Donderdag 17/10/2019

Ed Harcourt,

nieuwe cd 'from every sphere' gepresenteerd in londens bloomsbury theatre

een cineast zonder camera

Londen

Van onze verslaggever ter plaatse

Dirk Steenhaut

Tijdens festivals als Les Nuits Botanique en Rock Werchter bewees de 25-jarige Ed Harcourt al dat hij tot de interessantste singer-songwriters van de nieuwe lichting behoort. Met platen als Maplewood en Here Be Monsters vond hij immers moeiteloos een plek tussen grote voorgangers als Randy Newman, Harry Nilsson en Tom Waits, zonder zich al te zeer aan epigonisme te bezondigen. In februari verschijnt From Every Sphere, een cd die hij vorige week alvast in Londen live kwam presenteren met twee voortreffelijke concerten in het Bloomsbury Theatre.

Ed Harcourt is geen product van handige marketingjongens. Omdat hij, als zoon van een Britse diplomaat, tijdens zijn jeugd om de haverklap moest verhuizen en dus weinig vrienden had, zocht hij soelaas in de muziek. Hij kreeg een klassieke piano-opleiding, leerde nog zeven andere instrumenten bespelen en beschikte op zijn 23ste al over een voorraadje van driehonderd eigen songs, allemaal geschreven in het huis van zijn grootmoeder in Sussex. Zoals bleek uit zijn minidebuut Maplewood, legt Harcourt een enorme stilistische veelzijdigheid aan de dag: zijn werk sluit weliswaar aan bij de pop- en rocktraditie, maar verwijst net zo goed naar jazz, blues en klassieke Hollywood-musicals. Zijn taal is bovendien erg visueel, waardoor je hem als een cineast zonder camera zou kunnen beschouwen.

Zelf voelt Ed Harcourt zich een buitenbeentje. Ooit sloeg hij tijdens een concert zijn piano aan diggelen, omdat hij vond dat het publiek niet aandachtig genoeg luisterde. Maar gebrek aan appreciatie is vandaag niet langer een probleem: de artiest treedt nu op voor volle zalen en zijn cd Here Be Monsters werd vorig jaar zelfs genomineerd voor de prestigieuze Mercury Music Prize.

Oorspronkelijk zou zijn nieuwe, door Tchad Blake geproducete langspeler een dubbelaar worden (werktitel: The Ghosts Parade), maar nadat de relatie met zijn vriendin in mineur was geëindigd, gooide Harcourt het over een andere boeg. Uiteindelijk werd From Every Sphere een plaat over vallen, opstaan en opnieuw beginnen. De teksten zijn doorgaans nogal donker: pijn, onmacht en het onvermogen tot communicatie zijn vaak terugkerende thema's. Toch wentelt de artiest zich niet in zelfmedelijden. Zijn songs krijgen vaak een tragikomische wending en er flikkert altijd wel een lichtje in de duisternis. Bovendien beschikt Ed Harcourt over een feilloos gevoel voor melodie. In harmonisch opzicht heeft hij zich dit keer gespiegeld aan het latere werk van The Beach Boys. 'Still I Dream Of It', zijn nieuwe single, is trouwens een coverversie van een obscure Brian Wilson-song.

Het concert in Bloomsbury was in meer dan een opzicht bijzonder: niet alleen zou Ed Harcourt er alle songs uit zijn nieuwe plaat ten gehore brengen, zo'n twee maanden voor haar effectieve release; hij liet zich voor de gelegenheid ook bijstaan door het uit acht strijkers en vijf houtblazers bestaande Wrecking Crew Orchestra, waardoor zijn subtiele arrangementen ook live prima uit de verf kwamen. En natuurlijk was er ook nog zijn vijfkoppige band, waarin vooral de trompettist regelmatig schitterde.

De toon werd gezet door pulserende popliedjes als 'Bittersweetheart' en 'Watching the Sun Come Up'. Harcourt zelf speelde afwisselend piano en gitaar, maar in 'Ghostwriter', het gedreven 'Jetsetter' en het grimmige sprookje 'Undertaker Strut' experimenteerde hij ook met elektrobeats, samples en vervormde stemmen.

Occasioneel verwees de zanger wel eens naar zijn helden, zoals in de intro van 'The Birds Will Sing For Us', die erg deed denken aan Lou Reeds 'Satellite of Love', of het bloedmooie 'Sister Renée', een traag voortstrompelende, melancholische ballad voor piano en harmonica die schatplichtig was aan Neil Young. Het afgemeten 'Bleed A River Deep', waarin majestueuze violen en een gestopte trompet de hoofdrol speelden, hield dan weer het midden tussen Chet Baker en Lewis Furey, maar toch viel op dat Harcourts eigen stem steeds nadrukkelijker doorklinkt. Na 'Fireflies Take Flight', een song over trauma's uit zijn kinderjaren, diepte de zanger een fles champagne op en overhandigde ze aan een toeschouwer op de eerste rij met de boodschap: "openmaken en doorgeven". We zien het Elton John nog niet gauw doen.

Niet alleen de bubbels vielen bij het publiek in de smaak. Het nieuwe materiaal uit From Every Sphere werd zo geestdriftig ontvangen dat Ed Harcourt zich verplicht zag tot enkele verlengingen. Eerst stortte hij zich vol appetijt op 'She Fell Into My Arms' en 'Something in My Eye', twee radiohits uit zijn vorige langspeler, om de aanwezigen vervolgens koude rillingen te bezorgen met 'Those Crimson Tears', waarin de artiest zich enkel liet begeleiden door een strijkkwartet. Maar tijdens afsluiter 'Shangai' werden alle remmen losgegooid en liet de band zien dat hij ook behoorlijk stevig kan rocken. Ed Harcourt gaf in Londen een zelfverzekerd en veelkleurig concert waarin werkelijk ieder detail bleek te kloppen. Als de man in maart weer eens ons land aandoet, is gaan kijken dus zeker de boodschap.

De cd From Every Sphere van Ed Harcourt verschijnt op 7 februari 2003 bij Heavenly/EMI.

Als de man in maart weer eens ons land aandoet, is gaan kijken zeker de boodschap

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234