Zondag 08/12/2019

Drinken met de kraan open

LOKEREN l Sinds een jaar of twintig staat Shane MacGowan met voorsprong op één in de lijst van rocksterren die elk moment het loodje kunnen leggen. Maar de legendarische zanger van The Pogues staat er nog steeds. Enfin, een beetje toch. En maar af en toe. Niettemin bracht zijn eerste Belgische Poguesconcert in zeventien jaar flink wat volk op de been. Het werd - een beetje ondanks MacGowan, om eerlijk te zijn - een geslaagde comeback.

DOOR BART STEENHAUT

Toen Shane MacGowan in 1991 wegens excessief drankgebruik uit de Pogues werd gezet, leek het alsof de zee een druppel verweet dat hij nat was geworden. The Pogues - laat ons wel wezen, toen allemáál alcoholisten - gingen nog even zonder hun voorman door, maar gooiden uiteindelijk toch de handdoek in de ring. Een paar jaar terug werd de groep herenigd voor een paar drukbezochte concerten aan de vooravond van Kerstmis en sindsdien treedt de groep weer af en toe op, vooral in Groot-Brittannië en de Verenigde Staten, waar het meeste geld valt te rapen.

Het optreden in Lokeren was bijgevolg Een Gebeurtenis, waarvoor nogal wat volk uit allerlei buitenlanden kwam afgezakt. Die vereerden MacGowan - samenstelling: drie kwart alcohol, één kwart haar - als een god die na een lange dwaaltocht naar de aarde was teruggekeerd. Wat hij bij zijn terugkeer te melden had, was niettemin niet altijd even duidelijk. MacGowan wauwelde namelijk meer dan hij zong en bijgevolg werd het een van die concerten waarbij een lichtkrant met verduidelijkende ondertitels geen overbodige luxe was geweest.

MacGowan ritste zijn gulp dicht, hield voortdurend een glas bij de hand, pufte de ene sigaret na de andere op en slofte om de haverklap het podium af om weer wat alcohol bij te tanken. Het zou grappig zijn, als het niet zo zielig was. Die pauzes werden dichtgespeeld door een opvallend hecht musicerende groep, die gelukkig ook wat songs op het repertoire had staan waar MacGowan niet aan te pas kwam. Meer nog, het door Spider Stacy gezongen 'Tuesday Morning', waarop The Pogues zich profileerden als een folkversie van The Clash, schopte het zowaar tot een hoogtepunt in de set. 'Streams of Whiskey', 'Turkish Song of the Damned' en 'A Pair of Brown Eyes' riepen eveneens apocalyptische taferelen op in het publiek, en het duurde dan ook niet lang voor er op de eerste rijen een wild feestje uitbrak dat bij momenten vervaarlijk op een knokpartij leek.

MacGowan - 49, al zag hij er eerder als een oud gebocheld vrouwtje uit - werkte zich met een laatste krachtinspanning nog door 'Dirty Old Town' en het als onvermijdelijke toegift opgespaarde 'Fiesta', dat zoals dat hoort in complete chaos werd afgesloten. 'Merry Christmas' piepte MacGowan terwijl hij het podium afstrompelde. En je wuifde hem na wat je wist: die zien we nooit meer terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234