Dinsdag 27/07/2021

Jazz Middelheim

Dr. John brengt New Orleans naar Antwerpen

Dr. John. Beeld Alex Vanhee
Dr. John.Beeld Alex Vanhee

Ondanks het elitaire beeld dat kennelijk nog steeds leeft van jazz, was het lang dé feestmuziek bij uitstek. Niks om rustig naar te luisteren, maar de uitgelezen soundtrack bij seks, drugs en party's. Het was deze variant die zaterdag centraal stond op de derde dag van Jazz Middelheim.

Robin McKelle (***1/2) was een onbekende naam op de affiche, dus het publiek keek aanvankelijk de kat uit de boom. Maar de zangeres had haar jongste plaat opgenomen in Memphis, en was gepokt en gemazzeld in het Amerikaanse clubcircuit. Dus na een half uur trekken en sleuren kreeg ze het wat makke publiek uit de zitjes, en werd er - vroeg in de namiddag al - echt gedanst.

McKelle, die omwille van haar stemtimbre vaak met Ella Fitzgerald wordt vergeleken, liet de Tina Turner in zich los, huppelde in haar kekke gouden gymps over het podium en serveerde samen met haar Flytones een bruisende soulset waar de invloeden van Stax en Sun Records nooit veraf waren. Tel daar nog een snuifje jazz bij, én een flinke injectie rhythm & blues, en je hield een verdomd fraai openingsconcert over. Ook mooi hoe ze een platgecoverd nummer als 'Don't let me be misunderstood' toch nog een eigen twist wist te geven. Na afloop had deze spring-in-'t-veld er bijgevolg meteen een tent vol fans bij.

Robin McKelle. Beeld Alex Vanhee
Robin McKelle.Beeld Alex Vanhee

De vijfentwintigjarige Cécile McLorin Salvant (**) wordt beschouwd als één van de meest prominente namen uit de hedendaagse jazz. Vijf jaar geleden werd de Frans-Haïtiaanse zangeres de jongste winnaar ooit van de prestigieuze Thelonious Monk Award en met haar vorige plaat wist ze zowaar een Grammy nominatie te versieren. Vrijdag had Archie Shepp haar ook al als gastzangeres gevraagd en gisteravond zou Dr. John hetzelfde doen.

Als sidekick wist ze gek genoeg meer te overtuigen dan op eigen kracht. Zéker, ze beschikte over een een glashelder stemgeluid, maar tegelijkertijd versierde ze haar zanglijnen met iets te veel tierlantijntjes en verloor ze zichzelf al te vaak in gezwollen theatraliteit. Soms leek ze zelfs eerder een carrière in de opera te ambiëren.

Wel goed: de band waarmee ze zich wist te omringen, met vooral gitarist David Blenkhorn in een glansrol. Maar dat repertoire, bestaande uit standards van Cole Porter en Duke Ellington, was dan toch weer te weinig inventief om er echt door van je sokken te worden geblazen. Een eigen stem had McLorin Salvant al. Opvallende looks eveneens. Nu nog een eigen gezicht, en we zijn er.

Cécile McLorin Salvant. Beeld Alex Vanhee
Cécile McLorin Salvant.Beeld Alex Vanhee
Jason Moran. Beeld Alex Vanhee
Jason Moran.Beeld Alex Vanhee

Jason Moran (***1/2) was voor deze uitgave van Jazz Middelheim aangetrokken als artist in residence, en één van de projecten die hij daarvoor ter harte nam was een eerbetoon aan de grote Fats Waller. Als pianist, componist, bandleider én entertainer groeide Waller uit tot één van de grootste sterren in de periode tussen de twee wereldoorlogen van de vorige eeuw. Ook al omdat hij heel jong stierf - op zijn 39ste al - blijft het een figuur die nog steeds tot de verbeelding spreekt, en op muzikaal vlak valt zijn invloed nauwelijks in een eenheidsmaat uit te drukken. Hij wist bovendien als geen ander de tijdsgeest van The Great Depression in muziek te vatten, en dus was het een hele uitdaging voor Moran om die muziek naar zijn hand te zetten.

Maar op 'All Rise' bewees de veertigjarige pianist al dat hij die oude ballroomjazz nieuw leven in kon blazen, en ook in Park Den Brandt, waar Moran de helft van de set met een enorm Waller-masker op het hoofd afwerkte, werd het een heuse dance-party.

Toegegeven: de composities werden soms zo verbouwd dat de originelen er nog nauwelijks in te herkennen waren. Vaak leek de muziek zich op het kruispunt tussen Santana en Miles Davis te bevinden, met opzwepende ritmes, psychedelische grooves én de blootvoetse zangeres Lisa Harris als voornaamste oorvangers. Ook mooi: de dialoog tussen de Rhodes-piano van Moran en de drums van Charles Haynes, een man die doorgaans achter de vellen zit bij Lady Gaga en Kanye West. Harris smokkelde in de laatste rechte lijn zelfs nog een flard van Britney's 'Slave For You' de set binnen. Een inside joke die de meeste toeschouwers vast ontgaan was. Maar wie wilde weten hoe Fats Waller in de eenentwintigste eeuw zou hebben geklonken, had daar het anderhalf uur ervoor al een scherp beeld van gekregen. Daar had je Britney sowieso niet voor nodig.

Jason Moran. Beeld Alex Vanhee
Jason Moran.Beeld Alex Vanhee

En als slot van deze derde dag was er nog een opmerkelijk eerbetoon. Naar eigen zeggen kwam Dr. John (****1/2) de grote Louis Armstrong tegen in een droom. "Hij zei: 'Speel mijn muziek, maar doe het op je eigen manier.'" Het soort verhaal dat doet vermoeden dat de legendarische Nighttripper, 74 intussen, zijn drankverbruik moet matigen.

Dat was dan meteen de enige kanttekening bij wat een briljant optreden zou worden. Dr.John was slecht te been - hij werd backstage met een rolstoel het podium op- en afgereden - maar eens de man achter zijn piano was gesukkeld, dansten zijn handen over het ivoor alsof het balerina's waren. Gesterkt door een imposante blazerssectie, aangevoerd door tromboniste Sarah Morrow, kuierde hij op volstrekt eigenzinnige wijze door het werk van Satch, met compleet hertimmerde versies van evergreens als 'What a wonderful world', 'Mack the knife' en het ingetogen 'I've got the world on a string'.

Mooie verrassing ook dat onze eigen Bart Maris als special guest werd opgetrommeld en nadrukkelijk mocht schitteren als solotrompetist. Het spelplezier spatte eraf, en McLorin Salvant kwam nu weer beter tot haar recht tijdens 'When the Saints go marching in'. Magische feestmuziek, dát was het. Heel even leek het of New Orleans écht in Antwerpen lag.

Dr. John. Beeld Alex Vanhee
Dr. John.Beeld Alex Vanhee
Dr. John. Beeld Alex Vanhee
Dr. John.Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234