Zondag 15/09/2019

Het Groot Onderhoud

Dries Van Langenhove van Schild & Vrienden: "Porno is nefast en ongezond"

Beeld Eric de Mildt

De linkse elite van mei ’68 heeft het lang genoeg voor het zeggen gehad, vindt Dries Van Langenhove. Tijd voor de tegencultuur. De conservatieve stichter van de omstreden beweging Schild & Vrienden wil de Vlaamse jeugd naar eigen zeggen "opnieuw weerbaar leren zijn". Een gesprek over identiteit, vooroordelen, kunst en pornografie.

"Ik heb twee grote doelen", zegt Dries Van Langenhove. “Ik wil een gezond en gelukkig gezin stichten. En ik wil op het einde van mijn leven kunnen zeggen dat ik mijn talenten heb benut om zo veel mogelijk verandering ten goede te bewerkstelligen. Als ik ooit moet toegeven dat ik dit interview beter niet had toegestaan, zou ik dat zeer erg vinden.”

Hij is op zijn hoede voor dit gesprek, bekent de 24-jarige stichter van Schild & Vrienden, een rechtse jongerenbeweging die steeds vaker van zich doet spreken. Ze haalden voor het eerst het nieuws toen ze vorig jaar besloten om de lezingen van staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA) in goede banen te leiden. Vorig weekend dook Van Langenhove met een heleboel kompanen ineens op aan het Gentse Graven­steen, waar ze een linkse actie in de war kwamen sturen.

Dit interview was al controversieel voor het werd gepubliceerd. Hoe halen wij het in ons hoofd om deze man te interviewen, klinkt het al dagen op sociale media. Welnu, omdat we nieuwsgierig zijn. Ook Van Langenhove is dat. Nieuwsgierig, maar achterdochtig.

“Dat lijkt mij normaal”, zegt hij. “Mensen aan mijn kant van het politieke spectrum staan nogal vijandig tegenover u en uw krant. Dat geldt voor de meeste traditionele media. De rechterkant krijgt meer kritische vragen dan de linkerkant. Denk maar aan het debat dat ik in Terzake had met Petra De Sutter, over transgenders. Ik kreeg de ene kritische vraag na de andere, zij geen enkele.”

Ik vond het dapper dat u toen, net na de geslachtsverandering van VTM-journalist Bo Van Spilbeeck, dat debat aandurfde.

Dries Van Langenhove: “Ik heb toen veel positieve reacties gekregen, en niet alleen van rechtse mensen. Het was wel een uitdaging. De Sutter heeft een grote expertise in dat domein, voor mij was het de eerste keer dat ik over dat onderwerp debatteerde. Ik praat liever over andere onderwerpen, maar het was een kans die ik niet wilde laten liggen.”

Welk punt wilde u maken?

“Dat we genuanceerd moeten zijn. Media hebben die geslachtsverandering toegejuicht. Gepromoot, bijna. Bij Van Gils & gasten zei Van Spilbeeck dat het veel leuker is om vrouw te zijn. We moeten die mensen helemaal niet stigmatiseren. Het is prima dat je iemand toont die zich beter voelt na zo’n ingreep. Maar doen alsof het een aanrader is, is voor mij een stap te ver.”

Dat deed toch niemand?

“Het kwam in de buurt. Vijf dagen lang hebben de media toen een louter positief verhaal gebracht. Terwijl ik mails gekregen heb van mensen die dik in de miserie zijn geraakt na zo’n operatie. Omdat ze te snel een diagnose hadden gekregen, te snel aan hun transitie waren begonnen, zoals dat heet. Ik ken verhalen over mensen die daar spijt van kregen en zelfmoord hebben gepleegd. Geslachts­verandering leidt soms tot ongeluk.”

Maar vooral tot veel geluk, bij mensen die hun hele leven het gevoel hebben dat ze in een verkeerd lichaam gevangen zitten.

“Dat kan ook, uiteraard. Daarom dus: de gulden middenweg. Voor sommige mensen zal zo’n transitie een goede oplossing zijn. Maar niet voor iedereen.”

Leg eens uit wat conservatisme voor u betekent.

“Dat is moeilijk uit te leggen. Conservatisme is breed, het omvat alle aspecten van het leven. Het klinkt raar, maar voor mij is het vooral een kwestie van logisch nadenken en gezond verstand. Als je de dingen bekijkt zoals ze zijn, dan kom je tot conservatisme.”

Geef eens een voorbeeld?

“Als je logisch nadenkt, weet je wat het beste is voor een kind: een vader en een moeder die samen voor het kind zorgen en ook samenblijven. Ik hoef geen ingewikkelde boeken te lezen om te weten dat het traditionele gezin het beste is. Denkt u dat zelf ook niet?”

Ik denk vooral: beter gelukkige holebi-ouders dan ongelukkige hetero-ouders. Beter gelukkig gescheiden ouders dan ouders die samen ongelukkig zijn.

“Ik zit in mijn laatste jaar rechten en volg het keuzevak ‘psychologie van de adolescentie’. En ik heb geleerd dat kinderen van gescheiden ouders later zelfs ongelukkiger zijn dan kinderen van ouders die soms ruzie maken. Iedereen wil natuurlijk dat zijn ouders altijd gelukkig zijn, maar het huwelijk betekent ook: in goede en in kwade dagen.”

Dus als vader elke dag moeder slaat, is dat geen probleem.

“Natuurlijk wel. Ik ben tegen geweld. Het omgekeerde gebeurt trouwens ook. En ik wil de echtscheiding niet afschaffen. Maar vaak is een scheiding niet goed voor het kind. Ik ben als student, onder meer door dat keuzevak, alleen nog conservatiever geworden.”

Voor u rechten begon te studeren, behaalde u al een diploma in de politieke en sociale wetenschappen.

“Inderdaad. En ik ben ook loodgieter. Ik heb twee jaar lang twee avonden in de week een opleiding gevolgd en heb nu mijn diploma.”

Waarom wilde u loodgieter worden?

“Ik vond politieke en sociale wetenschappen niet uitdagend genoeg. Ik had veel tijd over, en ik kijk nooit naar Netflix. Ik word zenuwachtig als ik de hele avond in de zetel moet hangen. Ik hou mij liever productief bezig. En ik wil bewijzen dat er kansen zijn voor iedereen. Als ik loodgieter kan worden, kunnen andere mensen dat ook.”

Wat wilt u bereiken met Schild & Vrienden?

“Een mentaliteitswijziging bij de jeugd teweegbrengen. Ik wil dat onze Vlaamse jongeren weer fier kunnen zijn. Want dat gevoel zijn we kwijt. We schamen ons, we zijn zogezegd verantwoordelijk voor alles wat slecht is in de wereld.”

Wie zijn ‘wij’?

“De Vlaming. De Europeaan. Wij mogen trots zijn op wat we allemaal hebben bereikt in de geschiedenis. In plaats van te geloven dat de slavernij, de opwarming van de aarde en de gebrekkige integratie van nieuwkomers allemaal onze schuld is. Wij moeten onze rug rechten, opnieuw weerbaar leren zijn. Dat probeer ik te doen door voor mijn mening uit te komen. Als mensen zien dat ik dat durf, dan zullen anderen dat ook durven.”

Er zijn ook mensen die Schild & Vrienden maar een raar, knullig clubje vinden.

“Daar twijfel ik niet aan. Maar ik ben geen paria . Ik ben de eerste rechtse student die werd verkozen in de raad van bestuur van de UGent.”

Het schijnt dat sommigen u daar weg willen.

“Dat is zo. Ik vertegenwoordig een rechtse stem die sommigen liever niet horen. Maar over een paar maanden doe ik weer mee aan die verkiezingen en dan hoop ik een recordscore te halen.”

Hoe is Schild & Vrienden begonnen?

“Als een besloten groepje op Facebook, waarin vooral studenten de gelegenheid hadden om politiek incorrecte teksten en memes te delen. Zo konden ze zien dat ze niet alleen waren. We konden onder elkaar een beetje lachen en zeveren, met allerlei persiflages: dat alles de schuld is van de sossen, dat de Walen lui zijn – u kent die grappen wel.”

Een echokamer van gelijkgezinden.

“Een besloten Facebook-groep is altijd een echo­kamer. Gaandeweg begonnen we meer en meer over politiek te discussiëren. En toen ik zag dat linkse betogers aan de VUB op zeer agressieve wijze een lezing van Theo Francken verhinderden, besloot ik om in actie te komen. Ik ben niet met partijpolitiek bezig, ik wil geen standbeeld voor Francken, maar het is onaanvaardbaar dat een politicus zo wordt gedemoniseerd. Daarom heb ik toen opgeroepen om een lezing van Francken aan de UGent in goede banen te leiden.”

Dries Van Langenhove: "Ik zou niet weten wat er extreem is aan Schild & Vrienden." Beeld Eric de Mildt

U wilde de orde handhaven?

“Nee, dat is politiewerk. Wij hebben, in samenspraak met politie en veiligheidspersoneel van de UGent, alleen stewards aan de inkom gezet. We waren met ongeveer 90, die avond. Dat was meer dan ik had verwacht. Toen heb ik de klik gemaakt: met zo’n mobilisatie­capaciteit moet ik iets doen. Als zoveel jongeren op straat willen komen voor een rechts en Vlaams gedachtegoed, dan mag dat niet verloren gaan. En met rechts bedoel ik echt rechts, voor alle duidelijkheid. Niet extreem­rechts. Ik zou niet weten wat er extreem is aan Schild & Vrienden.”

Extreem­rechts ben je als je geweld gebruikt.

“Dat is bij ons niet het geval.”

Vorig weekend leek het daar anders sterk op.

“Nee, hoor. Wij hebben geen geweld gebruikt.”

U bestormde met een paar man het Graven­steen in Gent, waar net een actie aan de gang was voor een humaner migratiebeleid. Met schoolkinderen.

“Ook dat is niet waar. Wij hebben daar geen kind gezien. Ook dat wij een kat-en-muisspel met de politie hebben gespeeld, zoals in de krant stond, klopt niet.”

Een ooggetuige heeft mij bevestigd dat de politie pas arriveerde toen u al weg was. Maar er waren wél kinderen. En u was wel agressief.

“Wij hebben een spandoek van de actievoerders van het Gravensteen getrokken, dat is alles. Wij hebben niets vernield, en geen geweld gebruikt.”

Waarom moest dat spandoek weg? Die mensen mogen toch actie voeren?

“Zeker. Maar wij ook. Mijn briefing voor die actie is gefilmd door een VRT-ploeg, voor een reportage die Pano later dit jaar zal uitzenden. Ik heb verschillende keren herhaald dat niemand van ons geweld mocht gebruiken. Zelfs niet als ze ons zouden uitschelden of slaan. Wij hebben niets gedaan, alleen een spandoek voor open grenzen naar beneden gehaald. Wij zijn tegen ongebreidelde massamigratie.”

U zou boven op het Gravensteen gedreigd hebben om actievoerders naar beneden te gooien.

“Dat zijn linkse leugens. (haalt telefoon tevoorschijn en toont een filmpje) Het is andersom, kijk: deze twee actievoerders met een rastakapsel hebben tegen ons gezegd dat we maar moesten oppassen. Hoort u het? ‘Gij gaat zwaar op uw bakkes gaan’, zegt één van hen.”

Ik hoor het. Maar dat bewijst niet dat u niet gedreigd hebt.

“Nee, maar wees gerust: wij kijken wel uit. Ik wil met deze beweging nog een toekomst uitbouwen, wij zouden zeer dom zijn om onze missie in gevaar te brengen door agressie of bedreigingen. Links mag dat overigens allemaal. Links mag alles, zoals een bekend politicus ook altijd zegt.”

Wie dan wel?

“Francken. En hij heeft gelijk. Toen wij vorig jaar een zomeruniversiteit organiseerden met Schild & Vrienden, kregen we onder meer een paar lessen zelfverdediging. Meer voor de sport dan wat anders. Wat hoor ik achteraf? Dat wij een knokploeg willen opleiden, een privémilitie. We gingen nog net geen staatsgreep plegen. Ongelooflijk.”

U maakt sommige mensen bang.

“Kijk eens naar de website van Comac, de jongeren­organisatie van de PVDA. Die doen exact hetzelfde. In Gent subsidieert het stadsbestuur boks­clubs voor jongeren. Dat is allemaal prachtig. Maar als wij eens een lesje organiseren, zijn we een knokploeg. Komaan. Dat is niet serieus.”

In de jaren 80 gingen rechtse en linkse studenten nog regelmatig met elkaar op de vuist. Wilt u terug naar die tijd?

“Zeker niet.”

De slogans zijn al wél terug. U roept graag: ‘Linkse ratten, rolt uw matten!’

“Ja, maar niemand hoeft bang te zijn dat het geweld terugkomt. Ik denk dat weinig jonge mensen hier in Gent zo expliciet uitkomen voor hun rechtse mening als ik. En ik kan naar lezingen gaan georganiseerd door Comac, dat is geen probleem. Zelfs als ik in het midden van de zaal ga zitten, zal niemand mij iets doen. Dat is helemaal anders dan in de jaren 80, toen het er inderdaad veel agressiever aan toeging.”

Op sociale media gaat u er stevig tegenaan. De hetze tegen VRT-redactrice Jihad Van Puymbroeck werd onder meer door u aan­gevoerd.

“Wij vonden het onaanvaardbaar dat iemand met zo’n profiel een belangrijke job bij de openbare omroep krijgt.”

Moest u haar daarom zo pesten op Twitter?

“Wij hebben oude tweets van haar opnieuw gepost. Daar moet je tegen kunnen.”

Maar u hebt zelf met uw vriend Dylan Vandersnickt, die ook lid was van Schild & Vrienden, gezien waartoe zo’n hetze kan leiden. Hij heeft zelfmoord gepleegd.

“Dat was een heel ander verhaal. En uit respect voor zijn familie ga ik daar niet op in.”

Schild & Vrienden roept weerstand op.

“Dat is zo. Ik word uitgescholden voor achterlijke neo­nazi, en heb al doodsbedreigingen gehad. Mijn Facebook-account is voor een maand geblokkeerd, omdat tegenstanders massaal oproepen om mij te rapporteren. En Facebook is politiek correct.”

Waarom rapporteren mensen u?

“De post waardoor mijn account werd geblokkeerd, was mijn aankondiging van het debat met Petra De Sutter in Terzake. Kunt u mij uitleggen wat daar mis mee is?”

Er circuleren grove internetposts van supporters van Schild & Vrienden, waarin neo­fascis­tische praat wordt verkocht, over burger­oorlog tussen de rassen.

“Daar hebben wij niets mee te maken. Het is gemakkelijk om een account aan te maken, te doen alsof je voor ons supportert en dan zulke dingen te posten. Daarom is het ook niet eenvoudig om lid te worden van Schild & Vrienden. Dat kan alleen op voorspraak van bestaande leden, zodat we zeker weten dat je te vertrouwen bent. Anders bestaat het gevaar van infiltratie door tegenstanders en provocateurs. Voor je het weet brengt zo iemand een nazigroet om ons te beschadigen, en dan is onze reputatie om zeep.”

Voor veel mensen is die al om zeep.

“Terwijl daar geen reden voor is. Wij zijn een positieve beweging. Wij zullen nooit doen wat links zich permitteert. Ik heb op kot gezeten in het KVHV-gebouw, en daar werd regelmatig zwaar vandalisme gepleegd. Mochten wij zoiets doen, u zou nogal iets horen. De media schrijven ook niets over onze positieve acties. Wij gaan zwerfvuil opruimen, soep uitdelen aan daklozen, een praatje slaan met bewoners in rusthuizen, monumenten schoonmaken…”

Ook dat van Leopold II, neem ik aan?

“Als dat besmeurd is, zou ik dat schoonmaken, ja. Ik ben geen expert en ik zeg niet dat we die man moeten vereren, maar dat monument hoort bij onze geschiedenis. Je moet de geschiedenis toch niet vernietigen, zoals dat in de Verenigde Staten gebeurt. Daar worden standbeelden van zuidelijke legerleiders uit de burgeroorlog neergehaald. Op een bepaald moment moet iemand zeggen: tot hier en niet verder. Straks noemen ze de Guldensporenslag nog een genocide op de Franstaligen.”

Wie zijn ‘ze’?

“De cultuurmarxisten. De mensen met een postmodern gedachtegoed, die alles willen vernietigen waar onze beschaving voor staat. Alles moet kapot. Ook de moderne kunst maakt daar deel van uit. Schoonheid moet worden gedeconstrueerd.”

Zoals met die paal op de Korenmarkt in Gent, die een miljoen heeft gekost. U vindt dat een aanfluiting van wat kunst moet zijn.

“Verschrikkelijk. Ridicuul. Met dat geld zou men heel veel hulpbehoevende Gentenaars kunnen helpen. Het stadsbestuur lacht de burger in zijn gezicht uit met zo’n kunstwerk. Is die paal mooi? Nee, die is gewoon lelijk. Zo simpel is dat. Kent u die kunstenares die verf in haar vagina stopt en die er dan laat uitdruppelen? Komaan, zeg. Wat zullen de geschiedschrijvers later over ons zeggen? Ik denk: dat wij collectief waanzinnig waren.”

Dries Van Langenhove: "Ik ben geen preutse pilaarbijter, maar porno heeft een nefaste invloed." Beeld Eric de Mildt

U bent een van de vele rechtse stemmen die dat ‘cultuurmarxisme’ aanvallen.

“Ja, ook Thierry Baudet doet dat in Nederland. De term probeert te omvatten wat er aan de hand is in Europa: de deconstructie van alles. Gender bestaat niet, de Vlaming bestaat niet, het traditionele gezin hoeft niet meer, schoonheid bestaat niet… Alles waar we trots op kunnen zijn, moet vernietigd worden. Dat moet ophouden.”

Voelt u zich verwant met Baudet? Hij begon als intellectueel en is ondertussen een van de populairste politici van Nederland, met zijn Forum voor Democratie.

“Ik ben geen aanhanger of zo, ik doe ook niet aan partijpolitiek, maar hij is zeker een inspiratiebron. Ik vind hem een moedig man. Hij wordt fel belaagd, en hoewel hij vrij gematigde standpunten vertolkt, noemt men hem een nazi en een vrouwenhater. Zulke verwijten gaan veel te ver. Maar hij is succesvol. Zijn partij is momenteel in de peilingen de tweede grootste van Nederland.”

Hebt u gehoord wat Baudet onlangs over masturbatie zei? Mannen bewaren hun seksuele energie beter integraal voor hun partner, vindt hij.

“Ook dat wordt geridiculiseerd, maar Baudet heeft gelijk. Als je voor intimiteit alleen op je vriendin bent aangewezen, ga je meer belang aan haar hechten. Ik stoor mij vooral aan porno. Ik ben geen preutse pilaarbijter, maar porno heeft een nefaste invloed. Je hoeft maar je laptop open te doen en je kunt een dopamine­rush krijgen. Dat is ongezond. Ik zou liever hebben dat jongeren hun gelukzalig gevoel niet uit porno halen, maar uit productieve dingen, zoals zorg dragen voor je gezin en de samenleving.”

Wilt u een voorbeeld nemen aan Baudet, en op termijn een eigen partij stichten?

“Ik denk dat een aantal mensen daarop zitten te hopen, maar het is nog veel te vroeg om daarover iets te zeggen. Ik kan wel met grote zekerheid zeggen dat ik nooit lid zal worden van een van de bestaande partijen. Ik vind partijpolitiek niet interessant.”

Maakt u deel uit van de Europese Génération Identitaire?

“Wij hebben raakvlakken, maar Schild & Vrienden is een project sui generis, dat volledig op zichzelf staat. Op termijn zouden we onze beweging kunnen professionaliseren, door via crowdfunding aan fondsenwerving te doen, bijvoorbeeld.”

Tijdens de heisa over Oxfam hebt u al opgeroepen om giften te doen.

“Inderdaad. Als je aan ons geld geeft, weet je zeker dat het niet zal worden besteed aan seksfeestjes, maar aan positieve acties in Vlaanderen.”

Laten we het eens over de Vlaamse identiteit hebben.

“Ha, een interessant debat. Tamelijk nieuw wel. Een paar jaar geleden speelde dat niet. Dat heeft wellicht te maken met de massale migratie. Daardoor worden wij gedwongen om eens goed na te denken over wat ‘Vlaams’ precies betekent.”

En, wat is uw slotsom?

“De Vlaamse identiteit bestaat uit een gedeelde cultuur en geschiedenis, en een gedeelde visie op de samenleving, met bijbehorende normen en waarden.”

Dat is vaag. U en ik delen misschien niet veel normen en waarden.

“Toch wel. Ik was onlangs op pad met de VRT-journalist die een reportage over ons maakt. Ik denk dat ik met hem ook stevig van mening verschil over politiek. Maar toen we zagen dat de chauffeur van een BMW met geblindeerde ramen zomaar de overschot van een broodje op straat gooide, werden we allebei boos. Daarover zijn wij het eens.”

Het blijft vaag. De hamvraag is immers: in hoeverre kunnen mensen met een migratie­achter­grond die Vlaamse identiteit met u delen?

“Ik denk dat we onze identiteit eerst moeten herwaarderen en attractief maken, om te tonen aan mensen met een migratie­achtergrond dat wij een warme samenleving zijn. Dat het voor hen de moeite waard is om zich te integreren.”

Daar wringt uw definitie. Wie hier geboren is, hoeft zich niet te integreren. Die is Vlaming, net zoals u en ik.

“Het is niet omdat je hier geboren bent, dat je een Vlaming bent.”

Ik vind van wel.

“Ik niet. Een katje dat geboren wordt in een paardenstal is nog geen paard.”

Weet u welke politicus ik dat beeld ook ooit hoorde gebruiken?

“Filip Dewinter of zo?”

Juist. Hij zei: een kat die geboren wordt in een viswinkel is daarom nog geen vis.

“Die metafoor klopt ook. Als ik op reis ga naar Congo, ben ik nog geen Congolees.”

Wel als u daar geboren bent.

“Dat hangt ervan af, in welke mate ik geïntegreerd ben. Ik ken Vlamingen die een ranch hebben in Zuid-Afrika, en daar al generaties wonen. Toch blijven dat Vlamingen en zijn het geen Zuid-Afrikanen, ook niet als ze daar geboren zijn. Er zijn ook Vlamingen in de Verenigde Staten, of Duitsers in Chili, die zich nog Vlaming of Duitser voelen.”

Dus iemand wiens grootouders uit Marokko naar Vlaanderen zijn gekomen, kan zich vandaag geen Vlaming voelen?

“Natuurlijk wel. Al moet ik u waarschuwen: er bestaat geen checklist met x aantal eigenschappen die moeten worden afgevinkt voor je iemand Vlaming kunt noemen. Ik wil niet beslissen wie wel of geen Vlaming is. Ik ben geen identiteits­dictator. Ik geef alleen maar mijn mening: of je Vlaming bent of niet, hangt van veel factoren af. Waar je geboren bent, welke taal je spreekt, of je geïntegreerd bent in de samenleving, enzovoort, enzoverder.”

Maakt u zich niet schuldig aan taqiyya?

“Nee. Maar ik ben al blij dat u die term kent.”

Het wordt moslims soms verweten dat ze met dubbele tong spreken. Maar doet u dat ook niet? Officieel gematigd, in besloten kring misschien extremer.

“Nee, hoor. Ik ga alleen niet mee in uw poging om met een checklist uit te maken wie wel en wie geen Vlaming is. Zo werkt dat niet.”

In het Leuvense studentenblad Veto hebt u onlangs gezegd dat een hoofddoek in elk geval geen deel uitmaakt van de Vlaamse identiteit.

“Inderdaad. En daar sta ik nog altijd achter. Een hoofddoek is niet Vlaams.”

Natuurlijk wel. Ik ken veel Vlamingen met een hoofddoek.

“Dat is mogelijk. Maar dat neemt niet weg dat een hoofddoek voor mij haaks staat op de Vlaamse identiteit. De hoofddoek is een symbool van onderdrukking. Het is enigszins ironisch dat vrouwen die thuis blijven bij de kinderen, volgens links onderdrukt worden, en dat vrouwen met een hoofddoek geëmancipeerd zijn. Dat wil ik bestrijden. Als jonge meisjes een hoofddoek moeten dragen, dan noem ik hen onderdrukt. Zeker als je weet dat ze nog van geluk mogen spreken als ze hun clitoris mogen houden.”

Dan vindt u het idee van CD&V’er Hendrik Bogaert, om de hoofddoek ook in de publieke ruimte te verbieden, zo gek nog niet?

“Nee. Ik vind dat idee niet zo gek. Al denk ik niet dat politici de moed zullen hebben om dat ook echt in te voeren.”

Zou dat niet akelig zijn?

“Nee. Zoals Bogaert zelf zegt, moeten we de hoofddoek terugdringen om de vrijheid in onze samenleving te blijven waarborgen. Ik denk dat dat klopt. Er zijn buurten in onze steden waar vrouwen zonder hoofddoek voor hoer worden uitgescholden en aangerand worden. Dat willen we niet.”

Hoe blank is de Vlaamse identiteit?

“Als je naar de geschiedenis kijkt, is de Vlaming altijd blank geweest. Wat niet wil zeggen dat blank zijn een voorwaarde is om Vlaming te zijn. Maar als ik hier in Gent iemand tegenkom die blank is, dan zal mijn vooroordeel zijn dat hij Vlaming is.”

Vooroordelen kunnen er fameus naast zitten.

“Vooroordelen zijn bijzonder nuttig. Als ik geblinddoekt de straat oversteek, ga ik uit van het vooroordeel dat ik overreden kan worden.”

Dat is geen vooroordeel, dat is kennis. Volwassen worden is gaandeweg en stap voor stap afscheid nemen van vooroordelen.

“Niet akkoord. In de ene buurt is het risico voor een vrouw om te worden aangerand groter dan in de andere. Dat is een vooroordeel, maar het klopt en het is zeer nuttig.”

Kan iemand met een donkere huidskleur lid worden van Schild & Vrienden?

“Als die zich kan vinden in ons project, waarom niet? Wij hebben geen kleurenpalet waaraan je moet voldoen.”

Nee, maar op uw website verkoopt u wel stickers met ‘It’s okay to be white’.

“Dat vind ik ook. Het is oké om blank te zijn. Al lijkt het soms van niet.”

U verkoopt ook de sticker ‘White lives matter’.

“Ja. Blanke levens doen er toch ook toe? Net zoals zwarte levens, uiteraard. Je mag dat dus zeggen over alle huidskleuren, maar niet over de blanke. Dan is het hate speech.”

Goh, als ik zwart ben en lid wil worden, zal ik mij toch afvragen waarom u ook geen stickers van ‘Black lives matter’ verkoopt.

“Maar die stickers vindt u overal. Alle gadgets van ‘Black lives matter’ zijn super populair. Stickers met ‘White lives matter’ vindt u nergens. Vandaar.”

U wilt complementair zijn.

“Ik zou het anders formuleren. Er is een brede, mainstream cultuur en wij willen de tegen­cultuur zijn. Dat is het omgekeerde van vroeger. In de jaren 60 was conservatief de mainstream en vormde mei ’68 de tegencultuur. Maar, zoals schrijver Benno Barnard onlangs nog zei, het probleem van mei ’68 is dat het al vijftig jaar duurt. Het wordt tijd voor een nieuwe tegencultuur. Daarvan wil Schild & Vrienden de voorhoede zijn.”

Voorhoede? Is uw vereniging niet veeleer de laatste stuiptrekking van nostalgie naar het Vlaanderen van de jaren 50, toen bijna iedereen hier nog blank was?

“Nee, dit is geen nostalgie. Wij lopen voorop. Ik wil ook de apathie bij jonge mensen doorbreken. Vroeger wilden studenten maatschappelijke verandering, vandaag denken velen alleen aan Netflix kijken en uitgaan en geld verdienen. Ik wil een mooie toekomst voor Vlaanderen en hoop dat velen mij daarin zullen volgen.”

De naam van uw vereniging verwijst wel naar 700 jaar geleden.

“Grappig, toch? Zalige naam. Iedereen is daar meteen door getriggerd. Die veldslag was de overwinning van het gewone Vlaamse volk op de Franse elite. Wist u dat vrouwen na de Gulden­sporen­slag voor het eerst in Europa belangrijke posities konden bekleden? Ik vind dat een hoogtepunt uit de Vlaamse geschiedenis. En ja, daar ben ik trots op.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234