Zondag 07/03/2021

Doorbomen op onbelangrijke details

Een heerlijke jamsessie met Van Morrison en Tom Jones voorkomt de totale verveling

Documentaire l de britse bluesboom van de sixties in 'red, white & blues' HH

Christophe Verbiest

The Blues houdt nog altijd de Belgische bioscopen in haar greep. The Blues is een zevendelige documentaire reeks van de Amerikaanse publieke omroep PBS, geregisseerd door gereputeerde lieden als Wim Wenders, Clint Eastwood en Martin Scorsese, die ook de producers van de hele reeks zijn. Drie van deze films worden deze maanden in de bioscoop uitgebracht. Na The Soul of a Man, waarin Wim Wenders leven en werk reconstrueert van zijn drie favoriete bluesmuzikanten, en Feel Like Going Home, waarin Scorsese naar de wortels van de deltablues graaft, is het vanaf vandaag de beurt aan Red, White & Blues, waarin Mike Figgis (Stormy Monday, Liebestraum, Leaving Las Vegas) de Britse bluesboom van de jaren zestig documenteert.

Aan het begin van de jaren zestig leek de blues in de Verenigde Staten op sterven na dood, maar het genre werd nieuw leven ingeblazen door een stel jonge Britse bleekscheten, die het als basis gebruikten voor hun (blues)rock, waarna de blues in de VS opnieuw aan populariteit won. Mike Figgis, die in de jaren zestig drums, trompet, gitaar en piano gespeeld heeft in meerdere amateurgroepjes en erg door de muziek geboeid was, leek op papier de geschikte regisseur om het verhaal te vertellen. Daartoe heeft hij zowat alle nog levende getuigen van toen voor de camera gekregen, van Eric Clapton en John Mayall over Georgie Fame en Steve Winwood tot Mick Fleetwood en B.B. King. De afwezigheid van (een van) The Rolling Stones is de enige lacune.

Figgis begint zijn verhaal bij de impact van de bepop op jonge Britse muzikanten in de jaren veertig en ontwikkelt vervolgens een heel betoog over de skiffle, het Britse genre ontstaan, onder impuls van Lonnie Donegan, dat in de jaren vijftig de brug sloeg tussen jazz en blues, een folky toets heeft, maar door Donegan toch nadrukkelijk popmuziek genoemd wordt. Pas daarna komt Figgis bij zijn eigenlijk onderwerp aan, de Britse blues(rock) in de jaren zestig.

Kortom, hij gaat heel didactisch en precies te werk, maar dat is meteen ook de zwakte van deze documentaire, waarvan je je afvraagt voor welk publiek hij gedraaid is. Wie al vertrouwd is met de muziek, zal alleen wat bijleren over leuke, maar muziekhistorisch irrelevante bijsporen als de seksuele appetijt van producer Joe Meek (met dank aan Tom Jones), maar voor de gemiddelde muziekliefhebber lijkt de film, waarin geregeld doorgeboomd wordt op onbelangrijke details, te gespecialiseerd om te boeien. Temeer daar de visuele aanpak misschien geschikt is voor een televisieschermpje, maar voor het brede bioscoopdoek schiet die ruim tekort.

De talking heads worden afgewisseld door frustrerend korte archiefopnamen (Big Bill Broonzy, Sister Rosetta Tharpe, Alexis Korner...) en beelden uit een jamsessie die speciaal voor Red, White & Blues in de Londense Abbey Road studio georganiseerd is. De stukken daaruit met Tom Jones en vooral Van Morrison verlenen deze film zijn bestaansrecht, al was de sessie 'maar' een alternatief voor het oorspronkelijke plan van Figgis: een jam met álle cruciale figuren uit de Britse naoorlogse jazz-, skiffle- en bluessien, maar blijkbaar kunnen verscheidene van die muzikanten niet samen door dezelfde deur en hadden ze geen zin om de animositeit te temperen! Dat het interessantste wat er over deze film te zeggen valt, gaat over wat er niet te zien, is helaas veelzeggend voor Red, White & Blues.

MUZIKANTEN Tom Jones, Van Morrison, Jeff Beck, Georgie Fame, Lonnie Donegan GEÏNTERVIEWDEN Lonnie Donegan, Eric Clapton, Chris Farlowe, Bert Jansch, Mick Fleetwood REGIE Mike Figgis LAND Verenigde Staten SPEELDUUR 87 minuten

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234