Donderdag 17/06/2021

'Durven springen, dat is wat telt'

Het is 2 uur 's ochtends en heet in Mü̈nchen. 'Goesting in wat beats?', vraagt Isabelle von Medinger (30), tachtigste op de lijst van 305 troonopvolgers. Haar verhaal meandert van een Italiaans kasteel naar een Duitse paardrijschool, met een tussenstop in een Libanees ziekenhuis.

Die nacht viel in München in uitgesteld relais; een paar cocktails en het decor gingen op in het zwart. Isabelle von Medinger bestelt een volgende Aperol Spritz, steekt een volgende sigaret op, blaast de rook zacht en recht voor zich uit ,en zegt dan: "Koningin van België? Ha."

Of ze die rol zou opnemen? "Erover nadenken, ja, dat zou ik doen." Ze ziet een Porsche passeren. Het lijkt op dat ogenblik het sluitstuk van een zinderende dag. Maar dat is het niet.

We spoelen terug naar de middag. Von Medinger neemt plaats in de zwarte zitbank die uitgeeft op de nieuw aangelegde oefenpiste van de Universitäts-Reitschule, de paardenrijschool die ze zelf huurt en bestuurt, gelegen in de Königinstraße. Het gele zand en de houtpulp geven het beeld wat contrast. Op de achtergrond het donkergroene loof van de aanpalende Englischer Garten, een uitgestrekt stadspark dat het beeld van München bepaalt. Een enorme long, groter dan Central Park, de plek waar München vrijt, drinkt, lacht en zwemt. "Noem mij alstublieft geen koningin, geen miss Medinger of wat dan ook. Het is Isabelle. Gut?"

Achtendertig graden is het. Isabelle neemt een notitieboek. Een zwart lint deelt het op in twee helften. Een dubbele pagina, dat is de lengte van haar leven. Alles wat haar heeft gevormd staat opgelijst per jaar, per feit, als was het Wikipedia. De troonsaanspraak van Isabelle valt terug te voeren tot het huwelijk van Josef von Zallinger-Stillendorf, haar grootvader, die de hand vroeg van - even ademhalen - barones Stephanie Eyrl von und zu Waldgries und Liebenaich. Grootvader Josef is via een pak om- en zijwegen gelinkt aan het Belgische paleis. En Isabelle is dat dus ook. En al even frappant: misschien is Isabelle ook verwant aan Kaspar Hauser, de Duitse vondeling, een van de grootste mysteries uit de Duitse geschiedenis.

Binnenkort staat ze een DNA-staal af en wordt haar bekendheid bij een positief resultaat nog verveelvoudigd.

"Nog één vraag: op welke plek sta ik eigenlijk?"

Op plaats 80, niet ver van Asaea Corvalán Reyna y de Saboya, en voor de Von Plettenbergs en de Bonapartes. Isabelle heeft omzeggens nog uitzicht op de gele trui.

"Ik weet het al lang, dat ik kans maak op de troon. Tegelijk weet ik al lang dat die kans bijzonder klein is. Maar geloof me, al is die lijst in zekere zin geheim, iedereen die erop staat, weet dat hij of zij koning of koningin kan worden."

Ze wrijft met haar linkerhand over haar notities. Chronologisch zal ze vertellen, in een taal - je voelt wat etiquette - die wel eens neigt naar muffe pruimentaart, maar de inhoud is niet gevijld, die is verrassend stekelig.

Isabelle drinkt een kopje koffie, haalt diep adem en leidt me in gedachten mee naar de kiem van haar complexe verhaal, naar de 'Ansitz Stillendorf'. Ze leidt me mee naar een kasteel in het diepe noorden van Italië, in Bolzano. Een kasteel dat ze indertijd samen met haar grootouders heeft gerenoveerd.

De droom van Bolzano

"Sinds mijn kindertijd pendel ik tussen Italië en Duitsland. In München ben ik geboren en opgegroeid, maar ieder weekend trok ik met vader en moeder naar Bolzano, naar een kasteel in handen van mijn moeders familie. Op korte afstand van Venetië, midden in de wijngaarden, de uitgestrekte velden. Daar leidde ik het leven van een prinses. Mijn grootmoeder werd met de egards van een koningin behandeld en gedroeg zich daar ook naar. Haar lange jurken altijd perfect in de plooi, opgestoken haar, blinkende juwelen en onberispelijk gedrag.

"Gekleed in opvallende jurken ging ik dansen in kastelen, op bals waar mijn grootmoeder me voorstelde aan mensen die ik nooit eerder zag: 'Dit is de prins van hier, de prinses van daar, de hertog dit, de graaf dat, bla bla.' Ze stuurde vaak ook foto's en kaartjes naar München. Foto's van royals met daaronder hun namen. Op het einde stond vaak: 'Wil je ook een prinses zijn Isabelle? Werk dan aan jezelf.' Ik dacht als kind: wauw, dit is het leven. Diep verborgen in ons landgoed in Bolzano loopt zelfs een geheime gang naar de kerk, opdat we rechtstreeks de misviering kunnen bijwonen. Niet dat je mij daar ooit ziet, maar soit.

"In München leidde ik een modester leven, niet die droom van Bolzano. Als kind was mijn wereld nog eenduidig: op school speel je volleybal, 's avonds ga je paardrijden en in het weekend ga je dansen. Punt. Tijdens de week woon je in een enorm huis samen met de hele familie, op iedere verdieping een ander gezin, en 's weekends woon je in een kasteel in Bolzano, met de andere kant van de familie. Punt.

"Dat is de wereld waarin ik ben opgegroeid. In een voornaam maar ook sterk en warm gezin, met oog voor traditie en waarden, wat die ook mogen wezen. Tot iemand me op school vroeg: 'Isabelle, waarom staat er 'von' in je familienaam? Het werd me uitgelegd. Je hoort als kind dat je prinses van België kunt worden. Alsof er een fee op je schouder landt."

So far, so good. Isabelle vertelt in een rustig, beheerst tempo. Het doet haar kennelijk wat, om even achteruit te kijken, naar een tijd van lange jurken en lange glazen, van rijstpap en gouden lepels - een tijd die helemaal is verveld tot de realiteit die ze nu kent.

"Heel langzaam groeide het besef dat mijn jeugd anders was. Belangrijk: niet dat ík anders ben. Neen, dat mijn situatie anders is, was. En dan kwam de keerzijde. Plots, en ruw. Mijn moeder was tweeënveertig en kreeg borstkanker. Ik heb haar zelf verzorgd, thuis, in dat grote pand hier niet ver vandaan. Naar school ging ik niet meer. (ze houdt even in) Ik heb hier nog nooit over gepraat.

"De ziekte was te sterk. Mijn moeder, ik heb haar zien wegglijden. Het laatste wat ze in het openbaar zag, was een dressuurwedstrijd. Ik haalde zilver. Ze was tweeënveertig, ik zeventien, en plots was ze verdwenen. Er werd naar mij gekeken. Alsof het aan mij was om voor mijn zus van veertien te zorgen. Kort na haar dood stond ik in een winkel en zag zo'n blauw potje Nivea-crème. Het werd me te machtig. Ik had er mijn moeder altijd mee verzorgd.

"Na haar dood werd mijn vader erg ziek. Ook hij gleed weg. Dag na dag. Hij is veel ouder - zeventig nu - en is bijzonder hulpbehoevend. Hij was zijn hele leven fotograaf. Gezien de medische toestand van mijn vader bogen mijn grootouders zich over mij. Mijn grootvader werd een mentor, hij gaf mijn leven zin en vorm. Tot ook hij door kanker werd getroffen, en mijn grootmoeder hetzelfde overkwam. Iedereen viel weg. De basis verdween. Bovendien viel ook de familie helemaal uit elkaar.

"Het kasteel stond op het spel en de messen werden gewet. Sinds de dood van mijn familie kan ik geen mensen meer vertrouwen, of heb ik daar alleszins moeite mee. Misschien werk ik daarom met paarden.

"Dan ben je zeventien en besef je dat het leven helemaal niks met adellijke titels te maken heeft, niks met bals of kastelen. Dat het universeel is en niemand een vrijgeleide krijgt."

Naar Libanon

"Ik wist niet goed wat te doen en ging als tiener alleen wonen in een studio in München. Een plek niet groter dan twintig vierkante meter. Mijn moeder stierf in december, een paar maanden later zwaaide ik af aan de middelbare school en drong de werkelijkheid zich aan mij op. Ik stond in mijn studio en zwaaide naar de wereld: 'Hello world, this is me.'

"Verzekeringen, belastingen, huur, bankrekeningen. Ik wist van niks. Om te hercalibreren, om mezelf te kunnen plaatsen op deze bol, nam ik afstand van alles wat mijn leven tot zover had gekenmerkt. Ik nam het vliegtuig naar Libanon en ging werken in een ziekenhuis voor fysiek en mentaal gehandicapten. In de hoop die mensen te kunnen re-integreren in de maatschappij. Dat was hard, ja.

"Ik moest beseffen dat er een andere wereld was, ontdaan van alle glitter. Ik keek rond, schoot in actie, hielp mensen. Tegelijk begon ik boeken te lezen. Een vorm van escapisme, om te ontsnappen en ook te begrijpen. Alsof ik in mijn eentje aan het leven moest beginnen. In die hoge(re) kringen is het makkelijk om alle voeling met de maatschappij te verliezen. Dat moest ik tenietdoen. Ik heb nog geen antwoorden op de vragen die het leven me stelt, zal die waarschijnlijk ook nooit vinden, maar ik weet wel dat er kracht schuilt in een mens.

"Het pad lag als het ware geplaveid voor me. Mijn familie had alles in gereedheid gebracht. Maar ik koos een andere weg, en liep vaak verdwaald vooraleer te weten waar mijn identiteit in verscholen lag. Beseffen dat je leven uit verschillende rollen bestaat, is een eerste stap. Beseffen dat je sommige rollen kunt afstoten, is een andere. Ik heb de banden met die adellijke afkomst niet nadrukkelijk doorgeknipt. Niemand schofferen. Maar ze zien me amper nog. It's my life."

Isabelle is op dreef. Nabij de Reitschule stopt een racewagen. Een blauw-zwart gelakte sportkar die ronkt als een wilde stier. Isabelle: "Een BMW i8, vorig jaar gelanceerd, meer dan 350 pk." Blijkt haar man voor Bayerische Motoren Werke te werken, de lokale trots. En blijkt de jongedame die haar hele leven voor me heeft gedissecteerd, geen meisje te zijn dat als kind bomen tekende, of huizen, of kroontjes en koetsen. Isabelle tekende auto's, vliegtuigen en stripfiguren. "Gek op techniek. Gek. Mijn over-overgrootvader stichtte in 1912 de Medinger Motor Company en bouwde racewagens. Het zit in het bloed, denk ik. Hoor ik een auto, dan spits ik de oren. Snelheid en schoonheid, dat is het." De sportkar passeert op een moment dat nauw aansluit bij haar verhaal.

Testpiloot

Na de doortocht in Libanon kwam Isabelle op het idee om industrieel design te studeren in München. Ze slaagde met brio en versierde een job bij BMW. "Slagen aan de unief gaf me mijn eigenwaarde, mijn trots. Het was mijn eigen verdienste. Idem voor de job. Eerst deelde ik als hostess flyers uit op beurzen, later ging ik als testpilote mee op tour in Europa, om uiteindelijk mee te werken aan het design van de wagen.

"Schoon geluid hè, die i8?

"Komt het leven niet gewoon neer op springen? Op durven? Zie mij hier zitten, in mijn rijschool. Twee jaar geleden bood de kans zich aan. De vorige huurder vertrok, het pand kwam vrij en ik voelde de aandrang om te springen. Het is therapie gebleken. Als kind schilderde ik mee het kasteel in Bolzano, met mijn grootouders, als gaf ik mijn jeugd wat extra kleur. Jaren later, toen mijn grote voorbeelden waren overleden, bood zich de kans aan om de rijschool waar ik als kind al reed, over te nemen. Om ze te schilderen, op te ruimen en mijn eigen stempel te geven.

"Ik ben naar een boekhouder getrokken en zei: 'Dit is een meisjesdroom. Kan ik die waarmaken?' Die man nam een rekenmachine en zei: 'Je kunt het proberen.' Nu is het de Universitäts-Reitschule, werken hier negen mensen, lopen hier zestig paarden en neemt niemand me dit nog af. Mijn moeder en haar ouders waren echte vechters. Ik mag en ga niet opgeven."

Dat was de namiddag. Terug naar de bar, de nacht en de onzichtbare warmte. Een volgende Aperol Spritz is verse brandstof. Uitkijken over een stad is het opruimen van je hoofd. Alsof het open beeld voor een open geest zorgt. Je ziet de structuur van een stad en ordent de papierstapel die je hoofd is. We wandelen door de Türkenstraße, voorbij de studio waar Isabelle ooit alleen introk. "Het deed goed eens alles te vertellen deze namiddag", zegt ze. "Misschien kenmerkt dat de hogere echelons wel: de eenzaamheid. Ik ken die niet. Ik praat."

Uit de Englischer Garten flitsen felle lichten op het ritme van een dreunende bas. Er blijkt een sprookjeswereld te zijn nagebouwd, vergelijkbaar met Tomorrowland, maar dan kleiner. En op het moment dat je denkt alles te hebben gezien en gehoord, zegt de vrouw die kans maakt op de Belgische troon: "En? Ik heb je alles verteld. Goesting in wat beats?"

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234