Woensdag 10/08/2022

GetuigenissenAbortus

Drie vrouwen getuigen over hun abortus: ‘Ik heb het geluk gehad dat ik in een situatie zat waarin het kon en mocht’

null Beeld Bob Van Mol / Thomas Nolf
Beeld Bob Van Mol / Thomas Nolf

Nu het Amerikaans Hooggerechtshof het federaal abortusrecht mogelijk wil afschaffen, kan ook hier het recht op een zwangerschapsafbreking onder druk komen te staan. Drie vrouwen die voor een abortus kozen getuigen. ‘Het paternalistisch denkbeeld blijft zo hardnekkig.’

Luka De Kinder
Ilse Paepe. Beeld Thomas Nolf
Ilse Paepe.Beeld Thomas Nolf

Ilse Paepe (29, architect) koos vier jaar geleden voor abortus

‘De conservatieve strijd in de Verenigde Staten maakt mij heel kwaad’

“Het nieuws uit de VS katapulteerde me automatisch terug naar vier jaar geleden. Ik maakte meteen de reflectie: hoe fundamenteel anders zou mijn leven er nu uitzien als ik in een situatie zat waarin abortus niet legaal was? Ik zou wel op zoek geweest zijn naar oplossingen. En of dat veilig zou zijn? Dat weet ik niet. Ik heb het geluk gehad dat ik in een situatie zat waarin het kon en mocht. Als dat niet zo is, vind ik dat een vorm van onderdrukking. De ideologische en conservatieve strijd in de Verenigde Staten maakt mij heel kwaad.

“Mijn keuze was logisch, maar de wetgeving in België maakte het moeilijk. Je kan bijvoorbeeld niet gewoon terecht in een ziekenhuis, maar moet naar een abortuskliniek, een soort omgebouwd kantoorgebouw. Nadat de curettage was misgelopen, kwam ik toch in een ziekenhuis terecht. Daar werd ik gewoon weer naar huis gestuurd omdat het hartje nog klopte. Ik had echt het gevoel dat het zorgsysteem niet aan mijn kant stond. Als de procedure niet in het standaardplaatje past, zoals bij mij, valt het op dat de wetgeving heel eng bepaald is.

“De situatie in Amerika schudt ons wel wakker. We dachten dat we er waren, maar eigenlijk leven we nog altijd in een maatschappij waarin het ideologisch kompas van enkelingen een gigantische impact kan hebben op iemands persoonlijke leven. Het feit dat die wet zomaar kan veranderen, voelt aan alsof het ook in België nog geen verworven recht is. Het abortusdebat is meer een politiek wapen dat gebruikt wordt boven de hoofden van vrouwen.

“Ik herinner me nog de reacties, nadat er ik twee jaar geleden al eens over had getuigd. Voor sommige mensen had ik zogezegd mijn kind vermoord. Doordat we zo weinig over abortus praten, blijft dat paternalistisch denkbeeld zo hardnekkig, denk ik. Wat mij vooral raakt zijn de vragen die je krijgt: heb je er spijt van? Denk je er nog aan? Ze gaan altijd uit van een gigantisch schuldgevoel, terwijl ik dat helemaal niet heb.”

Anne-Mie Van Kerckhoven. Beeld Bob Van Mol
Anne-Mie Van Kerckhoven.Beeld Bob Van Mol

Anne-Mie Van Kerckhoven (70, kunstenares) koos 47 jaar geleden voor abortus

‘Ik kon voor mijn abortus nog niet legaal in België terecht en moest naar Nederland’

“Ik was natuurlijk heel verontwaardigd na het nieuws uit de VS. Er is zoveel gestreden om het abortusrecht te verkrijgen. Dat dat nu teruggedraaid zou kunnen worden, vind ik heel choquerend. Toen ik nog op de academie zat, zijn wij met de hele klas en verschillende leraren voor abortus gaan betogen in Antwerpen. De Club van Rome had net haar rapport over overbevolking uitgebracht, dus het thema leefde. In 1974 ben ik afgestudeerd en een jaar later was ik ongepland zwanger. Mijn vriend wenste absoluut geen kinderen. Later heb ik me wel afgevraagd of ik nog kinderen zou nemen, maar mijn levensomstandigheden waren niet ideaal. Mijn moeder heeft het mij ook afgeraden. Ik was er waarschijnlijk mentaal niet tegen opgewassen.

“Ik kon voor mijn abortus nog niet legaal in België terecht en moest naar Nederland. Dat maakte het een stuk duurder, ik moest er zelfs geld voor lenen. Voor ik doorverwezen kon worden naar een abortuscentrum moest ik verschillende keren met een psycholoog praten. Zij waarschuwen je voor de mentale problemen die kunnen volgen. Ik heb een abortus laten doen en ik zou het waarschijnlijk opnieuw doen, maar het klopt wel dat het een beslissing is die je een heel leven meedraagt. Soms droom ik van het volwassen kind dat er zou kunnen zijn.

“Abortus is niet iets waarover je gemakkelijk spreekt. Ik vind ook niet dat dat moet. Ik denk dat mijn familie voor het eerst van mijn abortus hoorde toen ik er in een interview eerder dit jaar iets over liet vallen. Mijn moeder is twee jaar geleden gestorven, ik zou dat nooit gezegd hebben als zij nog leefde. Met één of twee vrienden heb ik er ooit wel over gesproken, maar dat is alles. Ik vond het te pijnlijk om er over te praten, te persoonlijk. Ik heb nog altijd soms het gevoel dat ik gewoon beter had moeten opletten.”

Elke Bruyneel. Beeld Thomas Nolf
Elke Bruyneel.Beeld Thomas Nolf

Elke Bruyneel (39, ademcoach en zangeres) koos drie jaar geleden voor abortus

‘Moeten wanhopige vrouwen op zoek naar welk kruid ze kunnen eten?’

“Ik heb een dochtertje waar ik ongelooflijk blij mee ben. Vanaf dag één voelde ons gezin compleet. Door een foute diagnose van mijn gynaecoloog, ik zat zogezegd in een vervroegde menopauze, werd ik toch opnieuw zwanger. Uit liefde voor de vrouw, de mama, de vriendin en de partner die ik toen was, kozen we voor abortus. Als ik nu naar mijn dochter kijk, ben ik blij dat ik haar mijn onverdeelde aandacht en zorg kan geven.

“De situatie in de Verenigde Staten maakt me enorm kwaad en verdrietig. De wereld is op zoveel niveaus vooruitstrevend, maar als het om abortus gaat, leven we precies nog in het verleden. In België zit abortus ook nog steeds in de taboesfeer. Er is geen verbod op, maar er hangen wel allerlei voorwaarden aan vast. De verplichte zes dagen bedenktijd vind ik ridicuul. Ik wist al tijdens week twee dat ik zwanger was en heb direct naar het abortuscentrum gebeld. Daar kreeg ik te horen dat ik pas naar daar kon komen als er effectief een vruchtje zichtbaar was. Mijn abortus was uiteindelijk ergens tussen de vijf en de zes weken. Ik heb dus een veel langere wachttijd gehad, terwijl ik al die tijd dacht: waarom kan het nu niet? Hoe langer je wacht, hoe meer er iets groeit. Dat moest ik vooral een plaats kunnen geven in mijn hoofd.

“Met welke reden zou je abortus volledig verbieden? Moeten wanhopige vrouwen op zoek naar welk kruid ze kunnen eten zoals in de middeleeuwen? Ik weet niet welke keuze ik had gemaakt als er geen abortusrecht was in België. Ik denk niet dat ik voor meer drastische middelen zou hebben gekozen dan de grens naar Nederland over te steken, maar ik snap wel dat mensen dat zouden doen, met alle gevolgen van dien. Als de politiek een verbod op abortus afkondigt, groeit het taboe weer en is er nog minder ruimte om te praten. Dat raakt me, omdat ik mijn verhaal altijd kon delen.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234