Dinsdag 06/12/2022

'Door de camera's konden we minder kussen'

Stephanie (14) en Christopher (17) vormen het jongste én schattigste koppel van de familie Planckaert. De grote blonde Stephanie oogt knap, terwijl Christopher opvalt door zijn grappig stekelkapsel. Toen de camera's nog draaiden in hun Ardense jachthut, kreeg het duo meer dan eens de opmerking dat ze minder mochten kussen: 'Want dat zou verkeerd overkomen.'

Christopher is net als Stephanie een Vlaming die met zijn ouders naar Wallonië verhuisde. Zijn gezin ontvluchtte drie jaar geleden de drukte van Antwerpen-stad en zocht rust in de Ardennen. Zowel Stephanie als haar vriendje studeren Latijnse aan dezelfde school, waar ze elkaar ook leerden kennen. Toch was het geen liefde op het eerste gezicht. "Mijn ouders hadden gezegd dat de dochter van de Planckaerts bij mij op school zat. En ik maar zoeken, maar ik vond ze niet. Tot we elkaar eens tegen het lijf liepen tijdens een voetbalmatch. Ik vond haar wel een mooi en sympathiek meisje, maar ik was niet meteen verliefd."

Stephanie: "Ik ook niet hoor."

Christopher: "Maar je moet niet denken dat mijn ouders mij gepusht hebben om iets met Stephanie te beginnen. Ik wist in het begin niet eens wie Eddy of Jo Planckaert waren. Pas toen mijn opa zei dat het twee heel bekende wielrenners waren naar wie hij enorm opkeek, begon het te dagen."

Hoe is de situatie nu thuis, in de Ardense blokhut van de Planckaerts?

Stephanie: "De opnames zijn al een tijdje achter de rug, dus wat die de komende weken aan bod komt in de serie stemt niet overeen met hoe de situatie nu is. Op dit moment gaat alles goed. We hebben allemaal de draad weer opgepakt en proberen gewoon verder te gaan met ons leven. Ik heb eigenlijk nooit volledig in de put kunnen zitten. Daarvoor wist ik te weinig over wat er aan de hand was. Mijn ouders hebben mij bewust nooit alles verteld."

Christopher, hoe kijk jij als buitenstaander naar de familie Planckaert?

Christopher: "Voor mij zijn ze doodnormaal. Ik zie absoluut geen verschil tussen de Planckaerts en andere gezinnen. Aan Stephanie merkte ik in het begin wel dat ze heel gesloten was en niet alles aan mij vertelde. Na een tijdje is dat verbeterd en praatten we samen over wat er gebeurd is. Nu vinden we steun bij elkaar."

Stephanie: "Toen we pas een koppel waren, schaamde ik mij over de problemen thuis. Ik durfde er met niemand over te praten. Zelfs niet met mijn vriend."

Christopher: "Precies of ik zou je laten vallen. Ik val heus niet op jou omdat je familie centen heeft."

Stephanie: (lacht) "Ha nee, we hebben er geen."

Deze week komt er een ommekeer in de docusoap. Het faillissement is een feit en de familie zit in zak en as. Rakelt dat nu de emoties niet opnieuw op?

Stephanie: "Het maakt het er zeker niet makkelijker op. Toen ik een paar fragmenten uit de volgende afleveringen te zien kreeg, stonden de tranen in mijn ogen. Maar ik vind het wel positief dat de camera die emoties vastlegt. Zo hebben we later nog een herinnering aan deze periode."

Vond je die camera's dan nooit storend? Op een gegeven moment wil je vader zelfmoord plegen, maar toch blijven de camera's draaien.

Stephanie: "Ik had er echt geen problemen mee. Ik voelde me zelfs gevleid omdat ze precies ons gezin uitgekozen hadden voor de reeks. Trouwens, het kon moeilijk anders: we hadden een overeenkomst gesloten met het productiehuis en die moesten we naleven. Toen mijn vader zelfmoord wilde plegen, waren de opnames nog niet gestart. Maar op het moment dat het faillissement uitgeroepen werd, mochten ze filmen, want dat was voor mij een opluchting. Ik was een hele tijd bang om naar huis te komen en bleef liever bij Christopher, omdat daar alles normaal verliep. Zijn ouders moesten zich geen zorgen maken om geld en zijn vader zat ook niet de hele tijd te huilen aan tafel."

Christopher: "Waarom was je eigenlijk bang?"

Stephanie: "De sfeer thuis was gewoon akelig. Mijn ouders zaten dagenlang tegenover elkaar zonder iets te zeggen. Mijn moeder was geen eten aan het koken, mijn vader lachte niet meer. Het was alsof het leven bij ons was stilgevallen."

Hoe houden jullie de moed erin?

Stephanie: "Mijn vader is daar geweldig in. Als hij de kamer binnenkomt, voelt het alsof er een speciale kracht aanwezig is, een soort gloed die me geruststelt. Bij hem voel ik me veilig. Ik kijk echt enorm naar hem op."

Christopher: "Ik ook. Eddy heeft gewoon iets waardoor hij iedereen aan het lachen kan brengen, hoe erg de situatie ook is. Aan hem kun je op elke moment alles vragen."

Stephanie: "Ik heb vooral ook veel geleerd uit de ellende. Aanvankelijk was ik helemaal niet ingenomen met het idee om te verhuizen naar een jachthut in de Ardennen. Ik heb veel gehuild en gehoopt dat mijn vader de plannen zou afblazen, maar uiteindelijk geraak je alles gewoon. Vroeger hadden we luxe, nu leven we met beperkte middelen. Onze levensstijl is helemaal veranderd, maar ik kan niet zeggen dat het slechter geworden is."

Mensen houden hun problemen meestal angstvallig verborgen voor de buitenwereld. Jullie slaan er via televisie in feite geld uit.

Stephanie: "Wat voor zin heeft het om te doen alsof er niets aan de hand is? De mensen zouden er op een of andere manier toch achter gekomen zijn. Je kunt het beter zelf zeggen om hardnekkige roddels te vermijden."

Christopher: "Ze moeten zich toch voor niets schamen. Elk gezin heeft wel eens problemen."

Wat vonden jullie het moeilijkst aan de overgang van Vlaanderen naar Wallonië?

Stephanie: "Vooral de taal was niet makkelijk. En ook het feit dat ik net de stap van het zesde leerjaar naar het eerste middelbaar moest zetten."

Christopher: "Eigenlijk hadden we elkaar beter niet leren kennen, dan zouden we allebei beter Frans spreken. Nu zijn we steeds in het Nederlands bezig, ook op school, en dat is niet goed. Ik heb de taal na drie jaar nog altijd niet onder de knie."

Stephanie: "Voor de rest viel de overgang wel mee. In het zesde leerjaar maak je nog geen vrienden voor het leven, dus hen kon ik makkelijk achterlaten. Dat ik zo ver weg ben van mijn familie vind ik veel erger."

Christopher: "Ik mis vooral de bioscoop."

Toen jullie een paar maanden samen waren, riep vader Planckaert Christopher op het matje voor een serieus gesprek. Is dat de normale gang van zaken?

Stephanie: "Eigenlijk wel. Hij weet graag met wie zijn dochter omgaat."

Christopher: "Ik was diep onder de indruk van al die camera's die op mij gericht stonden. Door mijn zenuwen begon ik helemaal te bibberen. Niet dat ik bang was van Eddy, hoor. Hij bood me meteen een ferm glas whisky aan om me op mijn gemak te stellen."

Stephanie: "Ik vond het tof om hem eens zo angstig te zien."

Christopher: "Ik was wel even in de war toen Eddy zei dat we elkaar een kus moesten geven. Eerst waren de cameramannen aan het klagen dat we niet zo veel mochten kussen in beeld en toen moesten we opeens wel. Op een gegeven moment begon hij zelfs over seks."

Stephanie: "Mijn vader is heel open en ik denk ook dat hij op gebied van seks heel begrijpend is. Maar ergens vindt hij het toch erg dat zijn kleine dochter groot wordt. Natuurlijk durft hij dat in beeld niet toe te geven."(GP)

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234