Dinsdag 26/01/2021

Column

Door toedoen van die verdomde Goebbels heet ik nu Kurt

Beeld Wouter Van Vooren

Filmkenner Kurt Vandemaele schrijft iedere dinsdag-filmdag een column.

Ik probeer de gewoonte in ere te houden om mijn moeder één keer per week een bezoekje te brengen. Ze is altijd blij om me te zien, maar soms kijkt ze nauwelijks op, want "er is weer zo'n mooie Duitse show op tv", of ze wil niets missen van de laatste aflevering van 'Sturm der Liebe'. Dat de Duitsers een deel van haar jeugd gestolen hebben, toen ze haar vader en haar broer naar de kampen afvoerden, heeft haar niet doen walgen van hun vaak kleffe beeldproducten.

Wacht tot ik die verdomde Goebbels eens tegenkom. Toentertijd mochten door zijn toedoen alleen Duitse films ons land worden ingevoerd. Daarom heet ik nu Kurt, mijn broer Hans en mijn zus Gudrun. Wellicht ook daardoor dat Hurra, die Schüle Brennt de eerste prent was die ik jaren later samen met het hele gezin in de bioscoop zag. Die film waarin Heintje van 'mama' zingt en waarin de school in brand staat.

Ik weet eigenlijk niet of ik sindsdien met mijn moeder nog naar een Duitse film ben geweest. We gaan nochtans geregeld samen naar de bioscoop. In het donker zitten met iemand van wie je houdt, het schept een band. Zij houdt van warme, sociale verhalen: 'Brassed Off', 'Billy Elliott', 'Bienvenue chez les Ch'tis', 'Les intouchables' en onlangs nog 'Philomena', we hebben ze allemaal samen uitgezeten.

Meestal moet ik niet aandringen. "Als het maar niet van schieten of vechten is." Ik heb al wel eens een steekje laten vallen. Ooit nam ik haar mee naar 'Tyrannosaur', een bikkelharde, rauwe en aangrijpende Britse film waarin twee mensen op de dool elkaar vinden, en zo weer zin krijgen in het leven. Er werd nogal afgeknokt en gevloekt in die film, en toen de vrouw door haar man brutaal verkracht werd met een bierflesje, hield ik mijn adem in. "Ja, het was niet mis", zei mijn moeder bij het buitengaan. Ik zei haar dat ik het niet geweten had. Maar ja, dat hadden de Duitsers ook ooit gezegd.

De volgende film die ik met haar ga zien is 'Nebraska' van Alexander Payne. Die maakt wel vaker films over de pijn van het zijn. Met een komische inslag dan. Vaak zijn het roadmovies. Bewegende beelden zijn nog mooier als de mensen die erin worden opgevoerd ook bewegen. Payne laat zijn personages wel vaker de baan opgaan om zichzelf te ontdekken. Doorgaans zijn het mensen die al een leven achter de rug hebben. Ze bewegen zelf niet meer zo vlot, maar ze zullen jou laten bewegen: schuddend van het lachen en af en toe naar een zakdoek grijpend van pure ontroering.

'Nebraska' gaat over een man die aan het dementeren is. Zoals mijn vader destijds, maar anders. Tussen de reclamefolders vindt hij een briefje van een loterij die hem vertelt dat hij het superlot heeft gewonnen. Pure oplichterij natuurlijk, die loterij. Maar de man met zijn verdwijnende verstand is niet tegen te houden en wil zijn prijs afhalen. Zijn zoon trekt dan maar met hem mee, twee staten ver. Het wordt a trip down memory lane. In zwart-wit. Want toen hadden ze nog geen kleur. Bruce Dern, die zo goed in zijn personage zit dat ik vrees dat hij er nooit meer uitgeraakt, zou wellicht korting hebben gevraagd mocht hij een kaartje kopen voor zo'n film. Vroeger was kleur duurder, zie je. Zorg ook eens voor wat beweging in het leven van je ouders en dat van jezelf. Neem je ma en/of je pa mee naar de cinema. Naar Nebraska. De film is morgen in de zalen. Laten we er een Ciné Mama-dag van maken.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234