Zondag 27/09/2020

Dronken van weemoed

Zo moedig de keuze in theorie leek, zo onverstandig pakte ze uit in de praktijk

Rockobatala met stef kamil carlens in ancienne belgique HHHII

Brussel

Van onze medewerker

Wouter Van Driessche

'Muziek is de kunst die de dronkenschap het meest benadert", schrijft Milan Kundera in De ondraaglijke lichtheid van het bestaan. "In wezen kun je niet dronken worden van een roman of een schilderij, maar wel van Beethovens Negende, Bartóks Concert voor twee piano's en slagwerk of The Beatles." In de praktijk kreeg je daar bij Obatala in de AB ook wel een beetje hoofdpijn van.

Bij Obatala herinnert de groepsnaam daaraan. Het Antwerpse gelegenheidscollectief noemde zich naar de Cubaanse patroonheilige van de muziek, die volgens de overlevering een notoir palmwijnliefhebber was. Het verleent hem als beschermheer van de muzikanten een stuk meer geloofwaardigheid dan onze Heilige Cecilia, die er naar verluidt een 'uitzonderlijk kuis' gemoed op na hield. Maar helaas maakt het hem natuurlijk ook kwetsbaar voor allerlei nevenwerkingen, zoals katers en kwade dronken.

Dat die dingen met een simpele volkswijsheid vermeden kunnen worden - overdaad schaadt - hebben ze bij Obatala goed begrepen. Veel concerten geeft het gelegenheidscombo niet. Alleen, het bezondigt zich daarbij wel aan een principe dat volgens een andere volkswijsheid totaal uit den boze is. Het principe van het mengen, want Obatala gaat met invités op zoek naar eenmalige muzikale confrontaties, vanuit totaal verschillende invalshoeken. "Niet zomaar als begeleidingsband, maar als volwaardige partners. Vanuit de jazzfilosofie: een paar keer samen repeteren en dan samen het podium op", zoals bezieler Kobe Proesmans het vorige week op deze pagina's samenvatte. (DM 18/2)

Na een reeks concerten met percussionist Chris Joris en saxofonist Pierre Vaiana ontvingen Proesmans & Co afgelopen zondag Stef Kamil Carlens van Zita Swoon. Die had hen voor de gelegenheid een paar van zijn Nederlandstalige nummers geleend, songs die hij schreef voor Carmen en O Death, de theaterproductie van Jan Decorte die vorig jaar nauwelijks een week voor de première werd geannuleerd.

Zo verrassend en moedig als de keuze in theorie leek, zo onverstandig pakte ze uit in de praktijk. De Nederlandse teksten deden de - talrijke - Franstalige toeschouwers vrij snel afhaken, en bleken bij momenten ook voor het Vlaamse publiek moeilijk verteerbaar. "Nu zie ik haar staan / Aan de rand van de wereld / Voor een afgrond / Die ze zelf heeft bedacht", zelfs voor een gure zondagavond bleek het iets te pompeus om écht te overtuigen.

Muzikaal werkte het mengsel gelukkig wel. De jazzy inkleuring van 'Stilstaand water' (Stef Bos) en 'Greetje' (Bert De Coninck) maakte veel goed. De enkele Engelstalige nummers die op de setlist stonden, konden het publiek zonder veel moeite overtuigen. En in het eerste - instrumentale - bisnummer klonken zoveel echo's uit de woestijn dat het leek alsof Ali Farka Touré himself op het podium stond. Een kater of kwade dronk hielden we aan Obatala dus niet over, maar door de vreemde repertoirekeuze werden we helaas ook nooit écht dronken. Tenzij van weemoed, dan.

WIE Obatala WANNEER Zondag 22 februari 2003 WAAR Ancienne Belgique, Brussel

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234