Zaterdag 08/05/2021

Doorbraakalbum: (What's The Story) Morning Glory - Oasis

null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN

Epicentrum van de britpopexplosie

Halverwege de jaren negentig was rockmuziek doodgebloed in Groot-Brittannië. De nieuwe helden speelden grunge en kwamen uit Seattle. Nirvana, Pearl Jam en Smashing Pumpkins zetten de toon met een geluid dat het midden hield tussen de Pixies en Led Zeppelin, en het enige wat de Britten daartegenover konden zetten waren de Levellers en Skunk Anansie. Het waren de jaren dat de affiches van Torhout en Werchter haast uitsluitend door Amerikaanse acts werden gevuld, maar dat zou snel veranderen.

Met Definitely Maybe had Oasis de ingeslapen Engelsen weer wakker geschud. De groep, aangevoerd door de broers Liam en Noel Gallagher, kwam uit Manchester en was uitgesproken working class. In interviews gingen ze zowel met journalisten als met elkaar op de vuist. Ze vloekten als ketters, praatten luid en hadden geen last van valse bescheidenheid. Hun geluid lonkte nadrukkelijk naar The Beatles, The Kinks, Led Zeppelin en The Jam. Oasis bouwde verder op de glorieperiode van de Britse rock, en schreef er meteen zelf een nieuw hoofdstuk bij. In een mum van tijd had de band zowel de Britse media als het publiek aan zijn kant gekregen, en toen ook andere groepen, Blur, Suede, Pulp, in korte tijd opmerkelijke platen uitbrachten, was de renaissance van de Britse popmuziek een feit.

Hoewel Oasis op Definitely Maybe klonk als een vijftal dat zich zelfverzekerd op de borst sloeg, zou de grote doorbraak er pas komen met (What's the Story) Morning Glory. De cd verscheen in '95, en werd het epicentrum van de hele britpopexplosie. Het Britse maandblad Q noemde het de belangrijkste plaat van het decennium, en uiteindelijk werden er liefst 21 miljoen exemplaren van verkocht.
De songs klonken iets gepolijster dan die op de voorganger, maar als songschrijver was Noel Gallagher op zijn hoogtepunt. 'Don't Look Back in Anger', gebaseerd op een stukje dialoog dat Gallagher ooit van een Lennoninterview had gehoord, werd meteen een hymne die in alle Britse voetbalstadions werd meegezongen. Op 'Champagne Supernova', het pièce de résistance van de plaat, speelt gastgitarist Paul Weller de solo van zijn leven, en met 'Some Might Say' scoorde Oasis zijn eerste nummeréénhit.

Maar uiteraard was het vooral het succes van Wonderwall dat de groep haar iconische status zou bezorgen. Het nummer, opgesmukt met cello, ontleende zijn titel aan de gelijknamige soundtrack van George Harrison. En hoewel hij het na de scheiding ontkende, beweerde Noel Gallagher destijds dat hij het nummer geschreven had voor zijn toenmalige vrouw Meg Matthews. In een interview met De Morgen gaf de creatieve spil van de groep later toe dat hij het succes van 'Wonderwall' nooit echt begrepen heeft.

"Het is een surrealistische, haast nonsensicale tekst. De titel prikkelt de verbeelding, maar niemand weet wat het echt betekent. Zelf zie ik het als een metafoor voor een reddende engel, een verlosser. Maar "you're my saviour" bekte niet. Ik had nooit gedacht dat het een hit zou worden, en om eerlijk te zijn: ik vind het nog steeds geen geweldig nummer."

Niettemin bleef het vijf maanden in de hitparade staan, en werd het een jaar later opnieuw een voltreffer in de loungeversie van Mike Flowers Pops. Ook Paul Anka heeft er, tot ergernis van Gallagher, een cover van opgenomen.

Het succes bracht evenwel ook problemen mee. De ruzies tussen Liam en Noel liepen, ook voor het oog van de media, hoog op. Een groots opgezette tournee door de Verenigde Staten werd vroegtijdig afgebroken toen de spanningen escaleerden, en in diezelfde periode werd Liam gearresteerd wegens cocaïnebezit. Noel veroorzaakte daarnaast ook flink wat controverse toen hij in een interview met The Observer de hoop uitdrukte dat Damon Albarn en Alex James van Blur aan aids zouden sterven. Hij bood later officieel zijn excuses aan via een brief die in de belangrijkste Britse bladen werd gepubliceerd. Een jaar later bereikte de carrière van Oasis een hoogtepunt toen de groep in enkele minuten tijd 375.000 tickets verkocht voor haar optredens in Knebworth. Liefst tweeënhalf miljoen mensen hadden geprobeerd om kaartjes te bemachtigen voor die inmiddels legendarische optredens.

Nadien kon het alleen nog bergaf gaan. Oasis zou weliswaar de grootste Britse rockgroep blijven tot 2000, tot eerst Radiohead en later Coldplay de fakkel overnam. Maar de volgende cd's stelden teleur en de groep zou nooit nog onder de immense schaduw uit raken die (What's the Story) Morning Glory over de rest van haar carrière had geworpen. (Bart Steenhaut)

Zaterdag bij De Morgen
Legendarische doorbraakalbums:
cd 1 Oasis - (What's The Story) Morning Glory voor maar 3,95 euro

(lees er in onderstaande link alles over)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234