Vrijdag 21/02/2020

Een beetje overreageren, zo zijn de Mechelaars

Beeld UNKNOWN

Het opiniestuk van Guillaume Van der Stighelen, 'Elio, wat gaat u van de Vlamingen houden' (DM 17/12) was een voorzet voor andere auteurs die premier Di Rupo willen helpen bij het leren kennen van de inwoners van Vlaanderen. Vandaag: Yves Desmet, politiek commentator van De Morgen en inwoner van Mechelen.

Mechelaars luisteren naar de bijnaam 'Maneblussers'. In de nacht van 27 op 28 januari 1687 stond er een volle maan, verscholen achter een laag wolkendek. Een man die iets te beneveld uit een kroeg stapte, dacht dat de toren in brand stond en sloeg alarm. In een mum van tijd stond de stad in rep en roer, werd de noodklok geluid en drumden honderden bewoners samen met emmers water. Toen weken de wolken en zagen de Mechelaars dat het vuur eigenlijk de rossige gloed van de maan was die op de Sint-Romboutskathedraal weerkaatste. Zo zijn Mechelaars, altijd een beetje ongerust en in paniek over voorvallen die daarna meestal best blijken mee te vallen.

Een beetje overreageren, zo zijn we, en Mechelen was dan ook een van de eerste steden waar het Vlaams Belang in de buurt van de 20 procent kwam, al kan vandaag - buiten hun naaste familieleden - niemand u vertellen wie hun Mechelse verkozenen eigenlijk zijn. Nu was er in die tijd wel een reden om een proteststem uit te brengen. In de jaren tachtig, toen ik mijn carrière in de journalistiek als regionaal correspondent begon, was het al kommer en kwel om over te schrijven: een verouderd politiekorps dat geen weg wist met de criminaliteit, zwerfvuil en verwaarlozing van de openbare ruimte, gigantische leegstand en verkrotting, moeizame integratie van migranten, de stadsvlucht van jonge gezinnen.

Transformatie
Wel, u kunt niet geloven hoe dat gekeerd is. Net zoals uzelf van Bergen een wonderlijk aangenaam stadje heeft gemaakt - met een prachtige transformatie van het historische mijnbouwcomplex Le Grand Hornu tot modern kunstcentrum - heeft Mechelen ook een transformatie gekend. Er is hard gewerkt aan de stedelijke infrastructuur en de netheid. Jonge agenten patrouilleren, jonge migranten flaneren, jonge gezinnen trekken weer naar de stad. Ook al telt Mechelen verhoudingsgewijs een van de grootste Marokkaanse en Assyrische migrantengemeenschappen van het land, het samenleven verloopt er al bij al vrij goed. Niet dat er geen problemen meer zijn, maar het verschil met twintig jaar terug is verbluffend. Het heeft, denk ik, te maken met het uiteindelijk aanvaarden van een stedelijke realiteit, het besef dat samenleven met anderen niet probleemloos, maar ook niet onoverkomelijk is, en bovendien boeiender dan vanuit het raam van een verkavelingsvilla naar de koeien staren.

Mechelen is daarin trouwens geen unicum. Eigenlijk is het stedelijke niveau een van de best functionerende bestuursniveaus van Vlaanderen. En of dat nu met een christendemocraat is, zoals Stefaan De Clerck in Kortrijk, met een socialist als Louis Tobback in Leuven of een liberaal als Bart Somers in Mechelen: de centrumsteden van deze regio hebben alle een ongeziene revival mogen beleven. Zelfs in de zin dat het waarschijnlijk een van de nieuwe politieke breuklijnen in dit land geworden is: de optimistische stedeling die ondanks alle problemen van zijn biotoop houdt en die nog wil verbeteren, tegenover de wat bange niet-stedeling die de stad als oord van verderf en bedreiging ervaart, en dan maar liefst een vaccinstem uitbrengt, vol nostalgie naar de tijd waarin we nog wat homogener waren in onze bevolkingssamenstelling.

Dat is een tweedeling waar u best af en toe rekening mee houdt. De eerste harten die u in Vlaanderen kunt winnen, zitten in de stad. Stedelingen vinden dat wel leuk, zo'n Waalse variant van Obama. Zo'n from rags to riches-verhaal van een arme Italiaanse migrantenzoon, homoseksueel bovendien, dat is iets waarmee je kunt uitpakken wanneer de buitenlandse vrienden op bezoek komen.

Blazers
Mechelaars, geef ik u ook nog even mee voor wanneer u voor het eerst op bezoek zou komen, zijn ook blazers, een beetje Antwerpenaars in het klein. Ze kunnen zeuren en kankeren, maar sinds ze de fierheid op hun stad teruggevonden hebben, zijn ze ook behoorlijk chauvinist geworden. Toen ze in Antwerpen de slogan 'Dit is 't stad en al de rest is parking' lanceerden, repliceerden de Mechelaars met de stelling dat Mechelen de hoofdstad van Vlaanderen is, met twee leuke voorstadjes: Antwerpen en Brussel. We hebben zelfs een luchthaven, Mechelen-Zuid, in de rest van het land beter bekend als Zaventem.

Bergen is ongeveer even groot als Mechelen, u zult er zich thuis voelen. En als u echt indruk wilt maken, studeer dan het volgende zinnetje in: "Drau rauie rau aure". Zelfs Bart De Wever krijgt die Mechelse vertaling van 'drie rijen rauwe eieren' niet uit zijn mond.

Voelt u ook de drang om Elio Di Rupo iets bij te brengen over uw dorp, stad of streek en hebt u een scherpe pen? Stuur uw bijdrage naar opinie@demorgen.be. De beste worden gepubliceerd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234