Zaterdag 24/10/2020

Duitse invasie

Als Duitse wijn écht wil doorbreken in de Belgische rekken, is het de grootdistributie die de sleutel in handen houdt, zo stelden we onlangs in DMM. Onze woorden waren nog niet koud of plotseling wordt dit najaar een vloot wijnen aangeboden in de grote ketens. Extra lokkertje: voor minder dan 5 euro per fles.

in Belgische supermarkten

Eerst even een herhalingsoefening: al deze flessen gaan door het leven onder het Classiclabel. De Duitse wetgever lanceerde in 2000 immers deze nieuwe categorie voor droge, witte, (op papier) modern gevinifieerde wijnen, in een poging om de etikettenjungle te beperken, een jungle waarin zoveel consumenten hopeloos verdwaalden. Een gloednieuw Classicconcept zodat de wereldwijde wijnamateur - die niet meteen de hele wereldvakliteratuur in zijn geheugen heeft opgeslagen of in het snuitje heeft hoe en waarom precies de hele rijpheidspiramide van Duitse kwaliteitswijnen werd gebouwd - toch zijn smaakpad kan vinden. Een no-nonsense-etiket daarom, met daarop enkel de hoogstnoodzakelijke vermeldingen, in de wetenschap dat het bij een Classicwijn alleen gaat om een van de klassieke druivensoorten, zoals riesling, slanker, pinot gris of spätburgunder, waarbij meestal de namen van wijngaarden, lieux-dits of subregionale troetelnaampjes op het etiket bewust worden weggelaten of naar het ruglabel zijn verbannen. Qua marketing is het alvast een slimme manier om vooral de nieuwewereldconcurrentie met hun WYSIWYG-benadering (What You See Is What You Get) bij te benen.

Is er sprake van een kentering? We moeten nu niet meteen het hosanna aanheffen, want Duitse kwaliteitswijnen hebben nog een lange weg af te leggen richting ons hart en onze kelders, ook al stijgt hun marktaandeel ook in ons land continu. Feit is dat vrijwel elke zichzelf respecterende grootdistributeur dit najaar Duitse Classicflessen op de kaart heeft prijken en dan nog met een onvoorstelbaar lage instapdrempel, zonder uitzondering uit het recente witte oogstjaar 2005. Lage instapdrempel, want het duurste exemplaar kost 4,99 euro en er is dus alvast géén solide prijsargument om als wijndrinker niet te experimenteren met een Classic.

We beginnen met een Keldermanns Silvaner Classic 2005 uit Rheinhessen (Delhaize 3,99 euro). Stralend strogeel, groen glanzend, geurend naar witte perzik, amandel en Kaapse appel, met vooral rijpe cox en granny smith in de mond, correct maar eenvoudig.

Dan volgen twee flessenPinot Blanc Classic. De Michel Schneider 2005 uit Pfalz (Alvo, 3,45 euro) blijkt een florale, appelgedomineerdere wijn, rijper qua textuur met eveneens abrikozenjam, maar vooral perzik en geroosterde amandel, heel rijp van bouw. De Gräflich von Kageneck'sche 2005 uit Baden (Delhaize, 4,49 euro), die alvast de Oscar wint voor de Meest Gekke Naam, is niet alleen duurder, maar ook structureel sterker. Vrij geel, superglanzend, rijp geparfumeerd met paasbloemen en een wolkje acaciahoning, in de mond lekker droog en met impressies van appelmoes, amandelbrood en gekonfijte citrus, opnieuw een amandelfinale. Veel (maaltijd)wijn voor weinig geld.

Volgende set op onze proeftafel: drie keer Pinot Gris Classic: een in deze context sterk en vrij homogeen trio volbloedmaaltijdwijnen. De Ruppertsberger Winzerverein Hoheburg uit Pfalz (Delhaize, 4,59 euro) oogt medium geel, energiek fonkelend. Geurimpressies van rijpe herfstappel, vrij mollig in de mond, met gestoofde cox en boskoop plus notengebak, maar ook goede zuren in de afdronk. Flinke body met ook een duidelijke alcoholvulling.

De Badischer Winzerkeller 2005 uit Baden (Carrefour/GB, 4,88 euro) geurt lichtjes exotisch, vooral naar abrikozenmarmelade en perzikbloesem, smaakt frisser en leniger dan de vorige - peer, appel -, maar draagt ook minder fruitvet. Wel prima fraîcheur.

De Gräflich von Kageneck'sche 2005 (Delhaize, 4,99 euro) van zijn kant is superglanzend, medium geel, kristalhelder, en bezit een fijn appelgebakparfum, lichtjes gestoofd wit fruit en gedroogde abrikoos plus een streepje honing. Rijp qua textuur zonder overacting, met appel-en-peercompote in de structuur, sappig en voldoende fris.

Dan start het Classic Rieslingfestival, waar een kwartet in de startblokken staat. De Michel Schneider 2005 (Alvo, 3,29 euro) is gezien zijn prijsniveau bijzonder aangenaam: medium geel, zuiver, vet tranend. Plezierig parfum van appelcompote, honingraat en boterbloemen. Rijp, met impressies van gekonfijte citrus, verrassend vet en mollig, met gele en witte vruchten tot in de finale. Zeker geen blijver, maar op korte termijn leuk, indien heel koel geserveerd (7 à 8°C).

De Rudolf Müller 2005 uit Pfalz (Colruyt, 3,65 euro) is maar een fractie duurder, maar véél complexer. Een van de beste flessen uit de serie: stralend medium strogeel, bijzonder helder en vet tranend. Gekonfijte limoenen, acaciahoning en gedroogde abrikoosjes. Gezien zijn prijsniveau bijzonder rijk en vet, met reine-claudes en herfstappel, enorm genereus, met in de finale impressies van amandelgebak. Een van onze favorieten. Na deze voltreffer scoort Weingut Vollmer 2005, eveneens uit Pfalz (Carrefour/GB, 4,68 euro), een trapje lager, hoewel zeer behoorlijk. Kristalhelder strogeel, met een boeket van appelmoes en honingraat, in de mond gedroogde perzik en doyennéperen, vrij veel alcohol (13%), maar correct op korte termijn. De riesling van Ruppertsberger Winzerverein Hoheburg 2005 ten slotte (Delhaize, 4,69 euro), is weer top. Strogeel, groen glanzend. Heerlijke neus van witte perzik, conferencepeer en amandelpasta. Rijpe, met zoetrijp flirtende smaak, met opnieuw impressies van frangipane, sappige peer, herfstappel en zelfs witte chocolade, bijzonder mondvullend. Een van de flessen die u minstens nog een extra Nieuwjaar kan laten rijpen.

Wat kunnen we nu concluderen uit deze tien Classicflessen?

* Eén: alle flessen dragen een verrukkelijk prijskaartje. Wie den Duits nu niet wil uittesten, is simpelweg dom of koppig.

* Twee: geen enkele van de tien flessen bevat een structurele fout in de aroma's of smaak. Overdreven zoetzuur, verzuurd, bitter, té alcoholrijk of metalig: we konden geen enkele Classic op deze blunders betrappen. Finesse moet u anderzijds evenmin verwachten, maar wél eerlijk fruit met meestal goede zuren als ruggengraat.

* Drie: een aantal wijnen beantwoordt toch niet helemaal aan het imago 'sec' en 'modern', zoals bijvoorbeeld Rueda ze brengt. Deze wijnen blijven wel een eigen fruittemperament dragen. Wie op zoek is naar een alternatief voor zijn witte bordeaux of Nieuw-Zeelander, moet even mentaal de klik maken.

* Vier: in deze prijsklasse vervaagt soms wel het druivenras. De reeks pinot gris leek ons het best getypeerd. De rieslings bleken soms heel prettig om nu te drinken, maar zouden in blindproeverijen met andere - lees: duurdere - rieslings niet meteen opvallen, tenzij door - nogmaals - hun lage instapprijs.

* En vijf: zelfs met deze kanttekeningen in gedachten bewijzen flessen als de Ruppertsberger riesling en pinot gris, de Rudolf Müller riesling of de Gräflich von Kageneck'sche pinot gris dat 'lekker', 'Duits' en 'niet duur' perfect verzoenbaar zijn. Een prettige gedachte. n

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234