Dinsdag 18/02/2020

Een bange blanke man en een zwierige zwarte vrouw

romantische komedie

bringing down the house HHIII

Regie: Adam Shankman

Brussel

Eigen berichtgeving

Jan Temmerman

Actiefilms maken zo nu en dan gebruik van het zogenaamde buddy-procédé, zoals in de Lethal Weapon-serie met Mel Gibson en Danny Glover, waarbij de scenaristen de (doorgaans) mannelijke protagonisten voldoende van elkaar laten verschillen en daarom regelmatig met elkaar in de clinch laten gaan, om uiteindelijk samen met de kijker vast te stellen dat ze toch wel dikke vrienden (geworden) zijn, die ondanks alles toch goed bij elkaar passen. Op een gelijkaardige manier gebruiken romantische komedies vaak het odd couple-uitgangspunt: de held en de heldin van het verhaal hebben dan zulke uiteenlopende karakters, interesses en ambities dat ze een 'onmogelijk' koppel vormen. Na een groot deel van de film op komische wijze geruzied en gekibbeld te hebben, komt het toch nog tot een romantisch einde.

In Bringing Down The House van Adam Shankman, die eerder de romantische komedie The Wedding Planner regisseerde, vormen Steve Martin en Queen Latifah zo'n odd couple. Hij is de stijfdeftige, in fiscaliteit gespecialiseerde advocaat Peter Sanderson, die net een echtscheiding achter de rug heeft, maar die die breuk (die blijkbaar voornamelijk door zijn workaholic-gedrag veroorzaakt werd) nog niet echt verwerkt heeft. Veel tijd om aan een nieuwe relatie te beginnen, heeft Peter nog niet gehad, maar via een of andere chatroom op het internet heeft hij toch kennisgemaakt met iemand, die zichzelf 'LawyerGirl' noemt en van zichzelf toegeeft dat ze "een heel donkere kant" heeft. Als het moment aangebroken is om elkaar in levende lijve te ontmoeten, staat plots de rondborstige en inderdaad 'heel erg donkere' Charlene Morton voor zijn deur. Die rol wordt vertolkt door de volslanke hiphopdiva Queen Latifah, die we onlangs nog aan het werk konden zien als Mama Morton in de magistrale filmmusical Chicago.

Charlene is net uit de gevangenis ontsnapt en wordt door de politie gezocht voor een bankoverval, waar ze naar eigen zeggen absoluut niets mee te maken heeft, hoewel de bewijslast tegen haar behoorlijk indrukwekkend is. Daarom beschouwt ze zichzelf als een 'LawyerGirl', namelijk een meisje dat dringend een advocaat nodig heeft en ze heeft dan ook haar zinnen gezet op Peter Sanderson.

De voluptueuze, zowel in kledij, in gedrag als in taalgebruik bijzonder kleurrijke Charlene is de complete tegenpool van de deftige, conservatieve en gecrispeerde Peter. Zijn pogingen om Charlene aan de deur te zetten en uit zijn leven te houden, mislukken echter omdat zij voor heel wat luidruchtige herrie en publieke heibel dreigt te zorgen in zijn o zo fatsoenlijke woonwijk en dito werkomgeving. Zoiets kan de gerespecteerde jurist uiteraard missen als kiespijn, vooral omdat hij volop bezig is een zeer voorname en erg ras- en klassebewuste weduwe (Joan Plowright) als cliënte binnen te halen voor zijn advocatenkantoor. Daarnaast zit Peter ook opgezadeld met vriend Howie (Eugene Levy), die bij elke aanblik van de weelderige Charlene steeds geiler lijkt te worden.

De tegenstellingen tussen Peter en Charlene zijn met andere woorden immens. De komische misverstanden en confrontaties zijn grotendeels gebaseerd op de wederzijdse vooroordelen en ressentimenten tussen blank en zwart. Zo voelt Charlene zich op een bepaald moment gedwongen om zich, zwaar tegen haar zin, als een onderdanige 'nanny' en kokkin te gedragen, terwijl Peter zich van zijn kant (een beetje zoals Warren Beatty in de politieke satire Bulworth) in een hiphopoutfit moet hullen om 'onopvallend' in een of andere club te infiltreren. Het resultaat is natuurlijk allesbehalve discreet.

In feite zijn Peter/Steve Martin en Charlene/Queen Latifah zo totaal verschillend dat van Bringing Down The House niet echt verwacht kon worden dat zij op het einde van de film hand in hand de toekomst tegemoet zouden wandelen, want dat zou toch wel zeer onwaarschijnlijk zijn, zelfs voor een typisch product uit de Droomfabriek van Hollywood. In dat opzicht is dit dus geen 'traditionele' romantische odd couple-komedie, hoewel de uiteindelijke, voor alle betrokkenen gelukkige afloop in de loop van het verhaal hoe dan ook voorspelbaar wordt. Toch is het opmerkelijk hoe bepaalde Amerikaanse critici de filmmakers een gebrek aan moed verwijten omdat zij Peter en Charlene niet als verliefde tortelduifjes laten eindigen. Zoveel politieke correctheid verwachten van een luchtige komedie is toch wel overdreven. De film mocht wel een beetje grappiger en snediger geweest zijn, want zoiets mag men wel van een komedie verwachten.

Van een komedie mag je een grappigere film verwachten

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234