Zondag 27/09/2020

Eén brok moederleed

Als er ooit een film als anticonceptivum kan worden gebruikt, dan is het welWe Need to Talk about Kevin, waarvoor de Schotse cineaste Lynne Ramsay de gelijknamige roman (uit 2003) van de Amerikaanse schrijfster Lionel Shriver adapteerde tot een hallucinante en bijna misselijk makende brok moederleed.

De Kevin uit de titel (perfecte casting van de jonge Ezra Miller) is de 15-jarige zoon van Eva (rol van een opnieuw verbluffende Tilda Swinton, foto) en Franklin (rol van John C. Reilly). Hij is ook de leerling die op een dag als alle andere naar school vertrekt en daar een bloedbad aanricht.

Er zijn uiteraard al meer films gemaakt over school shootings, zoals Oscarwinnaaar Bowling for Columbine van Michael Moore en Gouden Palmwinnaar Elephant van Gus Van Sant, maar hier concentreert het verhaal zich op de relatie tussen de jongen en zijn moeder, zowel voor als na het drama.

We Need to Talk about Kevin positioneert zich als de kroniek van een aangekondigde catastrofe. De 'killing spree' van Kevin komt pas laat in het verhaal aan bod - de feiten zelf worden meer gesuggereerd dan getoond - maar na een bloedrood gekleurde proloog van een folkloristisch tomatenfeest, toont het begin van de film hoe Eva door haar omgeving gestigmatiseerd en getreiterd wordt. Zij is tenslotte de moeder die dit 'monster' gebaard heeft.

De narratieve structuur schuift dan heen en weer in de tijd, alsof Eva voor zichzelf klaarheid probeert te scheppen in het mysterie van hoe het zover is kunnen komen. Zo wordt bijvoorbeeld duidelijk dat zij indertijd haar carrière on hold heeft gezet voor haar zwangerschap, om zich naderhand af te vragen of dat eigenlijk wel zo'n goed idee was, zeker als Kevin een echte huilbaby blijkt te zijn. Een scène die in dat verband boekdelen spreekt, is het moment dat Eva met de kinderwagen halt houdt bij straatwerken omdat het geklop van de drilboor toch even het gekrijs van de baby overstemt.

De ene vraag roept bij Eva (en dus ook bij de kijker) de andere op. Heeft zij haar zoon eigenlijk ooit graag gezien? Waarom heeft hij zo lang gewacht om mama te zeggen? Was hij als kind echt zo'n malicieuze en provocerende pestkop? Of verbeeldde ze zich dat alleen maar? Want tegenover zijn vader gedroeg Kevin zich toch als een modelkind? Waarom duurde het zolang eer hij zindelijk wou worden? Was hij echt verantwoordelijk voor het feit dat zijn jongere zusje haar linkeroog verloor? Of kwam het door haar eigen schuldgevoel dat zij zoiets dacht? In welke mate moet zij zich nu verantwoordelijk voelen voor zijn misdaad? En was er echt geen mogelijkheid om die noodlottige catastrofe te zien aankomen? Kon er bij voorbeeld niet gepraat worden, zoals de filmtitel hulpeloos suggereert?

Het is niet alleen het onderwerp, maar ook de visuele inventiviteit en de uitgepuurde mise-en-scène van cineaste Lynne Ramsay die, samen met de vertolkingen van Tilda Swinton en de jonge Ezra Miller, van deze film zo'n beklijvende kijkervaring maken. Het enige voorbehoud dat men zou kunnen maken - maar dat geldt eerder voor het publiek dan voor de film zelf - is dat We Need to Talk about Kevin bekeken zou worden als een film die sluitende antwoorden geeft, die voor eens en altijd verklaart waarom iemand onverklaarbare dingen doet. Elke massamoordenaar heeft zijn eigen verhaal. Dit is het verhaal van Kevin en zijn moeder.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234