Woensdag 17/07/2019

Een cadeau op wielen

'You have to give it a convincing push',zegt Tim Hannig en zo schiet de Jaguar XK150 door de Vlaamse velden. En zelfs al sputtert een classic car, gepoetst en blinkend voor de Zoute Rally, al eens: één dagje in deze auto van 60 jaar oud en je bent een kind op de kermis.

Doe je aan sport? Jawel. Autosport. Iedereen heeft zo zijn standaardgrapjes, dit is er eentje van mij (hoewel flauw, beter is dit: 'Hou je van dieren? Jawel. Met een sausje op mijn bord'), maar het is wel een beetje waar. 55.000 kilometer draaide de teller vorig jaar en dat is niet zo weinig. Ik rijd graag, op en af, wat is dat fijn. Maar kén ik daarom iets van auto's? Eigenlijk niet. Tim Hannig is dus een moedig man en een durver. Hij is directeur van Jaguar Land Rover Classic, weet best wat die Jaguar XK150 waard moet zijn en zegt toch: "Ik zal de start doen, maar neem jij straks het stuur over. Wil je eerst mijn copiloot zijn?" Dat is net zo geruststellend: ook nooit gedaan.

Soms zou ik een drone willen zijn. Of een vogeltje. Dan kon ik nu over de dijk van Knokke scheren en onder mij die paternoster van oude auto's zien schuiven die zich klaarmaken voor de Zoute Rally. Lager vliegend zou ik zien dat ze niet aan elkaar vasthangen. Dat het kleurenpalet schakeert: grijs, rood, geel zelfs. Dat ze andere namen dragen, genoemd naar Ferdinand Porsche of naar de Bayerische Motoren Werke waar ze gebouwd waren, of naar die kat in chroom op hun buik: de Jaguar. En dat op de deur van de laatste het nummer 201 staat. Het is een OTS: een Open Two Seater. Hij moet om 10.23 uur vertrekken voor 250 kilometer door West-Vlaanderen.

Soms zou ik een avonturier willen zijn. Of een rustiger mens. Soms zou ik willen denken: Who cares? En dan alleen genieten.

Van dit moment bijvoorbeeld: met zijn linkerhand - mooi in passende leren handschoen - draait Tim Hannig het sleuteltje om en met zijn wijsvinger duwt hij op een knopje. De motor van deze unieke wagen, met logo waarop je 'Winner Le Mans 1951-1953-1955-1956-1957' leest, begint zo heerlijk te brommen. "Van dit model werden er ooit 115 met het stuur rechts gemaakt", zei Isabelle Michiels, pr-manager van Jaguar Land Rover, daarnet. "Deze is gebouwd in 1960." Op een A4'tje van de Jaguar Heritage lees ik nog: "This was the most powerful of all the XK production models, and reached no less than 219 km/h in an independent road test."

Dat gaan we niet halen en als we de kustweg verlaten hebben en de drukte van de viptent van de Zoute Grand Prix al vergeten is, valt op dat zo'n OTS eigenlijk meevalt qua wind en koude. De meegebrachte muts zullen we geen enkele keer opzetten en niet enkel omdat het eigenlijk een ronduit belachelijk zicht is. Dat stadium van schaamte zijn we al lang voorbij: koud is koud. Maar dit is niet koud. De wind doet goed.

Follow the red car

Toen de Zoute Grand Prix, een evenement van vijf dagen, zeven jaar geleden begon, was Jaguar Land Rover meteen mee. Omdat, zegt Isabelle, dit alles verenigt: passie voor auto's en lekker eten. Netwerken uiteraard, en klanten ontvangen. "Vorige week stelden we in Parijs onze gloednieuwe Land Rover Discovery voor. Dat was de wereldpremière. Maar hier is hij ook en de mensen die hier zijn, zijn de juiste mensen. Niet dat dit evenement interessanter is dan het Autosalon. Maar het is 'en en'."

Tim Hannig is wat ik zou willen zijn: een beetje avonturier en een rustige mens. Terwijl 'follow the red car' mijn veiligste navigeertip is en hij links afslaat omdat ik links zeg, maar eigenlijk réchts had moeten zeggen, blijft de directeur van Jaguar Land Rover Classic, immer vriendelijk. Altijd de glimlach: "No worries, Rik, dan rijden we gewoon wat langer met deze prachtige wagen." En terwijl hij rijdt en ik, liever dan op het roadbook te turen, rondkijk naar koeien, ronde punten, de grensovergang naar Sluis en al eens durf zwaaien naar een toeschouwer, vertelt hij. Over hoe hij als kind al gek was van oldtimers, die hij overigens steevast 'classic cars' noemt. Over zijn eerste auto, toen hij 19 was: geen gloednieuwe, maar meteen zo'n oude Jaguar. "Mijn moeder vond dat maar raar." Over hoe hij in Hamburg voor ingenieur ging studeren, er later nog een managementopleiding bij nam en voor een bedrijf dat vorkliften maakt ("niemand beseft dat, maar je zou eens moeten weten hoeveel vorkliften er in de hele wereld nodig zijn") met zijn gezin een paar jaar in China woonde en uiteindelijk in South Carolina, Verenigde Staten dus.

Toen kwam Jaguar in zijn leven. Hij werd gevraagd om de 'Classic'-poot te leiden, een afdeling met zelf weer vier pootjes: er worden oude auto's herbouwd, de pas begraven Defenders worden er gerestaureerd, ze beheren wisselstukken voor al hun classic cars én via 'experiences' kunnen consumenten van die erfenis proeven op circuit. "Er is een tijd geweest dat het bedrijf liever enkel naar de toekomst keek", zegt Hannig. "Maar toen keerde het tij. We willen de rijke geschiedenis van dit merk koesteren. Ik lach er wel eens mee: ik leid een start-up van 94 jaar oud. Toen ik vorig jaar begon, had ik dertig mensen onder me. Nu zestig. Volgend jaar wellicht honderdtwintig."

Soms zou ik taalkundige willen zijn. Of creatiever.

Dan kon ik het geluid beschrijven dat de XK150 plots maakt. Je voelt hem wat pruttelen, je hoort hem hoesten, hij rijdt nog wel, maar op grondgebied Oostkamp belt Tim met Jock en Dave, die volgen in de eigen assistentiewagen. Met een hamertje klopt Jock onder waar Tim eigenlijk zit. Daar zitten twee benzinepompen en eentje ervan sputtert. We rijden weer. We stoppen nog eens. Tim haalt twee Chokotoffs uit zijn zak: "Deze had ik mee voor deze momenten." Een Duitse gentleman is hij.

Dave is 'Collection Manager' en Jock 'Collection Technician' en met grote liefde werken ze aan deze wagen. Daarin zit overigens veel kracht. "Veel van de mensen bij ons werken al lang voor Jaguar Land Rover en zijn de zoveelste generatie. Onlangs stonden we voor een raadsel toen we aan zo'n oude Defender bezig waren. Niemand had een flauw idee van hoe ze erin geslaagd waren een bepaald onderdeel zo te verven. Uiteindelijk heeft een van onze werknemers naar zijn grootvader gebeld: die wist het wél nog."

En dan vertelt Tim - ergens tussen de Flanders Fields en op weg naar Zonnebeke, waar een lunchstop voorzien is - over zijn grootvader. Een Duitse jongen dus, die in 1900 werd geboren en 14 jaar later te jong was om naar het front van de Eerste Wereldoorlog te sturen. Maar die duurde lang en grootvader werd 18. "Hij werd dus toch nog opgeroepen. Hij stapte in Duitsland op de trein en uitgerekend toen hij onderweg was naar het front, kwam het nieuws van de Wapenstilstand." Twintig jaar later ontsnapte diezelfde grootvader, dan al de 40 voorbij, aan het ergste van de Tweede Wereldoorlog. Hij moest niet in de vuurlinie, maar kon zich opgeven om als ontmijner te werken. Dat was redelijk 'safe': ontmijners kwamen waar gebied al gewonnen was.

Gevaarlijk beeldje

Soms zou zo'n oude Jaguar graag een nieuwe willen zijn. Of wat jonger. Want dat Tim tijd heeft om, ver van de Zoute Rally, over die opa en eerder China en zijn kinderen (die Tom en Piet heten) te praten, is enkel omdat de XK150 een moeilijke dag doormaakt. Zelfs met een door Jock en Dave vervangen benzinepomp - het probleem zat in één miniem losgekomen draadje ("You see, everything is important, otherwise it wouldn't be there") - moeten we toch weer eens stoppen. Onder het krakend velletje papier dat ik van de tweede Chokotoff-wikkel afscheur, zit geen gouden streep. We mogen geen wens doen. Al blijft dit ritje er een van groot geluk en van schoonheid. Die zit in de rustige toewijding van Jock en Dave. Ze zit ook in details op deze wagen: de radio is van 'His Masters Voice', zelfs in het glas voor een klein lampje op de achtersteven lees je 'JAGUAR', onder de motorkap die - jawel - even open moet, zie je hoe auto's er écht uitzien en de jaguar op het front glimt. "Dat auto's vandaag allemaal veel meer op elkaar lijken, komt door de vele regels die opgelegd worden aan autobouwers", zegt Tim. "Bijvoorbeeld die jaguar. Die mogen we er niet meer opzetten. Omdat het te gevaarlijk is voor mensen die eventueel op de motorkap terechtkomen." Hoeveel slachtoffers zou zo'n beeldje op 93 jaar gemaakt hebben? Ik denk niet één.

We rijden weer en we doen dat nu helemaal achteraan in de Zoute Rally. De VAB-bijstandswagen, ingezet door de organisatoren, hebben we met een dikke duim vooruitgestuurd: onze XK150 zal rijden als een prima karretje, geen zorgen. Dit is ook geen wedstrijd. En we hebben onze trots. Vorig jaar nog reed His Royal Highness Prince Michael of Kent er nog mee tijdens de Bo'ness Hillclimb in Schotland, opgeven in de Vlaamse polders proberen we niet te doen. Vandaag zijn hier Koen De Bouw en Tom Waes te gast bij dit oude Britse merk, in andere wagens zitten Cath Luyten en Hans Otten, gelukkig als copiloot. En wij in deze wagen.

"Vorig jaar kochten we een collectie van 540 Britse classic cars op", zegt Tim nog. "Het was een Britse tandarts die ze verzamelde. Maar toen werd kanker bij hem vastgesteld en hij verkocht ze ons allemaal. We plannen om ze volgend jaar in één pand samen te brengen en ook een stuk van de collectie tentoon te stellen. O ja: de tandarts herstelde onverwacht toch. Maar hij heeft geen spijt van zijn verkoop. Hij is wel opnieuw gaan verzamelen."

Hij duwt nog één keer op het gaspedaal. "Sometimes you have to give it a convincing push", zegt Tim, die als directeur van de Classic-afdeling wel elke acht maanden een nieuwe Jaguar krijgt, maar privé nog altijd een mooie oldtimer heeft. "Daar werk ik zelf aan, behalve aan de remmen. Daar blijf ik af, die zijn te belangrijk."

Dat laatste zegt hij met een glimlach en die zal de hele dag op zijn gezicht blijven. Zonnebeke, Sint-Rita, de kerkhoven rond Ieper, Werken, terug naar Knokke en de XK150 die voor de rest van de dag definitief mag rusten: het is allemaal goed geweest.

In Knokke worden later op de avond op een openbare verkoop voor 4,2 miljoen euro oude wagens verkocht, de duurste is een Porsche 'Pre-A' 1600 Speedster die aan de telefoon voor 586.000 euro wordt verpatst. En twee dagen later kopt Het Laatste Nieuws: '150.000 euro in de prak. Zakenvrouwen zwaargewond na duik in gracht met oldtimer uit 1956.'

Allemaal van gespaard gebleven. De rode gewatteerde jas laat ik aan de fotograaf en ik rijd naar huis. Tim Hannig leren kennen. Een auto die geen auto is maar een cadeau op wielen. De Vlaamse velden nog eens gezien. Chokotoff gegeten.

Soms ben ik gewoon blij dat ik journalist mag zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden