Zaterdag 05/12/2020

'Echt, ik hoef niet te winnen in Cannes'

Morgen wordt De rouille et d'os, de nieuwe film van Jacques Audiard, in wereldpremière vertoond op het 65ste Festival van Cannes. Zelden werd in Vlaanderen zo uitgekeken naar een Franse film als naar deze, maar dat heeft uiteraard alles te maken met de aanwezigheid van Matthias Schoenaerts.

Voor het romantische drama De rouille et d'os haalde Jacques Audiard zijn inspiratie uit twee kortverhalen uit de bundel Rust and Bone van de Canadese schrijver Craig Davidson. In de film speelt Matthias Schoenaerts Ali, een man van twaalf stielen en dertien ongelukken die op een bepaald moment met zijn vijfjarig zoontje Sam tijdelijk onderdak zoekt bij zijn zus in het zuiden van Frankrijk. Daar komt hij aan de kost als buitenwipper en raakt hij ook verzeild in het circuit van illegale bokswedstrijden met de blote vuist. Ali maakt ook kennis met de mooie, uitdagende Stéphanie (Oscarwinnares Marion Cotillard), die als trainster met orka's werkt in een pretpark in Antibes. Maar bij een werkongeval verliest zij beide benen.

Laat ons maar beginnen met de vraag die elke Belgische journalist u zal stellen: waarom Matthias Schoenaerts?

"Eerst was er de keuze om met Marion Cotillard te werken. Toen was er het idee om naast haar een niet-professionele acteur te gebruiken. We zijn dan in allerlei bokszalen en sportclubs gaan zoeken, maar toen ik de resultaten van die audities bekeek, realiseerde ik mij dat het om allerlei redenen moeilijk zou worden. Ik heb toen het geweer van schouder veranderd en besloten om toch voor een professioneel acteur te gaan. Het is toen dat castingdirector Richard Rousseau mij gezegd heeft dat hij un type formidable gezien had in Rundskop, een film die op dat moment nog niet in de Franse bioscopen te zien was. Ik heb de film bekeken en toen was de beslissing snel genomen."

Maar waarom wou u het eerst met een niet-professioneel acteur proberen?

"Dat leek mij interessant als contrast met iemand die zo'n sterke uitstraling heeft als Marion. En dat idee was ook gebaseerd op het personage van Ali zoals hij in het scenario beschreven stond. Hij was veel brutaler en minder charmant dan de Ali die we nu in de film zien. En dat is het resultaat van het werk dat Matthias gedaan heeft. Voordien had ik mij al eens afgevraagd wat iemand als Stéphanie eigenlijk in zo iemand kon zien. Het voelde geforceerd aan. Toen ik mezelf een tweede keer die vraag stelde, was dat dus één keer teveel. Toen besefte ik dat het beter was om voor een acteur te gaan die iets zou spelen dan voor een non-acteur die iets zou proberen. En hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik besef dat het stommiteit zou geweest zijn. (lacht)"

Voor het scenario hebt u blijkbaar elementen uit twee verschillende kortverhalen van de bundel Rust and Bone samengevoegd.

"Uit Rocket Ride komt het personage van een orkatrainer die een been verliest. Dat bezorgt hem een soort viriliteitsprobleem want hij weet niet of hij nog potent is. Wij hebben er hier een vrouw van gemaakt, die haar twee onderbenen kwijtraakt. Haar probleem wordt dat van de verleiding. Het andere kortverhaal is Rust and Bone en dat situeert zich in het boksmilieu. De titel verwijst naar de smaak van bloed, die men in de mond proeft als men een vuistslag in het gezicht heeft gekregen. Bloed smaakt een beetje naar roest."

U hebt ooit gezegd dat een film voor u altijd het antwoord is op een vorige film.

"En nu wilt u weten wat de vraag van Un prophète was. (lacht) Het antwoord is in ieder geval duidelijk. Na zo'n gevangenisfilm verlangde ik naar de zon, naar buitenopnames, naar vrouwen. Om te weten wat de vraag is na De rouille et d'os is het nu nog te vroeg. Dat weet ik nog niet, want ik heb nog geen idee wat mijn volgende film zal worden."

De digitale effecten in verband met de geamputeerde benen van Stéphanie zijn indrukwekkend.

"Tien jaar geleden had ik de film zo niet kunnen maken."

Maar vreest u niet dat ze toch teveel de aandacht naar zich toe zullen trekken?

"Dat is mogelijk. Ik weet het niet. Tijdens het draaien van die scènes droeg Marion gewoon groene kousen. Na een tijdje waren we dat gewoon. Misschien ten onrechte. Het voordeel was wel dat we bij de kadrering nooit teveel moesten letten op wat er al dan niet zichtbaar zou zijn. Het filmen van een vrouw met een dubbele amputatie gaf wel een speciale seksuele lading aan de seksscènes. Wat mij bij het draaien van seksscènes vaak geneert, is het feit dat men weet dat de acteurs doen alsof. Hier weten we dat natuurlijk ook, maar het feit dat die amputatie er zo écht uitziet, verlegt op een of andere manier de aandacht. ça resexualise les scènes d'amour. Omdat het festisjistisch is of wat je maar wilt. Daar heb ik het deels ook voor gedaan. Daarom hebben we er in tegenstelling tot het kortverhaal ook een dubbele amputatie van gemaakt. C'est évidemment plus sexy."

Zonder dat accident zou het waarschijnlijk ook nooit iets geworden zijn tussen Ali en Stéphanie.

"Absoluut. Er zit zelfs een scène in de film waarin dat expliciet gezegd wordt. Anderzijds zou Stéphanie zonder dat ongeval het domme, wat autoritaire prinsesje gebleven zijn dat ze voordien was. Door die transformatie in haar fysionomie verandert ze ook mentaal. Ze is ook meer in staat om liefde te accepteren en wordt zelf ook genereuzer."

Het personage van Ali deed mij op een bepaald moment denken aan de bokser Terry Malloy, het personage van Marlon Brando in On the Waterfront. Die werd ook omwille van zijn kracht en zijn vuisten ingehuurd om tegen zijn eigen klasse gebruikt te worden.

"Tiens, daar heb ik geen moment aan gedacht, maar het is waar. Het heeft wel iets. Ik denk dat ik het nu en dan ga gebruiken voor andere interviews. (lacht) Ik heb geen problemen met referenties. Het is onvermijdelijk als je films maakt, maar het gebeurt daarom niet altijd bewust. Het is een soort natuurlijke bagage als je van cinema houdt.

"Voor deze film heb ik bijvoorbeeld gedacht aan een film zoals Nightmare Alley van Edmund Goulding, met Tyrone Power. Of aan Freaks van Tod Browning. Of ook nog aan The Night of the Hunter met Robert Mitchum. Maar als je een rechtstreekse referentie wilt, dan zal ik er een geven. De scène waarin Ali Stéphanie in zijn armen neemt en haar naar het toilet draagt, is een discrete hommage aan Turks fruit van Paul Verhoeven. Dat is een regisseur die mij in mijn jeugd heel erg gemarkeerd heeft.

"Wat is cinefilie? Dat zijn beelden die je bijblijven. Ik had helemaal niet aan On the Waterfront gedacht, maar we praten er nu over en meteen zie ik dat schuldbewuste gezicht van Brando weer voor mij. Dat is ook zo'n beeld dat je bijblijft. Van De rouille et d'os zou ik willen dat het beeld bijblijft van de zus van Ali die hem die klap in zijn gezicht heeft. Op dat moment is Ali opnieuw een kind. Ik herinner mij dat Corinne Masiero, die Anna speelt, vóór die scène aan Matthias vroeg hoe ze hem die klap moest geven. En hij zei gewoon: 'Tu me la donnes' (lacht)"

Een aantal strandscènes hebt u in Cannes gedraaid.

"Ja, in de herfst van vorig jaar. Op tweehonderd meter van het Palais des Festivals waar de film nu vertoond zal worden.

U hebt in Cannes in 1996 de prijs voor het beste scenario gekregen voor Un héros très discret en in 2009 mocht u naar huis met de Grand Prix du Jury voor Un prophète. En nu zit u opnieuw in competitie.

"En ik ben daar zeer tevreden mee, zonder dat ik daarom een habitué wil worden. En neen, ik verwacht geen prijs. Gekozen worden volstaat voor mij. Eerlijk waar. Mensen uit de hele wereld zien op hetzelfde moment de film. Dat is toch exceptioneel. Ik begrijp niet hoe anderen naar Cannes kunnen komen met het idee dat ze een prijs willen komen halen. Toen ik in 2009 de Grand Prix kreeg voor Un prophète waren er journalisten die mij bij het buitenkomen vroegen of ik niet ontgoocheld was. Zijn ze gek of wat? Ze wilden zelfs weten of ik niet kwaad was op juryvoorzitster Isabelle Huppert. Kunt u zich dat voorstellen? Ik had net een prijs gekregen. Ik was verrast en ik was gelukkig."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234