Donderdag 13/05/2021

Review

Drake in Het Sportpaleis: baas van de planeet

Drake in het Sportpaleis: oerdegelijk showbizzvertier. Beeld Illias Teirlinck
Drake in het Sportpaleis: oerdegelijk showbizzvertier.Beeld Illias Teirlinck

R&B-koning Drake schoot in het Sportpaleis van swaggy straatspul naar het betere hitparadewerk en weer terug. Zijn eerste van twee Antwerpse shows blonk uit in oerdegelijk showbizzvertier.

De Canadese superster sprong tevoorschijn vanachter een zee aan kabels oprijzende lampionnen. Dat hoogtechnologisch speeltje kaapte in deze show meermaals de aandacht: een impressionant visueel extraatje dat soms even hypnotiserend aandeed als Drakes lijzige hiphop-r&b.

'Throphies’, een song over de allerbeste willen zijn, rapte hij in z’n uppie, zonder homeboys die een tandje komen bijsteken, zoals vaak het geval is bij dit soort rapconcerten. Nope, Drake had alleen een begeleidingsbandje nodig dat veelal in het duister bleef.

Die drummer, synthspeler en dj (die ook Drakes manager bleek te zijn) kende de rapper al van dag één, zo biechtte hij op. "Voor ik beroemd werd, vormden we samen een bandje dat John Legend-covers speelde in de Avocado, een barslecht restaurant, voor 250 dollar per avond." De levensles? Koester de échte vriendschappen want ze blijven je een heel leven bij.

null Beeld Illias Teirlinck
Beeld Illias Teirlinck

Alfamannetjes

'Started from the Bottom’ ging gepaard met veel rook en luide knallen: het soort schelle trekbommetjes dat met Oudjaar steevast onze moordlust opwekt. "No new niggas, nigga, we don’t feel that / Fuck a fake friend, where your real friends", brulden de fans in het Sportpaleis als uit één mond. Het hysterische gekrijs dat volgde deed Drake besluiten dat we wel degelijk "in the motherfucking house" waren. Prompt beloofde hij ons de beste motherfucking party die we ooit hadden meegemaakt. Nu, dat werd het niet, zij het wél een feestje van het opzwependere type.

Een oogwenk later snerpten de vrouwelijke fans om ter hardst want Drake trok zijn sweater met hoodie uit en pronkte met zijn kolossale, afgetrainde armen. Zélfs de meest hardleerse macho kreeg er terstond opvliegertjes van. Het bonkige alfamannetje in ons dat wij in de regel en uit beleefdheid netjes onder de knoet houden, werd meermaals wakker geschud door Drakes testosteronraps.

Zoals in 'Blessings’, dat hij even leende van Big Sean of 'My Way' van Fetty Wap, waarbij wij nijdig op de borst klopten als bronstige orang-oetans tot een hoestbui ons te veel werd. Tijdens 'Jumpman’, zijn Future-collab, leek een halve vuurwerkfabriek achter Drakes rug te ontploffen. Subtiel was het allemaal niet, nee.

Hotline bling

Pas toen Drizzy zijn fluwelen r&b-stem bovenhaalde, werd zijn unieke flavour in de verf gezet. In '9’, uit het recente Views, sijpelde zijn honingzoete gecroon over ruisende synths terwijl felblauwe Tron-achtige neon de videoschermen een likje sciencefiction verleende.

Drake gaf te kennen dat hij een heleboel "special ladies" op de voorste rijen zag staan en dat hij zowaar "special connections" voelde. Een hoop gezwets voor: ik sta zo loops als een straathond.

Gelukkig volgde 'Feel No Ways', een van onze favorieten uit Views, met die lekker dikke, stoïcijns voortploeterende drumcomputergroove.

De tape speelde 'Why Can't We Live Together', de seventieskraker van Timmy Thomas, dat als basis diende voor 'Hotline Bling', Drakes grootste hit. Tijdens dat wereldnummer gleden de bolle lampen knipperend op en neer boven de hoofden van het publiek: honderden roze buitenaardse entiteiten die contact zochten met stervelingen, zo leek het wel. Een feeëriek schouwspel.

Toen 'Hold On, We're Going Home' een hartstochtelijke zangstonde aanzwengelde, vormden de lichtgevende bollen een vierkant dat zacht heen en weer wiegde, alsof een teder briesje door het paleis trok. Hoed af.

Bis met zon

Zo switchte Drake anderhalf uur lang van ruwe machohiphop naar sierlijke r&b-pop. 'Work’ van Rihanna was pure fun, 'Too Good’ werd begeleid door danseressen, 'Controlla’ blies het dak van het gebouw en onderstreepte nog maar eens dat Drizzy misschien over een beperkte, dan wel verdomd passionele zangstem beschikt. Dan mag er al eens wat achtergrondzang meelopen op tape. Et alors?

null Beeld Illias Teirlinck
Beeld Illias Teirlinck

Drake sloofde zich uit voor zijn publiek, wat hem veel goeie punten oplevert. Jammer dat deze show niet fel verschilde van veel andere mainstreamhiphopconcerten. Ook Drake dolde niet zelden onachtzaam met de clichés (handjes schudden met de fans ("mijn familie"), hen de middelvinger in de lucht laten steken, meezingspelletjes forceren).

De fraaie hits dekten die gemakzuchtige ingrepen gelukkig toe. Bij 'One Dance’ zwierden veel meisjes spontaan de truitjes uit en wiegden stoere dudes schaamteloos met de heupen. 'Pop Style’ werd meegeblaft door de hondsdolle Drakediscipelen in de middengang, de vuist in de lucht, het schuim om de lippen. Wij zijn al voor minder getaserd.

De bissen bracht Drake op een middenpleinpodium waarop een gigantische planeet traagjes rondtolde. Tijdens 'Energy' lichtte het monsterachtige ding rood op, als door lava verteerd, tot we door kregen dat we naar een zon stonden te staren. 'Fake Love', het finale meebrulnummer, brandde niet verwonderlijk de kuip helemaal af.

Vanavond doet Drake het in het Sportpaleis allemaal nog eens over, en er zijn zowaar nog een paar tickets beschikbaar.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234