuseren. Als kind hing ik ook al altijd het zotteke uit. Dat zit in mij, dat is mijn afwijking. Zoals sommige kinderen graag voetballen, speelde ik graag de lolbroek, voor mijn ouders, op school. En iedereen lachte altijd het hardst als ik de sukkelaar speelde. Mijn helden waren Toon Hermans, Jomme Dockx in De collega's, Franse komieken zoals Fernandel en Louis de Funès: allemaal losers. Het is gebleken met DDT: geen rol ligt me zo goed als die van de loser. Die tijd bij de VRT (tot 1998, kvdp) was mijn hoogtepunt, dat heb ik bij VTM - artistiek dan toch - nooit kunnen overtreffen."

Hebt u spijt van die overstap?

"Nee en ja. Het mooie contract van VTM heeft veel goedgemaakt. En ik heb veel andere dingen kunnen doen. Maar ik ga nu niet zeggen dat ik voor de uitdaging naar VTM ben gegaan. Ik ben gezwicht voor het financiële.

"Zou ik iets anders doen als ik mijn leven kon overdoen? Nee, ik zou dat leven herdoen, zij het liefst met minder tegenslag. Maar die 'twaalf stielen, dertien ongelukken' maken me wel tot wie ik ben. Ik zal nooit kunnen zeggen dat ik geen gevarieerd leven heb gehad."

Vermeires mini-voorjaarstournee Tussen 5 en 6 is uitverkocht. De grote show Veel vijven en zessen toert vanaf 3 oktober langs alle grote zalen. www.jacquesvermeire.be

De Kroost-aflevering met Vermeire is volgende week maandag om 21u te zien op Vier.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234