Zaterdag 26/09/2020

drama u wrange kijk op huwelijk in '5x2' De doodskus op de trouwring

Provocerend, ambigu en gedurfd in zijn onconventionele kijk op het clich�beeld van de ge�dealiseerde liefde

Ozon is hot. Zeker na het succes van 8 Femmes, zijn op Hollywood-films uit de jaren vijftig geïnspireerde muzikale drama. Ook in die film viel het op hoe goed deze homoseksuele Parijse cineast en scenarist zijn klassiekers kent en ermee speelt. Het etiket van enfant terrible van de Franse film dat hij regelmatig opgeplakt krijgt, is enigszins misplaatst. Die reputatie dankt Ozon voornamelijk aan Sitcom, zijn subversieve kijk op een 'nucleaire familie' uit 1988. Sindsdien zijn zijn films, met een sterke homo-biseksuele ondertoon er almaar fijnzinniger en een stuk eleganter op geworden.

Dat etiket lijkt dan ook eerder een alibi voor zijn provocerende kant, want Ozon zet graag de burgerlijkheid voor schut. Net als Almodóvar, een cineast met wie Ozon weleens vergeleken wordt, verliest hij bij elke nieuwe film een deel van zijn wilde haren. Maar dat verlies wordt ruimschoots gecompenseerd door een subtielere emotionele en rijpere aanpak.

Dat geldt ook voor 5 x 2, een ontnuchterend relatiedrama met weerom die unieke, wrange Ozon-toets. Ozon weet voortdurend een gevoel van onbehagen op te roepen, met een ingetogen, sobere naturalistische benadering. 5 x 2 volgt vijf sleutelmomenten in het uit elkaar vallende huwelijk van Marion (Valeria Bruni Tedeschi) en Gilles (Stéphane Freiss), twee gewone dertigers uit Parijs met een kind van drie. De cruciale momenten zijn hun ontmoeting, het huwelijk, de geboorte van hun kind, een diner met joint tussen vrienden (onder wie Gilles' homoseksuele broer) en de echtscheiding.

Ozon geeft aan die delen over een falende liefde, telkens onderbroken door romantische, sentimentele Italiaanse liedjes, evenwel een verrassende en onverwachte draai door het verhaal achterstevoren te vertellen. Dat procédé is zeker geen gimmick of modieuze en handige scenario-ingreep, integendeel. De omgekeerde lineaire structuur geeft zijn donker-melancholische film, die evolueert van bitter psychologisch realisme naar een vrolijke en romantische vakantiefilm, een vreemd cachet. Het is lang geleden dat een in wezen happy end, zo geplukt uit een fotoroman, zo'n dubbelzinnige betekenis kreeg.

Het resultaat is een authentieke close-up van een relatiebreuk, waarin Ozon opnieuw zijn uitzonderlijke intuïtie voor acteurs bewijst.

(LJ)

HHH Regie François Ozon Vertolking Valeria Bruni Tedeschi, Stéphane Freiss, Anthony Chappey, Géraldine Pailhas, Françoise Fabian, Michael Lonsdale Land Frankrijk Speelduur 90 minuten

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234