Vrijdag 06/12/2019

Dubbel dapper

De crisis slaat grote gaten in het Belgische modelandschap. Maar jong bloed zwemt moedig tegen de stroom in. Sofie Claes bijvoorbeeld, of Karolien Verstraeten: allebei doorzetters. 'Door de crisis vond ik geen job. Dus begon ik maar mijn eigen label.'

De crisis deelt sinds 2008 ook in de modewereld rake klappen uit. Denk maar aan Balmain, Yamamoto en Oilily. Dichter bij huis kampen of kampten onder meer Veronique Branquinho, Olivier Strelli, Christophe Coppens, Walter Van Beirendonck, het dameslabel Mais il est où le Soleil, Nicky Vankets en Dirk Bikkembergs met de nodige problemen.

Maar er is ook ander - en vooral beter - nieuws. Zo maakt Veronique Branquinho deze maand haar comeback met een modeshow in Parijs. Geruggensteund door Italiaans geld lanceert de Antwerpse ontwerpster opnieuw haar eigen label. Haar collectie hangt vanaf komend voorjaar in de rekken.

Bovendien zijn er veel jonge ontwerpers die in het diepe springen en hun eigen label lanceren, zoals 'lefgozers' Sofie Claes en Karolien Verstraeten.

Limburgse wolf

Wat zit er toch in het Limburgse drinkwater? Het ene na het andere modetalent rolt er van de band. Denk aan revolutionair op rust Martin Margiela en de nieuwe Dior-ster Raf Simons, maar ook aan ontwerper Dirk Bikkembergs, topmodel Hannelore Knuts, stylist Olivier Rizzo en make-upartiest Inge Grognard.

Aan dat rijtje mogen we ook Sofie Claes toevoegen. De 28-jarige ontwerpster woont en werkt in Antwerpen, maar groeide op in Hoeselt. Haar leven nu: 100-urige werkweken, lovende modepers en kilo's stress. Het minimalistische en androgyne label Wolf by Sofie Claes bestaat slechts twee jaar, maar heeft internationale potentie.

In volle crisistijd begon Claes haar eigen label. "De crisis pushte me juist om de stap te zetten. Toen ik na negen maanden solliciteren nog geen werk had, besloot ik mijn eigen job te creëren. Ik schreef een businessplan en klopte aan bij het participatiefonds voor een aantrekkelijke lening. Met die 30.000 euro financierde ik mijn eerste collectie. Ik startte in mijn woonkamer, maar intussen heb ik via Studio Start, een Antwerpse vzw die ateliers verhuurt, een prachtige werkplek aan het Zuid. Binnenkort presenteer ik mijn vierde collectie: lente-zomer 2013. Voor mij staat elke collectie op zichzelf, maar samen vormen ze een groot verhaal. Mijn handschrift - minimalistisch, androgyn en geometrisch - is de rode draad. Zo krijgt mijn label een herkenbare stijl, net zoals mijn favorieten Ann Demeulemeester, Haider Ackermann en Martin Margiela. Ik zie Wolf by Sofie Claes als een betaalbare sublijn van mijn latere hoogsegmentcollectie. 'Wolf' verwijst naar de vrouw voor wie ik ontwerp. Ze is mysterieus en een tikje mannelijk."

Aanvankelijk stonden Claes' ouders niet te springen voor zo'n onzekere carrière. "Vanaf mijn zestiende leerde ik patroontekenen en stikken in avondonderwijs. Vier jaar later trok ik naar Parijs om mode te studeren. Pas toen ik in de zomer thuis kwam met een prachtige puntenlijst - ik was de beste van de klas - begonnen mijn ouders me echt te steunen. Maar omdat Parijs onbetaalbaar was, switchte ik naar Amsterdam. Een fantastische studie waar marketing, branding en economie evenveel aandacht kregen als creatie. De perfecte voorbereiding op de realiteit waarin je commercieel moet denken zonder je creativiteit te verliezen.

"Elke dag doe ik concessies om mijn kleding betaalbaar te houden. Zo koos ik onlangs om niet langer alles in België te produceren. Geen gemakkelijke beslissing. Ik hou van Made in Belgium, maar ik merk dat mijn klanten er minder waarde aan hechten. Bovendien hoor ik vaak dat mijn kleding te prijzig is. Daar wil ik rekening mee houden. Ik maak tenslotte een commercieel product. Geen kunst."

Het lijkt Claes voor de wind te gaan. Ze kreeg verschillende prijzen, is opgenomen in de collectie van het Modemuseum Hasselt en ze haalt regelmatig de pers. "Toch moet ik nog elke dag vechten voor een klein beetje aandacht. De afgelopen twee maanden waren heel zwaar. Haast elke dag kreeg ik slecht nieuws. Ik moest mijn hele juwelencollectie terugsturen en ook mijn kleding had productiefouten. Af en toe heb ik een stagiair, maar verder doe ik alles alleen. Ik werk veertien uur per dag en heb geen weekends. Laat staan een sociaal leven. Mijn vriend kom ik af en toe tegen in de gang. Soms vraag ik me af of dat het allemaal wel waard is. Maar als ik complimenten krijg van inkopers of klanten weet ik weer waar ik zes maanden keihard voor heb gewerkt.

"Ik heb ook veel steun aan mijn collega's en van het Flanders Fashion Institute. Zo organiseren ze tijdens de modeweken in Londen en Parijs Showroom Belgium. Daar kunnen beginnende designers hun collectie tonen aan de internationale modewereld."

Het lijkt zijn vruchten af te werpen. Haar wintercollectie is te koop in Nederland, Engeland, Frankrijk en Shanghai. En wat met de Belgische fans? "Ze kunnen mijn kleren kopen via de webshop van mijn Amsterdamse verkooppunt of mij gewoon een mailtje sturen. De crisis maakt de Belgische winkels afwachtend, als jonge ontwerper krijg je moeilijker een voet tussen de deur.

"Toch blijf ik ambitieus. Ik wil iemand in dienst nemen. Ik heb wat rust nodig, maar ook meer tijd om te ontwerpen. Nu gaat slechts 15 procent van mijn tijd daar aan op. Dan wil ik ook werk maken van mijn experimentelere hoogsegmentcollectie. En wie weet doe ik ooit een defilé in de Parijse modeweek. Hoe dan ook: ik wil naar de top."

Antwerpse Archimodo

Volgens Coco Chanel is mode architectuur. En als we Christobal Balenciaga mogen geloven, moet een goede modeontwerper ook een architect, een beeldhouwer, een schilder, een muzikant en een filosoof zijn. Deze Spaanse 'architect van de haute couture' inspireerde Gianfranco Ferré, die was opgeleid als architect maar carrière maakte in de mode.

De Antwerpse modeontwerpster Karolien Verstraeten is dus in goed gezelschap. Ze begon haar carrière als architect, maar switchte al snel naar de modestiel. Sinds drie jaar heeft ze haar eigen dameslabel met elegante en - hoe kan het ook anders - architecturaal geïnspireerde jurken, blouses en broekpakken.

"Van architectuur naar mode, het lijkt misschien een grote stap, maar dat is het niet. Er zijn veel raakvlakken: beide zijn 3D, functioneel en geschoeid op menselijke maat. Alleen de schaal is anders", vindt Verstraeten. "Mijn liefde voor mode begon op de rommelmarkt in de Brusselse Marollen. Daar kocht ik als tiener regelmatig oude kleding die ik thuis vernaaide. Maar mijn plan om naar de modeacademie te gaan, kon mijn ouders niet overtuigen. Architectuur vonden ze wel acceptabel. Dat was in hun ogen een 'hoge' richting met veel wiskunde. Hoewel ik er echt goed in was, deed ik het niet graag. Het was me te technisch, te statisch - ik zat hele dagen achter mijn computer - en te traag. Je moet jaren wachten op tastbaar resultaat", verzucht ze. "Dus trok ik met mijn diploma architectuur op zak naar de Antwerpse modeacademie. Dat was even aanpassen. Ik kreeg er veel minder vrijheid dan op Sint-Lucas in Gent. Als ik mijn schetsen toonde, zeiden de docenten soms: 'Plak het kraagje van deze jurk op die blouse en dan is het goed.' Ongelooflijk. Dat ik die feedback naast me neerlegde, werd niet in dank aanvaard. Pas bij de eindbeoordeling konden ze mijn eigenzinnigheid waarderen. Na drie jaar gaf ik er de brui aan. Ik wilde mijn eigen weg gaan zónder commentaar van de docenten."

Daarna werkte Verstraeten overdag als architect bij Jan De Vylder en 's avonds leerde ze stikken en patroontekenen van haar tante. "Eerst maakte ik wat kleding op maat voor familie en vrienden. Daarna begon ik met eigen ontwerpen. Mijn eerste collectie betaalde ik met mijn spaargeld. En met het geld dat die stukken opbrachten, produceerde ik weer nieuwe. Zo doe ik dat nu - drie jaar later - nog steeds.

"De crisis heeft me nooit echt afgeschrikt. Sterker nog: onlangs heb ik flink geïnvesteerd. Samen met mijn ouders kocht ik een oud herenhuis op de Amerikalei. Daar komen mijn winkel, atelier en woonruimte." Zoals de meeste jonge ontwerpers werkt Verstraeten alleen. "Ontwerpen, patronen tekenen, stoffen aankopen, productie opvolgen, fotoshoots regisseren en in de winkel staan: ik doe het allemaal zelf. Dat is behoorlijk zwaar. Toch wil ik niks uitbesteden. Als ik het zelf doe, weet ik zeker dat het goed is. Toch probeer ik af en toe te ontspannen. Zo maak ik op zondag tijd voor mijn vriend. Ik wil voorkomen dat mijn leven samenvalt met mijn werk." Haar kleding laat zich best omschrijven als tijdloos, stijlvol, vrouwelijk en strak met lieve accenten. "Mijn doel is vrouwen mooier en zelfverzekerder maken. Daarom luister ik goed naar de feedback van mijn klanten. Maar als ik achter mijn tekentafel zit, ontwerp ik in de eerste plaats voor mezelf. Ik hou van manlijke stoffen en klassieke vormen, maar wel met een twist. Zo verwerk ik in veel kledingstukken een strik. Dat is geen louter decoratief element, maar een goed doordacht constructief onderdeel: eronder zit de sluiting verborgen. Die functionalistische aanpak is een duidelijke erfenis van mijn vorming als architect", legt Verstraeten uit. "Nu heb ik enkel blouses, kleedjes en broekpakken in de collectie. Graag zou ik dat uitbreiden naar breigoed en jassen. Nu haal ik mijn stoffen in Portugal. Dat is de top. Zelfs de gerenommeerde Italiaanse stoffenleveranciers komen daar inkopen. De productie gebeurt volledig in België."

Op het eerste gezicht lijkt Verstraeten een probleemloze start te maken. "Natuurlijk is het niet enkel rozengeur en maneschijn. Mijn sociaal leven stelt niets meer voor en het brengt veel stress met zich mee. Maar meestal doe ik nu hele dagen wat ik graag doe. Nee, ik heb er nog geen moment spijt van gehad."

www.wolfbysofieclaes.com

www.karolienverstraeten.com

Verkoopadressen: Kaasstraat 2, Antwerpen (vr-za 11-19u) Gasmeterlaan 100, Gent (woe 14-20u)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234