Zondag 27/09/2020

Drie demonen en een houten pop

Minstens een keer per jaar zet Het Paleis in op een voorstelling die over alle taal- en cultuurverschillen heen hopt. Voor Wulong (8+) sloegen choreografe Iris Bouche en componist Kobe Proesmans de handen in elkaar. Geïnspireerd op oude Chinese culturen zetten ze een ambitieus project op poten.

Wulongis nog te zien tot en met 18 mei in Het Paleis (Antwerpen). www.hetpaleis.be

In Wulong of de dansende draak proberen poppenspelers, dansers en muzikanten uit de hele wereld het sprookje van Ming Ming tot leven te brengen. De woorden die in de voorstelling worden geweerd - en dat blijft toch een moedige keuze als je voor een jong publiek werkt - worden gretig in het programmaboekje verwerkt. Misschien niet zo'n beste zet, want daardoor voel je algauw wat in Wulong ontbreekt: een evenwicht tussen de veelkleurige sfeerschepperij en vertelkracht.

Niet dat het verhaal zo complex is, integendeel. Het kleine meisje Ming Ming - vertolkt door een pop van de hand van Filip Peeters - kan de slaap maar moeilijk vatten omdat ze bang is voor de schaduwen in haar kamer. Voor zij - en daarmee ook wij - het goed en wel beseft, belandt ze door de kastdeur in een magisch universum waarin ze allerlei mythische figuren ontmoet. De godin van de Wind verdrijft haar angst, de krijger van de Aarde - een indrukwekkende rol die Shaolin kungfu-monnik Li Bo voor zijn rekening neemt - tovert haar op Ming Mings tanden en de godin van de Maan leert haar een keizerlijke long sleeve dans.

De solo's worden live luisterrijk ondersteund door een symbiose van westerse en oosterse instrumenten en een symbolisch van kleur veranderend lichtontwerp. Door zijn hoge spektakelwaarde ontlokt Wulong vele ohs en ahs, maar echt warm loop je er niet voor.

Dat komt vooral omdat Ming Ming - als verbindende factor waarmee wij ons identificeren - voor het overgrote deel van de voorstelling een tja, houterige pop blijft die vanaf de zijlijn naar het gebeuren kijkt en zich maar vlakjes engageert in haar grote avonturentrip. De kloof tussen haar statische wereld en die van de sprankelende sprookjesfiguren zet onze fantasie on hold.

Wulong plukt gretig uit het Chinese erfgoed - van traditionele dansstijlen tot een percussieritueel en op het einde de langverwachte drakendans die de boze geesten komt verdrijven - maar die elementen worden eerder als curiosa getoond dan echt ingebed in een samenhangende 'interculturele' vertelling. Pas als de drie demonen op scène verschijnen - gitzwarte vrouwen zonder gezicht - en het visueel verbluffende decor (Ming Mings magische kamerdeur in groot formaat) naar beneden wordt gehaald, krijgen we eindelijk een vleugje dramatiek die wat spanning en emotie losmaakt. De rest van de tijd is het een beetje kijken naar een andere wereld die zich onder een glazen stolp bevindt. Mooi maar te heilig.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234