Dinsdag 27/10/2020

Standpunt

Door een schuldenaar nog verder te verstikken, ziet men zijn geld niet sneller terug

Yves Desmet.Beeld Eric de Mildt

Ongetwijfeld hoort het bij het blufpoker dat momenteel wordt gespeeld, maar dat maakt de argumenten van N-VA-minister Johan Van Overtveldt en zijn Europese collega's er niet sterker op. Opnieuw wordt het TINA-argument - there is no alternative - bovengehaald, alsof alleen de stringente uitvoering van de besparingsplannen die Europa aan Griekenland oplegt tot de mogelijkheden behoort. Want een land moet nu eenmaal zijn schulden afbetalen, en de regels versoepelen zou de leefbaarheid van de muntunie op termijn in gevaar brengen, zo luidt de op het eerste gezicht niet eens onlogisch klinkende argumentatie.

Nu klopt het eerste argument al niet: in een niet eens zo ver verleden, en toen zelfs in tijden van economische groei, heeft de Europese Unie lidstaten als Frankrijk en Duitsland wél toegestaan om de begrotingsregels naast zich neer te leggen. Overigens blijken voor regeringen en landen strengere regels te gelden dan voor banken: wanneer die dreigen failliet te gaan, volstaan enkele nachtelijke vergaderingen om er miljarden belastinggeld naartoe te sluizen, omdat de gevolgen anders niet te overzien zouden zijn. Maar een lidstaat in moeilijkheden kan op veel minder clementie rekenen.

Nochtans is die nieuwe Griekse regering niet eens zo revolutionair in haar vragen. Net als iedereen die last heeft om in een moeilijke periode zijn schulden af te betalen, vraagt ze een overbruggingskrediet en een aanpassing van de voorwaarden aan de huidige markttoestand, die fundamenteel anders is dan toen de schulden werden gemaakt. Dat is in de wereld van individuele en bedrijfskredieten de normaalste zaak van de wereld, maar wanneer Griekenland het vraagt, lijkt het alsof daar in één nacht opnieuw het communisme is geïnstalleerd.

Wat is het alternatief? De Grieken verder verstikken met een programma dat nu al grote delen van de bevolking in armoede heeft gestort en de economische groei van het land zo goed als onmogelijk maakt? Gelooft men echt dat men door een schuldenaar verder te verstikken zijn geld sneller zal terugzien? Of wordt die kans groter als men hem opnieuw een beetje ademruimte geeft? Is het zo onredelijk om in een periode van zo goed als onbestaande economische groei de inspanningen iets trager en gefaseerder uit te voeren?

De andere eurolanden hanteren een haast calvinistisch principe: het stoutste jongetje van de klas moet worden gestraft en heel duidelijk voelen dat het fouten heeft gemaakt. Dat is een moreel betwistbare opstelling, en rationeel helemaal een onjuiste: wil men echt omwille van dat principe het failliet van een lidstaat en een nog grotere eurocrisis uitlokken?

Pokeren is een leuk spel, maar niet met dergelijke inzetten.

Yves Desmet

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234