Zondag 19/01/2020

Dranouter eindigt met een lach en een traan

Even voor zevenen dreigde een zondvloed, maar uiteindelijk kende Dranouter zondag een vrij droog besluit. Alleen de ogen werden vochtig toen The Waterboys 'The Whole of the Moon' inzette bij een volle maan.

"Who wants to have fun?", riepen de Red Hot Chilli Pipers uit. Het moet de onzinnigste vraag op Dranouter geweest zijn. Ter bevestiging toonden duizenden festivalgangers zich zondagavond in een uitpuilende tent nog één keer van hun luidruchtigste kant. Zoals de groepsnaam al doet vermoeden, zijn de Chilli Pipers een studentikoos allegaartje van Schotse doedelzakspelers.Hun covers van bekende popsongs en heavymetalclassics klonken af en toe zelfs een beetje onnozel, een gimmick zeg maar. Maar toch hield het gezelschap je blik moeiteloos aan het podium gekluisterd met hun lompe choreografieën, de beginriff van 'Sweet Child O' Mine' van Guns N' Roses of een doedelzakversie van 'Smoke on the Water' van Deep Purple.

De groep werd ook even gesteund door een plaatselijk doedelzakcollectiefje - altijd goed om de harten te winnen - maar opvallender waren de metalgitaristen, pianist en hardrockdrummer in het gezelschap. Door hen klonk 'Clocks' van Coldplay al bij al in een vrij conservatieve versie: alleen de zanglijn werd door doedelzakken overgenomen. Niet dat de festivalgangers zich daar een buil aan vielen. Zij wilden vooral opgaan in de publiekspelletjes en dronkemanslol van de groep.

Ledematen in de lucht

Méér dan good ole fun waren The Waterboys. Al in het eerste kwartier werd duidelijk dat The Waterboys de enige waarachtige headliner was. Niet dat die groep zoveel wereldhits achter haar naam kan zetten. Toch heerst het Schotse gezelschap al dertig jaar op internationale podia. Dat heeft ongetwijfeld veel te maken met de magie tussen Mike Scott op gitaar en de viool van zijn bloedbroeder Steve Wickham. Maar net zo goed bleken nummers als 'Glastonbury Song' of 'Don't Bang the Drum' bestand tegen alle seizoenen of trends.

Mike Scott (foto), in witte hoed en jasje met luipaardmotief, won het publiek al vroeg voor zich met een 'Goeienavond allemaal' en zijn aanstekelijke podiumact, waarbij ledematen ongecontroleerd de lucht invlogen. Maar de belangrijkste troef, die van de ontroering, speelde hij pas bij het eind uit. In het publiek moesten heel wat mensen vochtige ogen bedwingen bij de classic 'The Whole of the Moon' of zag je hen meezingen met 'Fisherman's Blues'. De muziek als fysiek bindmiddel. Maar nog veel imposanter bleek evenwel 'Mad as the Mist and Snow': een gedicht van de Ierse mysticus W.B. Yeats dat vertimmerd werd tot een begeesterend duet met Keltische franjes tussen violist en toetsenman. De Venetiaanse maskers die de groepsleden droegen, hadden niet per se gehoeven, maar het leverde wel een intrigerend breekpunt op tijdens de set. Vooraf hadden we gezworen om die ene zin niet te gebruiken, maar nood breekt wet: The Waterboys waren een Scott in de roos.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234