Dinsdag 23/07/2019

Een choreografie van emoties

dans l Milli Bitterli met 'What Remains of Me, Part 3' op Attack! HHH

Jeroen Versteele

Donderdagavond gaf Lynda Gaudreau op het Attack!-festival in Kortrijk een après-première, na de presentatie van haar Document 4 in de Vooruit eerder vorige week. Ze toonde een afwijkende versie van een af product waarin ze heel wat materiaal dat niet in de voorstelling zat toch publiek maakte. Ook Eric Joris en Crew verbreden de blik op hun voorstelling: als je wou weten welke technische procédés en manipulaties ze toepassen in de Crash-sessies, de individuele theaterervaringen van het gezelschap waarin technologie je de fysieke en mentale wetten van de virtuele realiteit opdringt, kun je tot zaterdagavond het Anatomisch theater betreden.

What Remains of Me, Part 3 van de Oostenrijkse danseres en choreografe Milli Bitterli is dan weer het voorlopige eindpunt van een onderzoeksproces omtrent emotie en beweging. Kun je emotie opwekken, gewoon door een beweging te maken? En omgekeerd, lokken bepaalde emoties bijhorende bewegingen uit?

Milli Bitterli: "Ik werk aan een choreografie van emoties. Bewegingen en gebaren plaatsen je lichaam in een gevoelstoestand, waardoor je het openstelt voor emotie. Daarom is elke fysieke actie verbonden met een sensatie, die op haar beurt invloed uitoefent op hoe je die beweging uitvoert."

In het derde deel van dat project, dat haar ook langs danswerkhuizen in Zürich en Wenen voerde, plaatst Bitterli twee danseressen op de scène die de performance luidkeels op gang krijsen. Meteen wordt je aandacht gevangen en is de toon gezet voor een voorstelling die je in verschillende scènes telkens een tijdlang aan een helder uitgewerkte basispremisse overlevert, zonder je al te nadrukkelijk een bepaalde boodschap of interpretatie daarvan op te dringen.

Bitterli toont liever dan dat ze uitlegt, en dat levert enkele ontroerend mooie fragmenten op. Zoals die waarin Krõõt Juurak met een objectieve beschrijving van de bewegingen van Sabile Rasiti begint, maar meer en meer begint te interpreteren, betekenis toe te kennen aan haar eerder klassieke dansfrases. Plots stopt ze met praten, tekent de schijnwerper een veelhoek met vreemde vorm uit, en laat ze je alleen met het steeds uitbundiger dansende lichaam van Rasiti.

Dat woorden tekortschieten om bewegingen, en dus emoties, accuraat te omschrijven lijkt ook een rij naamwoorden te suggereren die gedurende het laatste deel van de performance op een scherm voorbijglijdt, maar die een hopeloze richtingaanwijzer is als je die in verband probeert te brengen met wat je op het podium ziet. Daar staat Juurak, een hoogblonde Estse met een wipneusje en een betoverende gelaatsexpressie. Terwijl 'Ne me quitte pas' van Jacques Brel in wel een half dozijn verschillende versies wordt afgespeeld (waaronder zijn eigen Nederlandstalige en een Turkse versie) verroert ze niks, behalve wat gezichtsspieren. Die lokken natuurlijk nog het meest van allemaal emotie uit. Al zal de muziek daar ook wel voor iets tussen zitten.

WAAR EN WANNEER Gezien op 13 april op Attack!, een festival van Limelight en Dans in Kortrijk, met onder andere theater van Piet Arfeuille en Inne Goris, film van Wayn Traub en Johan Grimonprez, en een slotconcert van De Portables. Meer info: www.dansinkortrijk.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden