Zondag 19/01/2020

Vluchtelingencrisis

Duitse arts over gruwel in asielcentra: "Ik heb nog nooit zo veel ellende gezien"

Noodopvang voor honderden vluchtelingen in hangaar 4 van de voormalige luchthaven Tempelhof in Berlijn. Beeld ap

Hij wou zijn ervaringen in een Duits opvangcentrum zo neutraal mogelijk opschrijven. Maar de gruwel die hij zag, zorgde ervoor dat het opiniestuk van arts Raphaele Lindemann uit Mainz 300.000 keer werd gedeeld op Facebook. "Ik heb nog nooit zo veel ellende en vertwijfeling op een hoop gezien."

Beste mensen,

Na bijna vier weken in een opvangcentrum waar vluchtelingen direct na aankomst worden opgevangen, vind ik eindelijk de tijd om een paar woorden aan de werkelijke situatie ter plekke te besteden en openbaar te maken.

Ik ben momenteel als arts verantwoordelijk voor de eerste medische hulp aan pas in Duitsland aangekomen vluchtelingen. Deze hulp vindt vrijwel altijd vóór iedere volgende stap plaats. Dus nog voor de registratie (inclusief vingerafdrukken en foto), de verzorging met (merk)kleding uit giften, de mogelijkheid zich te douchen, iets te eten of de verplaatsing naar elders in het land. Je krijgt van mij hier dan ook een duidelijke indruk over de situatie van de vluchtelingen die voor het eerst in een centrum aankomen.

Deze indruk is puur en absoluut ongefilterd. Ik kan jullie verzekeren dat het absoluut onmogelijk is om bijvoorbeeld een voet met bevriezingsverschijnselen te verzorgen die meer dan 500 kilometer, in kapotte schoenen met natte sokken, door de winter is gemarcheerd en daarbij door een 'naïeve roze bril' te kijken. Of een zuigeling van vier weken oud in vochtige kleding met longontsteking te behandelen, die samen met een eenjarige en een vierjarige helemaal alleen met de moeder over de Middellandse Zee, via Griekenland, hier is beland en vervolgens het verwijt van wereldvreemdheid moeten aanhoren. Dit hier is de wereld! En dit hier is zeer realistisch en nergens 'rooskleurig'! De vader van de drie kinderen kwam overigens in Syrië om het leven.

Deze mensen komen hier aan in een absoluut desolate en beklagenswaardige toestand. Natuurlijk zullen sommige mensen verbaasd zijn dat het hier niet over 90 procent jonge, gezonde mannen gaat. Ik zie per dienst 300 tot 500 vluchtelingen. Minstens 40 procent van hen zijn kinderen! Er zijn gezinnen, er zijn ouderen en ja - er zijn ook jonge mannen. Waarom ook niet? Wat ze gemeen hebben, is dat ze absoluut verzwakt en uitgeput zijn. Ik heb nog nooit zoveel ellende en vertwijfeling op een hoop gezien.

Raphaele Lindemann. Beeld rv

Etterende wonden

Onlangs hebben we bijvoorbeeld een vrouw behandeld, omdat haar benen compleet verbrand waren. Geen idee hoe het haar is gelukt überhaupt bij ons aan te komen. We hebben alleen al een half uur nodig gehad om de vastgeplakte, vuile en stinkende verbanden van de etterende wonden los te maken. Deze vrouw klaagde niet en nam evenmin een veeleisende houding aan. Ze straalde dankbaarheid uit, omdat ze eindelijk in veiligheid was en er iemand voor haar zorgde.

Vanzelfsprekend is zij slechts een voorbeeld, en bevinden zich onder de vluchtelingen gegarandeerd ook klootzakken - net zoals bij onze eigen bevolking.

Overigens hebben de vluchtelingen natuurlijk hun smartphone bij zich. Die mensen hebben voorheen niet in de steentijd geleefd en zijn niet uit boshutten of grotten gekropen. En voor velen is het in het begin belangrijker hun mobieltje op te laden dan iets te eten te krijgen. En jullie mogen drie keer raden waarom. Wat zou ik als eerste gedaan hebben, als ik comfortabel met mijn auto, ondanks ijzel en gladde straten, bij een op ruim 500 kilometer van huis verwijderd centrum ben aangekomen?

Dat ze hun geliefden een teken van leven willen geven, wordt deze mensen echter zwaar aangerekend, en wordt gezien als een bewijs dat ze geen hulp nodig hebben. Met permissie, dat is wereldvreemd en bovendien schofterig. Alsof er een verplichting zou gelden om je bij de vlucht in vodden te wikkelen en vooral alle voorwerpen thuis te laten, inclusief de enige mogelijkheid om contact op te nemen met de familie.

Migranten op weg naar Duitsland. 'Deze mensen komen hier aan in een absoluut beklagenswaardige toestand', zegt Lindemann. Beeld afp

Onze beschaafde wereld

In de huidige situatie moeten we duidelijk maken welke eisen we zelf aan onze cultuur stellen. Natuurlijk zouden we de grenzen kunnen sluiten en kunnen doen alsof Merkel de schuldige is voor alle ellende op de wereld. Maar gelooft dan werkelijk iemand dat daarmee het probleem opgelost zou zijn? Ik hoor hier in het centrum aan één stuk door huilende kinderen. En ik weet dat ze dan gewoon aan onze grenzen zouden huilen. Zouden we daarmee onze beschaafde wereld redden? Alleen omdat we het dan niet meer zien en dan op televisie gemakkelijk kunnen zappen? Het getuigt al van een opmerkelijke morele houding als je op Facebook de ellende van een mishandelde hond aan de kaak stelt en tegelijkertijd met open ogen al deze mensen voor onze grenzen wilt laten creperen - ook al is het alleen door de nalatigheid naar hen om te kijken. Of dat nu een Europa/Avondland is om te beschermen?

Natuurlijk moeten er ter plekke oplossingen worden gevonden. En natuurlijk kunnen we niet de hele wereld hier opnemen. Maar los je dit conflict op als je tegen vluchtelingen tekeergaat en ijskoud de bondskanselier verraad aan het volk verwijt? Is dat hoe de redding van de wereld eruitziet? Waar blijven de werkelijk constructieve ideeën en initiatieven van de zo bezorgde burgers?

Door haar 'Wir schaffen das' had ik voor de eerste keer zoiets als respect en waardering voor kanselier Merkel. Omdat ze zonder met de ogen te knipperen haar politieke carrière had geriskeerd om juist die mensen niet voor onze grenzen te laten creperen en ze de enorme uitdaging had aangenomen in plaats van dat ze haar gebruikelijke spelletje speelde om de regeringstijd uit te zitten. En nooit heeft iemand beweerd dat het een gemakkelijke uitdaging zou zijn.

En laten we nu maar eerlijk zijn: wie van alle ophitsers is dan werkelijk zo arm, dat hij door de komst van de vluchtelingen plots moet vrezen minder van de Duitse welvaartstaart te krijgen? Is tot nu toe werkelijk iemand om die reden armer geworden? Is werkelijk iemand om die reden uit zijn woning gesmeten? En daarmee bedoel ik niet degene die iemand kent, wiens nichtje een buurman heeft, bla, bla, bla.

En nee! Ik wil niet 'zoiets' in Keulen goedkeuren en ben zeer zeker voor veiligheid en orde, en hard bestraffen bij gewelddadige delicten van welke aard dan ook. Overigens was ik al een uitgesproken feminist toen het grootste deel van de huidige 'voorvechters voor vrouwenrechten' nog vrolijk en luidruchtig tietenleuzen uitkraamden.

Wat in Duitsland op de eerste plaats door de vluchtelingenstroom is veranderd, is het feit dat we voor het eerst een keer begrijpen wat in de arme landen van deze wereld absoluut gebruikelijk is: we nemen op grote schaal vluchtelingen op en tonen zo naastenliefde en hulpvaardigheid, en zijn bereid ten minste een klein deel van de rekening te betalen die de westerse wereld met zijn buitenlandse en economische politiek arrogant heeft laten opschrijven. Daarmee zeg ik nadrukkelijk niet dat iedereen hier rustig naartoe kan komen en kan doen wat hij wil. Natuurlijk verlang ik ook de bereidheid tot integratie en gehoorzaamheid aan de grondwet - maar ook en vooral van mijn eigen landgenoten! Uiteindelijk hebben die al sinds hun geboorte de kans gehad humane waarden te leren. En niet zelden profiteren ze al veel langer dan de vluchtelingen van onze sociale staat.

Natuurlijk moet ook 'de islam' in beweging komen, mogelijkerwijs een reformatie ondergaan, om onvoorwaardelijk onze levensstijl en de regels van onze maatschappij te accepteren. Maar zoiets gebeurt toch niet als je alle vluchtelingen zoveel mogelijk in getto's opsluit en de deuren tot maatschappelijke deelname zo veel mogelijk gesloten houdt. Een blik in de voorsteden van Parijs zou eigenlijk al voldoende moeten zijn om te herkennen waartoe dat leiden kan. En ja - dan zullen alle ophitsers gelijk krijgen.

Onafhankelijk van de morele verplichting mensen in nood te helpen begrijp ik gewoonweg niet waarom de grote kans van deze vluchtelingenstroom niet gezien wordt. Nog geen paar maanden geleden was het grootste gevaar voor ons christelijke Avondland het voortplantingsgedrag van de Duitsers. Over 30 jaar is het gedaan met onze sociale staat en ons pensioensysteem. Duitsland vergrijst. In 2060 zal iedere derde Duitser ouder zijn dan 65 jaar. Iedere tweede is dan minstens 51 jaar. (...) Al in 2035 zullen we bijna 8 miljoen mensen minder hebben die kunnen werken. Ik zou er op deze plek graag aan willen herinneren dat we vandaag al - dus met 8 miljoen werkenden meer - over krappe pensioenfondsen en een hogere pensioengerechtigde leeftijd moeten discussiëren en je zonder particuliere voorzorgsmaatregelen al realistisch in de categorie 'armoede onder ouderen' dreigt te belanden.

En juist nu is een wereldwijde exodus in gang gezet, die zonder wat voor werving dan ook de belangrijkste grondstof voor onze toekomst überhaupt met honderdduizenden ons land binnen laat stromen: mensen met een perfecte leeftijd voor voortplanting en werk.

Getto's

Natuurlijk ben ik geen idioot en natuurlijk weet ik dat we hier niet met een overvloed aan geschoolde werknemers te maken hebben. En weet ik dat er enorme culturele verschillen zijn (die ook meer en meer in onze eigen samenleving opduiken). Daarom schreef ik GRONDstof. Nu kunnen we het volgende doen: of we brengen de nieuwe vluchtelingen in kazernes onder en isoleren ze, keren ze de rug toe, ondersteunen de vorming van getto's en proberen ze zo snel mogelijk uit het land te zetten en weg te jagen, of we beginnen op de lange termijn te denken.

Bijna iedereen van ons had in de klas van de lagere school wel een Aziatisch kind, toch? Deze kinderen waren de eerste in Duitsland geboren nakomelingen van de met open armen geïmporteerde Aziatische verpleegsters tijdens de grote noodtoestand in de gezondheidszorg in de jaren 60 en 70. Enorm veel van deze kinderen zijn vandaag de dag Duitse staatsburgers: politici, rechters en advocaten, verpleegkundigen, zakenmensen, leerkrachten en professoren en ook enkele van mijn collega's horen daarbij.

Dat was een goed werkende integratie, door in een vroeg stadium ondersteuning bij ontwikkeling en opleiding aan te bieden. Een investering in de toekomst. En om nu precies die stap te herhalen, dat zou toch een enorme kans zijn om deze grondstof - de kinderen van de huidige immigranten - te gebruiken. Als we ons dat willen veroorloven. Of gaat het uiteindelijk wellicht toch om nijd en een zuivere afstamming? (...)

Afgelopen nacht hadden we onder de vele, vele individuele lotgevallen een jonge, zwangere vrouw in het opvangcentrum, die geen bewegingen van het kind meer had gevoeld. Ze vreesde dat na het lange drijven in de Middellandse Zee, nadat het schip van de mensensmokkelaar gekanteld was, nu ook haar laatste kind was gestorven. Haar twee andere kinderen waren verdronken, omdat ze geen kracht meer had... Van een profiteur van onze sociale voorzieningen gesproken.

Deze open brief werd vertaald door Allard van Gent en met toestemming gepubliceerd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234