Zaterdag 24/08/2019

Dorp en cross

Er is een nieuwe kannibaal, en het is geen Belg. Zdenek Stybar declasseert zijn lotgenoten in het veldrijden. Zeven op zeven. Trotse leider aller klassementen.

De Tsjech is een atypische crosser. Hem hoor je niet over ‘duifkes’, over oma’s, over de was van vrouwlief. Enerzijds beleeft hij zijn sport als een technocraat die weet heeft van wetenschap en technologie; anderzijds waaiert melancholie en twijfel uit zijn hoofd. Op het podium: toch ook viriel jongensachtig. Getroffen door de blijheid van een nieuw lief, zou je denken.

Veldrijders verliezen zich gauw in kleffe, zo niet pastorale praatjes (Wellens, Nys). Of in bronstige provocaties (Albert). Of in nukkig stilzwijgen (Vantornout, Pauwels). En later op de avond hoor je bij allen het ruisen van herfstige dreven.

Zdenek Stybar is de yup van de cross, met aftrek van ontaard exhibitionisme. Wel zéér van deze wereld. Ideale sandwichman: inclusief twitter, facebook, website, youtube. Een pantheon van kracht, souplesse, elegantie en wellevendheid. Als ik hem over het barbaarse parcours van drassige weiden, zand en boomstronken zie flitsen, denk ik met weemoed terug aan mijn idool: Berten Van Damme. Bloemist te Laarne, zij het wel wereldkampioen. Berten is er nooit toe gekomen zichzelf uit te leggen. Het spreken verleerd in inferno’s van slijk.

Oude tijden.

Jarenlang hoorde je: nou ja, veldrijden: klein wereldje. Hobby van boeren en buitenlui. B-sport. Hallo? Ook deze zondag kwam ik op teletekst van internationale tv-zenders de zege van Stybar in Pilzen tegen. Mondialisering dus, maar dan geruislozer dan het wielrennen op de weg. En ja, in Ruddervoorde druipen de duizenden toeschouwers langs het parcours nog steeds onvervalst van worst en bier, maar is dat in de Amstel Gold Race zoveel anders? Dedain voor veldrijden is gedateerd. Sterker nog, het is mij een raadsel dat sponsors als QuickStep en Omega Pharma zo vervreemd zijn van het volk dat ze niet eens in de gaten hebben hoe krachtig de publicitaire uitstraling van veldrijden is. Perfecte televisiesport voor de winter.

Zdenek Stybar benadert quasi moeiteloos het charisma van Tom Boonen. En Sven Nys dat van Philippe Gilbert.

Ook organisatorisch is het veldrijden uit de loopgraven van ’14-’18 getrokken. Huifkarren zijn kokette campers geworden en in Hamme-Zogge zie je meer platinablond dan in de Ronde van Vlaanderen. Het dorp heeft de cross verlaten. Soms zijn de zeden nog iets te wild en durven blanke holbewoners zich melden als racisten van elkaar, maar tot de schandelijke hufterigheid van een voetbalstadion komt het zelden.

Ook opvallend: de laatste jaren hoor je nog weinig van doping in het veldrijden. Een Nederlandse sportarts denkt daar anders over, maar bewijzen heeft hij niet. En er was de uitspraak van Fideamanager Hans van Kasteren, die in het voorjaar riep dat “Oostblokkers gevoelig zijn voor geld en doping”. Ach, Van Kasteren: zowat de laatste proleet in het veldrijden. Nog net geen ongedierte van woekerwinst. Veel droeviger is dat de ‘Oostblokker’ Zdenek Stybar zo’n type in zijn nabijheid duldt. En hem ook nog geld laat verdienen aan zijn wereldklasse.

Veel te duur betaalde aanhorigheid.

Als het over afzien, en dus over sport gaat, is elke Wereldbekercross een finale van Parijs-Roubaix. Iedereen in het rood. Edoch: trek Stybar een kwartier later een smoking aan, en half Hollywood valt achterover. Die ogen met zicht op zee, die lach op stiletto’s, het imposante lijf dat naar de kruin van een oude eik reikt… En daaroverheen de articulatie van een halve vaderlandsloze: George Clooney kan op stage.

Op de Koppenberg, bijvoorbeeld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden