Vrijdag 04/12/2020

Drie zebra's in de nacht

Het zal wel aan die rare kruiden van bij de afhaalchinees liggen maar toen ik vannacht badend in het zweet wakker werd had ik net gedroomd dat ik een salami was die seconden later in aanraking zou komen met een snijmachine. Even later werd ik voorgoed wakker en had ik snel al weer last van iets anders: acute braakneigingen.

Geen salami of snijmachine in de buurt deze keer, maar gewoon een envelop die mij bezorgd was door een van de zeldzame werkwillige facteurs, deze week. De inhoud van het omslag was op zich niet zorgwekkend, het ging gewoon om de nieuwe Humo, maar die was voorzien van een cover waar ik toch un peu nerveux van werd en ook wel even werkelijk onwel. Ik greep meteen naar de fles, melk weliswaar, en dacht in stilte en met weemoed terug aan de tijd toen mensen als Joost Swarte en vooral Ever Meulen al eens pen en potlood hanteerden om mijn nog altijd favoriete weekblad van een kaft te voorzien.

Als tegengif besloot ik dan maar zelf wat kunst te verzinnen. Een eenakter schrijven, bijvoorbeeld, dat leek me wel wat.

Plaats van handeling was een parkeerplaats langs een slecht verlichte rijksweg, ergens in la Flandre profonde. Drie mannen (een dikke, een lange, en een geblokte) stonden er frieten met curryworst te eten terwijl ze de vaderlandse politiek bespraken. Ze heetten Bart, Pieter en Jean-Marie en ze vonden dat niks deugde aan dit land en dat soldaten in het vervolg, in tegenstelling tot zijzelf, nog maar twee pinten per dag mochten drinken en dat alle Walen pedofielen zijn.

Afgaande op hun postuur en hun stem kon je denken dat het oude bekenden waren, maar zeker was je daar niet van. Want, dat was ik nog vergeten te vermelden, ze waren alledrie in een zebra verkleed, van het soort dat je wel eens ziet rondhuppelen bij de aanvang van een thuismatch van Charleroi.

Maar mijn eenakter - overigens een genre dat volgens mijn bronnen totaal uit de mode is - wilde maar niet vlotten. Zoals steeds wanneer ik iets onderneem voor het toneel ging het al heel snel heel erg mis.

Jean-Marie lag vooral dwars omdat hij vond dat een zebra tenminste zes pinten per dag mag drinken en dan nog met 180 kilometer per uur naar Oostende moet kunnen scheuren, Pieter vond dat het toneelstuk eigenlijk alleen over hem moest gaan en Bart kreeg zijn dialogen niet gezegd omdat hij voortdurend de centrale opening in zijn gezicht aan het opvullen was met als lekkernij verkleed slachtafval.

Wat me naadloos bij McDonald's brengt en zo naar de activiste Anja Hermans die weliswaar al zwaar geboet heeft voor haar gedane zonden maar nu door de rechter van een dorp aan de Dender opnieuw naar de cel gezonden wordt omdat ze durfde aan te tonen dat de beveiliging rond de kerncentrale van Doel niet helemaal je dat is.

Als mevrouw Hermans weer de doos in moet, ga ik haar misschien wel bezoeken en breng ik een brood mee met een vijl erin, een methode die menige held uit een zwart-wit tv-feuilleton al eens gebruikte om opnieuw van de vrijheid te genieten.

Maar er is niet alleen ellende. Ons volk heeft er weer een schrijver bij. Deze keer heet hij Joost Vandecasteele en zijn eerste bundel verhalen is net uit bij de door mij zeer gerespecteerde Arbeiderspers. Het boek heet Hoe de wereld perfect functioneert zonder mij en het biedt ons oude mannen een goed inzicht in de zeden en gewoonten van de twintigers en de dertigers van vandaag, en het schildert met brio de lotgevallen van al die jonge emotionele slingerapen in de jungle van de stad.

Er wordt vandaag behalve gedronken en gerookt ook nog volop gevoosd in de vochtige kelders en kille zolderkamers van de hoofdstad en dat stemt mij rustig.

Vandecasteele beschrijft op een bepaald moment met veel precisie hoe een meisje zicht uitkleedt voor de ik-persoon. Hij kijkt naar haar lingerie en bezingt lyrisch "dat beetje spatie tussen behabandje en vlees, dat fascinerende luchtledige, voor mij de essentie van de vrouw".

Een kenner, dat spreekt. Ik werd er stil van en moest denken aan wat de grote Franse tekenaar en schrijver Roland Topor me ooit toefluisterde tijdens een vooral op witte bourgogne gebaseerd drankgelag : "Vrouwelijke lingerie is het enige tastbare bewijs van het bestaan van God".

Nu ga ik voor mijn tv-toestel zitten want vanavond laat begint op Canvas eindelijk de divulgatie van de grensverleggende fictieserie Deadwood.

Kijk ernaar of sterf stom.

Als Anja Hermans weer de doos in moet, ga ik haar misschien wel bezoeken en breng ik een brood mee met een vijl erin

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234