Woensdag 12/08/2020
Clyde Tombaugh, de astronoom die in 1930 Pluto ontdekte.Beeld Bettmann Archive

Column

Dromen van seks met weelderige vrouwen in de catacomben van Rome: is dat chemie?

Jean-Paul Mulders onderzoekt alles wat u bij de hersenkwabben kan grijpen.

Een jonge vrouw vertelt mij over het Turkse zadel. Dat blijkt een beenderig kuiltje te zijn in de schedelbasis achter de neusrug. Ik hou van woorden zoals ‘beenderig kuiltje’, die met chirurgische precisie iets omschrijven. Ik hou niet van woorden die mij dicteren wat ik erbij moet doen of voelen. Verrassingsbrood en praatcafé, bijvoorbeeld. Soms zwijg ik liever aan de tapkast, en een plak zwetende kaas op een boterham vind ik geen grote surprise.

De jonge vrouw heeft een probleem met haar hypofyse. Dat is een klier ter grootte van een kikker­erwt, zegt zij, die zich veilig schuilhoudt in het Turkse zadel. Ondanks haar bescheiden afmetingen wordt zij ‘de eerste viool van het hormonale orkest’ genoemd. De jonge vrouw heeft daar veel over gelezen. Ze leert mij dat de hypofyse de lichaams­temperatuur, de bloeddruk, de water­balans, de afgifte van melk en de zout­huishouding regelt. Ze stuurt de eierstokken aan en de testikels. Ze bepaalt het libido en dus zo’n beetje de loop van de wereld.

Ik vind het een griezelige gedachte dat een klier van een gram zoveel in de pap te brokken heeft. Als controlefreak houd ik graag zelf de touwtjes in handen, liever dan mijn denken en voelen te laten bepalen door stofjes. Stofjes doen mij denken aan de woorden van wijlen onze huis­arts. Na een huisbezoek bleef hij vaak hangen om een paar biertjes te drinken. “Het is allemaal chemie”, verzuchtte hij, toen hij eens in een filosofische bui was. Hij tuurde in zijn glas, de zon deed belletjes koolzuur parelen als een geheimzinnig universum. Allemaal chemie. Ik was nog een kind, maar die woorden zijn mij bijgebleven. Ik voel nog steeds het onbehagen dat ik daar toen al bij voelde. Als alles chemie is, wat schiet er dan nog over van onze fantasie? Van de liefde en van de opinies waarmee wij hoog oplopen?

Misschien is het chemie dat ik twee parkeerboetes achter één ruitenwisser treurig vind.

Misschien is het chemie dat ik mijn vader mis, hoewel die al dertig jaar dood is.

Misschien is het chemie dat ik droom van seks met weelderige vrouwen in de catacomben van Rome. We zijn omringd door kunstige figuren van duizenden dijbeenderen en doods­hoofden.

Misschien is het zelfs chemie dat ik niet genoeg heb aan voorspelbare reacties van molecules en atomen. Ik heb al te veel dingen meegemaakt die zich niet laten herhalen in een proefbuis of op een petri­schaaltje. Ik geloof graag dat er méér is tussen hemel en aarde.

Gelukkig hoeft het ene het andere niet uit te sluiten. Ik ken een doctor in de astrofysica die uitblinkt in haar vak, maar in momenten van twijfel een kaart­legster raadpleegt. “De afwezigheid van bewijs”, zegt zij, “is geen bewijs van afwezigheid.”

En hoe kun je op chemische wijze de romantische opwelling van NASA-ingenieurs verklaren om de as van een dode geleerde mee te sturen aan boord van de ruimte­sonde New Horizons? De as is van Clyde Tombaugh (1906-1997), de astronoom die in 1930 Pluto ontdekt heeft. Hij zag overigens in zijn leven ook diverse ufo’s.

Wat blijven mensen, zelfs de hoog­geleerde exemplaren, toch heerlijk onvatbare wezens.

Onze huisarts dronk zich later dood, wat ook chemie is.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234