Maandag 03/08/2020

Dringend gevraagd: geld voor een nieuwe nier

Oussama Rahmani heeft een nier nodig. Beter gezegd, hij heeft geld nodig voor een nieroperatie. De nier is er al, de donor daarvoor is gevonden. Het is Rabah Rahmani, Oussama's eigen vader. Maar het geld voor de operatie, 80.000 euro, ontbreekt.

Tien jaar oud is Oussama. Hij woont in Algerije, maar nu zit hij al bijna twee maanden in Brussel. Samen met zijn vader en zijn moeder is hij naar België gekomen, via Espoir de Meres et d'Enfants, een kleine liefdadigheidsstichting in Charleroi.

Zo kan het gaan als je in je eigen land bent vastgelopen, en je ziet je zoon langzaam wegkwijnen. De gezondheidszorg in Algerije is gebrekkig, zeker voor mensen die weinig geld hebben. Rabah Rahmani heeft geen vast werk, als los arbeider uit een dorpje op 500 kilometer van Algiers, weet hij de eindjes aan elkaar te knopen, maar meer ook niet.

Toen duidelijk werd dat hun kind, de jongste van twee zoons in een gezin van twee dochters en twee zoons, haperende nieren had hebben ze het wel geprobeerd, de vader en moeder van Oussama. Maar de staatsziekenhuizen thuis wisten, ondanks een reeks operaties, geen soelaas te brengen.

Nu resteert alleen nog een nieroperatie, zegt vader Rahmani, een stevige man met een stille glimlach. Hij zit bij het bed van zijn zoon, in een hotelkamer in hartje Brussel, vlak bij de Grote Markt. Zijn vrouw is met de apparatuur bezig waarmee Oussama's wankele nieren een paar keer per dag doorgespoeld moeten worden.

Een hotel bij de Grote Markt, heeft hij daar dan wel geld voor? Nee. Maar het gezin Rahmani heeft tijdelijk onderdak gevonden bij Hotel Mozart, een bijzonder adres.

Het hotel is van Ahmed 'Ben' Abderrahman, een kleurrijke horeca-ondernemer die al vele jaren aan de Kaasmarkt zit, de straat die vanwege de vele gelijksoortige toeristische eethuizen ook wel bekend is als het pitastraatje. Ben Abderrahman is een goede moslim, zegt hij zelf. Al jaren stelt hij zijn hotel als de drukte het toelaat open voor mensen die in de knel zitten. Ruim vijftig kamers telt hotel Mozart, dat enkele middeleeuwse panden langs de oude Kaasmarkt omvat.

Nu zijn er nog genoeg toeristen en zakenlui die vlak bij de Grote Markt een kamer willen in het driesterrenhotel. Ze krijgen dan een eclectisch onderkomen: Ben heeft zijn hotel ingericht in een mix van Franse overdaad - goudgeverfd, krullerig Louis XVI-meubilair -, mediterraan tegelwerk en moorse bogen uit, pakweg, Casablanca. De hoteleigenaar komt zelf oorspronkelijk uit Marokko, vandaar.

Maar Ben, in de vijftig inmiddels, heeft al de halve wereld gezien. Als jongeman, vers van de universiteit, ontmoette hij Amerikanen die hem uitnodigden naar Californië te komen. Daar zat hij een paar jaar, daar hield hij ook zijn West Coast-accent aan over als hij Engels spreekt - een van de talen die hij, naast Arabisch, Frans en Nederlands, leerde beheersen.

Van Californië trok hij weer verder, en zo belandde hij als avontuurlijke twintiger in Brussel, ruim dertig jaar geleden. Hij monsterde aan als bedrijfsleider bij een Spaans restaurant aan de Kaasmarkt, spaarde zijn geld en kon een paar jaar later zijn eerste pandje in de straat kopen - oude huizen waren toen nog betaalbaar in het hart van de stad. Inmiddels is bijna de halve straat zijn eigendom.

Zo begon Hotel Mozart, waarover de in stemmige donkertinten uitgevoerde folder meldt dat er gratis shampoo in de badkamer aanwezig is 'om de elegantie op peil te houden' en dat ontbijt en wifi inbegrepen zijn. Dat lijkt redelijk, gezien een kamerprijs van rond de 100 euro per nacht. Het is geen goedkoop hotel, het Mozart.

Ben Abderrahman mag zich gelet op gemelde bezittingen in Brussel inmiddels miljonair noemen, al zal hij zo'n vaststelling liever met een bescheiden glimlach wegwimpelen.

Wat brengt zo'n succesvol ondernemer ertoe zijn bedrijf open te stellen voor mensen die het minder goed getroffen hebben? Respect voor de menselijke waardigheid, zegt Ben. "Ik ben moslim, en dan behoor je goede dingen te doen voor andere mensen. God waardeert dat. Ik kan het doen, dus doe ik het graag."

De minderbedeelde medemens helpen is niet zo vanzelfsprekend als vroeger, zegt de hotelhouder. "De maatschappij is harder geworden. Wie pech heeft in het leven wordt moeilijker vanzelf opgevangen in zijn omgeving, of het nu de buurt is of de eigen familie. Het is vaak kil daarbuiten."

Zo heeft hij de aantallen dak- en thuislozen in de Brusselse binnenstad de afgelopen jaren gestaag zien stijgen. Wat hem daarbij is opgevallen is dat er steeds meer geïmporteerde armoede bij zit: vooral mensen uit Oost-Europese landen die hier een beter sociaal vangnet vermoeden dan in het schrale thuisland.

Brussel is wat dat betreft helaas wel het putje van Europa geworden, taxeert Ben. Het is hier te eenvoudig geworden om binnen te komen en te blijven hangen. De '700 euro-generatie' noemt hij deze groep inwijkelingen, mensen die zo gebruik weten te maken van het Belgische sociale systeem dat ze in staat zijn op kosten van de samenleving een redelijk bestaan op te bouwen.

Een tijdje terug had hij nog zo'n uitkeringsmigrant in zijn hotel, als gratis gast, vertelt hij. Een Griekse vrouw, zwanger en al. Ze is inmiddels weer vertrokken uit het Mozart, nadat ze haar uitkering en een sociale woning geregeld had.

Het weer in Griekenland mag beter zijn, qua sociaal vangnet kun je beter in België zitten, zegt Ben. Hij kan weinig waardering opbrengen voor zulke 'toeristen', maar hij zal ze ook niet de deur wijzen, als ze onverhoopt bij Hotel Mozart aankloppen.

Let wel, zegt hij met nadruk: alleen als er kamers leeg staan. De normale bedrijfsvoering van het hotel mag niet in gevaar komen, er moet wel winst worden gemaakt. De praktijk leert dat er vooral in de winter, rond Kerst en Nieuwjaar, veel kamers leeg zijn omdat de zakenmarkt waarvan zijn hotel het vooral moet hebben op vakantie is.

Dan zet het Mozart de deuren open - dat doet het nu al jaren zo - en kan het halve hotel zomaar vol komen te zitten met mensen van de straat, mits ze zich gedragen natuurlijk. Drugs, drankgelagen, geschreeuw en ander asociaal gedrag zijn niet gewenst, dan kun je de deur weer worden gewezen.

Nu, in de week na Sinterklaas, is het hotel dan nog grotendeels gevuld met betalende klanten. "Ik heb veertien gasten die niet betalen", meldt Ben. Er wordt wel van hen verwacht dat ze kamers delen - vier kamers voor veertien man, dat is even inschikken natuurlijk. Maar daar staat weer tegenover dat het eten ook gratis is - ontbijt, avondeten en desgewenst nog een lichte lunch, al gaan veel van de liefdadigheidsgasten overdag toch de straat op.

Maar Oussama is een geval apart. Die is niet dakloos, of op zoek naar een uitkering. Hij heeft een arts nodig die de nier van de vader wil overplaatsen naar de zoon.

Professor Michel Mourad, specialist in niertransplantaties aan het universitaire Saint Luc-ziekenhuis in Brussel, heeft zich in principe al over Oussama ontfermd. Het Saint Luc heeft ook de prijs van de operatie meer dan gehalveerd, tot 80.000 euro, zegt Abderrahman.

De afgelopen weken is her en der inmiddels ruim 25.000 opgehaald - nog zo'n vijftigduizend euro te gaan. "Er is geen betere manier om het nieuwe jaar te beginnen, dan met helpen deze jongen een nieuwe toekomst te geven."

Wie geld wil overmaken kan storten op: Reknr. (IBAN): BE 85 0016 7156 2806 BIC: GEBABEBB t.a.v. ASBL Espoir de Meres en d'Enfants (EME) onder vermelding van 'operatie Oussama Rahmani'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234