Dinsdag 19/11/2019

Een bloedstollende Zuid-Koreaanse debuutfilm

Met zo’n vijf miljoen verkochte tickets in Zuid-Korea was The Chaser van Na Hong-jin vorig jaar een van de grote kaskrakers van het land. De film vormt het bewijs dat de Koreaanse cinema nog altijd tot de meest uitdagende en esthetisch meest gedurfde van het moment hoort.

Dat Jaco Van Dormaels nieuwe film Mr. Nobody op het Filmfestival van Cannes een plekje geweigerd was in de competitie, was voor ons Belgen twee weken geleden het grote nieuws toen de line-up van het festival bekend gemaakt werd. Maar dé verrassing voor filmliefhebbers zonder nationalistische gevoelens was de verbanning naar de nevensectie Un Certain Regard van Mother, de vierde langspeelfilm van Bong Joon-ho (Memories of Murder, The Host), het grote talent uit Zuid-Korea dat vorig jaar aan de Côte d’Azur nog moeiteloos de verwachtingen inloste met zijn bijdrage aan de omnibusfilm Tokyo!Al even opgemerkt vorig in Cannes, tijdens een zogenaamde middernachtvertoning, was The Chaser, het even bloedstollende als bloederige debuut van Na Hong-jin. De film bevestigde dat de Koreaanse cinema nog altijd tot de meest uitdagende en esthetisch meest gedurfde van het moment hoort. Denk aan Bong Joon-ho of aan Park Chan-wook, de regisseur van Old Boy en dit jaar met Thirst de enige Koreaan in de Cannescompetitie. Opvallend: veel Koreaanse regisseurs kiezen vaak voor uitgesproken genrecinema (horror, thriller, fantasy, misdaadfilm), al proberen ze keer op keer de beperkingen van het genre te overstijgen.Maar zelfs als ze je de stuipen op het lijf jagen met enge monsters of je je aan je stoel nagelen met suspens, even vaak is de basisstructuur waarop de film rust melodramatisch. Dat is, als u mij deze terzijde toestaat, geen typisch Koreaanse eigenschap, ook hedendaagse Japanse en Chinese films rusten vaak op zo’n melodramatisch fundament. In de Verenigde Staten zie je dat veel minder omdat, a fortiori in Hollywood, er meestal gekozen wordt voor een happy ending. En een fundamenteel kenmerk van het melodrama is het zogenaamde oxymoroneinde waarbij een positieve ontknoping steevast gecounterd wordt door een tragische twist.The Chaser heeft eveneens een onwrikbare melodramatische ruggengraat, maar het is onmogelijk om daar verder over uit te weiden zonder u essentiële elementen van de plot te verklappen. Overigens zal deze film op de eerste plaats - en op het eerste niveau - vooral gesmaakt worden als een immens duistere, gewelddadige thriller met horrortrekjes met centraal Eom Jung-ho (Kim Yoon-suk). Hij was ooit een politieagent, maar ondertussen is hij een pooier die zijn callgirls behandelt met een mix van vaderlijke bezorgdheid en een pinnige kruideniersmentaliteit. Wanneer een van zijn meisjes (Seo Young-hee) verdwijnt, vertelt zijn intuïtie hem dat er stront aan de knikker is: hij is er rotsvast van overtuigd dat haar lot verbonden is met dat van andere recentelijk vermiste vrouwen. Helaas heeft hij geen bewijzen en hij kan zijn vroegere collega’s niet overtuigen, want een te groot geloof in zijn intuïtie heeft indertijd onrechtstreeks tot zijn ontslag geleid.Maar ditmaal heeft hij het bij het rechte eind, weten wij als toeschouwers lang voor de personages in de film dat beseffen. Wat volgt is een hels kat-en-muisspel met de ontvoerder (Ha Jung-woo, bekend uit films van Kim Ki-duk) die opvallend snel in het politiekantoor belandt. Helaas blijkt hij moeilijk vast te houden als er geen spoor van de verdwenen callgirls is. Wat Eom Jung-ho ook probeert om zijn ex-collega's te overtuigen, voor hem is hij een primitieve herrieschopper. En zijn handelingen doen hen niet van gedacht veranderen. Wel integendeel! Niet dat de politielui zo’n efficiënte indruk maken. Zoals zo vaak in hedendaagse Koreaanse films wordt het politieapparaat in The Chaser afgeschilderd als incompetent en corrupt. Dat leidt tot bijwijlen hilarische situatie, maar dat maakt van The Chaser geen komedie.Opvallend is dat Na, omringd door een uiterst sterke technische equipe, enorm zelfverzekerd, zelfs onversaagd, maar nooit overmoedig staat te filmen. Dat levert een handvol memorabele scènes op die zich, toeval of niet, allemaal ’s nachts afspelen, en meestal in de stromende regen. The Chaser is niet even intens en meeslepend als het magistrale The Silence of the Lambs, een film waarmee Na’s debuut, ondanks een stel duidelijk verschillen, ook een stel raakvlakken heeft. In elk geval: The Chaser jaagt de toeschouwers minstens zo hard de daver op het lijf. Benieuwd of u na een avondje The Chaser nog met een gerust gemoed de huissleutel in het slot steekt. (CHRV)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234