Donderdag 21/01/2021

Doodslag of moord?

Missverkiezing in Knokke

Misleid is de vierentwintigste thriller van Pieter Aspe sinds hij 14 jaar geleden debuteerde met Het vierkant van de wraak. Op al zijn boeken wordt vermeld dat iedere overeenkomst met bestaande personen of toestanden louter fictief is. Of toch niet? Misleid gaat onder meer over de organisatie van een missverkiezing, Miss Flanders 2009. Het hele gedoe blijkt een corrupte poppenkast te zijn, waardoor de baas van het spektakel, missmaker Bombé, steenrijk wordt. Met humor, maar ook met bitterheid beschrijft Aspe de verkiezing en de valse hoop van de meisjes die ten koste van veel geld meedingen. Het is ook opvallend hoe hij hier en daar een autobiografische noot laat horen, al was het maar over het leven in een badplaats als Blankenberge. Achter de dure appartementsramen zit veel verdriet van eenzame mensen, lijkt hij wel te zeggen. Maar natuurlijk, Aspe lees je als ontspanning. In deze vierentwintigste aflevering met Van In, Guido Versavel en Hannelore Martens krijg je bij het entertainment ook nog kwaliteit. Pieter Aspe laat in Misleid zoals wel vaker verhalen die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben verrassend bij elkaar komen. Een paar dagen voor de missverkiezing in Knokke wordt een van de deelneemsters in Brugge bijna vermoord. Achteraf blijkt de dader een jonge Chinees te zijn wiens lijk in Zeebrugge aanspoelt. Ondertussen verwacht de Vlaamse overheid een reusachtige verhoging van de containertrafiek tussen China en Zeebrugge. Een belangrijk Chinees ondernemer finaliseert daarover de onderhandelingen. Een volbloed Aspe, ondanks zijn soms archaïsch woordgebruik als hij het over seks heeft. Wie spreekt nog van penetreren of van geslachtsdeel?

Hilarisch gangsterverhaal in LA

Vlaamse thrillerschrijvers zijn serieuze mensen. In hun boeken toch, want daarin valt niet veel te lachen. Bavo Dhooge is een uitzondering. Niet zozeer omdat het altijd lachen is geblazen, maar wel omdat hij van pulp en pastiche, soap en smart, oneliners en onnozelheden een unieke mix heeft gemaakt. Bekend werd hij met een paar misdaadromans rond privédetective Pat Somers, een antiheld die in flikkenstad Gent met charme en branie de vreemdste misdaden oplost bij ‘de Gantoise’, het SMAK, de Floraliën. Gedaan met Gent nu. Voor Stiletto Libretto (zowat alle dertig titels van Bavo Dhooge beginnen met een ‘s’), brengt Dhooge ons naar Los Angeles voor een hilarisch gangsterverhaal zonder Somers. Jimmy Hendricks (let op de spelling) is een loopjongen in de gangsterwereld die altijd politieman had willen worden. Een dag voor hij weer eens de gevangenis mag verlaten, krijgt hij een manuscript van een celgenoot in handen. De man werd met brutale messteken voor zijn ogen vermoord. Hendricks laat het boek uitgeven onder het pseudoniem John C. Hickels. Als een hem compleet vreemde man die toevallig dezelfde naam heeft wordt vermoord, gaat er bij Hendricks een belletje rinkelen. Hij merkt dat een wel heel zware gangster de uitgave van het boek helemaal niet ziet zitten. Het gaat immers niet om fictie maar om een waarheidsgetrouw verhaal met heel wat voor gangsters compromitterende feiten. Helemaal gek wordt het als Hendricks met zijn succesrijke boek van zijn uitgever op signeertour moet en voor zijn leven vreest. Een aardig, fantasierijk verhaal met (al te) veel plotwendingen en massa’s knipoogjes. Ook naar de prijzen voor de beste misdaadroman. Soms lijkt het wel wat heel snel geschreven: “Jimmy zat met zijn hoofd elders. Meer bepaald, hij zat tussen haar benen.”

Tram der traagheidAbsint, het thrillerdebuut van Vlaming Guido Eekhaut, begint ijzersterk en superspannend. Een jonge man wordt neergeschoten in Amsterdam. Een vergissing van huurmoordenaar Parnow. Die moest bij Pieter van Boer zijn. Dus wordt Pieter even later ook neergeknald. De bevlogen jonge linkse idealist had een lijst van mensen die de rechtse Partij Dierbaar Nederland financieren. Onder hen de steenrijke Russische zakenman Keretsky, die zich inkoopt in een Nederlandse bank. Pieter was als mol onder een valse naam en met al even valse papieren bij de rechtse nationalisten à la Wilders Partij voor de Vrijheid gaan werken en op die manier aan de lijst geraakt. En dan begint het mis te lopen met Absint. Uit België komt inspecteur Walter Eekhaut (!) in het Amsterdamse Centraal Station aan. Zes trage bladzijden later belandt hij met tram 4 in het flatje dat hem door de Nederlandse overheid ter beschikking is gesteld. De recalcitrante Walter (uit Vlaanderen weggepromoveerd) moet de AIVD versterken, een dienst die de vage opdracht heeft met politiek gelieerde criminaliteit te onderzoeken. Hij mag zich even als in een schoolopstel verbazen over de verkeersdrukte, de vele fietsers, de korte rokjes in Amsterdam. Tot zijn nieuwe baas hem aan het werk zet en hij te maken krijgt met de moord op Pieter en de Russische maffia. Eekhauts debuut heeft veel gebreken: een weinig geloofwaardig verhaal, personages die nauwelijks tot leven komen, veel gefilosofeer en nogal wat dode mussen die zonder reden van de daken vallen. Positief is dan weer de vlotte maar weinig fantasierijke stijl en de marktfeeling om Absint zowel in Nederland als Vlaanderen te situeren. Met absint heeft Eekhauts debuut weinig te maken. En voor zover bekend drinkt ook Geert Wilders het groene drankje niet.

Zwart oorlogsverledenPiet Baete schreef scenario’s voor Team Spirit en een aflevering van Aspe. Vorig jaar debuteerde hij als misdaadschrijver met het in Oostende gesitueerde Dromen van de dood. Het verhaal gaat over een politievrouw die geplaagd wordt door een afschuwelijke nachtmerrie. Ze droomt van de moord op een koppel terwijl een baby toekijkt. Een psycholoog ontdekt dat ze als kind onbewust getuige is geweest van een moord. De man legt de link naar een moord op een politieman, jaren geleden. De eerste thriller van Baete was interessant maar loodzwaar door veel psychologische doordrammerij. De stijl deed meer aan een scenario denken dan aan een roman. Poker, zijn nieuwe politiethriller, is veel overtuigender. Baete verliet Oostende voor Knokke en introduceert nu een politieduo waarin toekomst zit. Briek Mulders en collega Joris Van Espen moeten de moord op een jonge vrouw van achttien oplossen. Haar nek werd gebroken nadat een taser, een stroomstootwapen, haar had verlamd. Er gebeuren nog meer moorden, alle ogenschijnlijk zonder motief. Tot blijkt dat het zwarte oorlogsverleden van sommige Knokkenaars en wraak achter de zaak zitten. Baete verweeft vakkundig maar soms wat te nadrukkelijk het privéleven van zijn personages in de plot. Leuk voor een feuilletonaflevering, minder sterk in een roman. En dat de politie de helft van Knokke doet ontruimen om een volgende moord te beletten, zal wel mooie beeldjes van een uittocht opleveren, maar echt geloofwaardig is het toch niet. Even wordt in de roman de naam Luk Borré genoemd, de centrale figuur in de thrillers van Jos Pierreux. Een knipoogje om te melden dat er concurrentie komt in Lippensville?

Bij de Lierse begijnen

Ook de derde thriller van Lydia Verbeeck, Verzegeld, speelt in het pittoreske achthonderd jaar oude begijnhof van Lier. En opnieuw hebben twee begijnen de hoofdrol: de wijze grootjuffrouw Amandine en juffrouw Catharina. Die laatste is een jonge weduwe die verkracht werd en een baby verwacht. Dat weten we van Toevluchtsoord en Spreeuwenjong, de eerste historische misdaadromans van Verbeeck. Om mee te zijn heb je overigens niet veel voorkennis nodig. Jeugdschrijfster en scenariste Verbeeck verwerkt de voorgeschiedenis handig in het verhaal. En dat speelt in de laatste jaren van de zestiende eeuw als de Staatsen, protestantse legertroepen, de Spanjaarden willen verdrijven. Eigenlijk gaat het om twee verhalen. Er is de verdwijning van een zegelring die moet toelaten documenten te vervalsen die van belang zijn voor de verdere evolutie van de strijd en er zijn de persoonlijke sores van juffrouw Catharina die haar pasgeboren baby in het begijnhof wil houden. Maar ze vreest de reactie van de andere begijnen en wil behalve aan de grootjuffrouw het hele verhaal niet vertellen. Wereldschokkend is het allemaal niet. Pretentieloos, charmant, onderhoudend, soms knipogend, dat wél. Bovendien is Lydia Verbeeck een vlotte vertelster die duidelijk plezier beleeft aan haar sfeervol verhaal. Het is sympathiek dat Verbeeck, die ook stadsgids in Lier is, haar ongetwijfeld grote historische kennis niet etaleert. Maar ze blijft wat al te bescheiden. Ze mocht gerust wat meer loslaten over het leven onder de Spaanse bezetting en de dagelijkse bezigheden van de Lierse begijnen.

Moord in Leuven

Sagalassos in Turkije is een historische site waar de Leuvense Universiteit al een twintig jaar grootschalige opgravingen verricht. Onder leiding van Marc Waelkens werden er belangrijke vondsten gedaan, zo ontdekte men twee jaar geleden nog een monumentaal beeld van de Romeinse keizer Hadrianus. Op die site begint De blinde vlek, de tweede thriller van Jo Claes. Student archeologie en rokkenjager Simen Paulus neemt als stagiair deel aan het project en wordt ervan verdacht een kleine schat aan antieke gouden munten te hebben gestolen. Bovendien heeft hij een verhouding met de vrouw van een hoogleraar. Als het allemaal net iets te ingewikkeld wordt, besluit Paulus stiekem terug te keren naar Leuven, waar hij kort daarna dood wordt aangetroffen onder het balkon van het Provinciehuis. Het gaat om moord, zo besluit hoofdinspecteur Thomas Berg. Er zijn veel mogelijke verdachten en al evenveel motieven. Claes legt het allemaal haarfijn maar langdradig uit in een goed gecomponeerde whodunit. Maar waar blijven de echt geloofwaardige personages? Vooral de figuur van Berg is niet overtuigend en weinig subtiel. De veertiger die zich graag even afzondert op een kerkhof en verslaafd is aan espresso, is als chef een einzelgänger die zich pedant bezighoudt met het corrigeren van de taalfouten van zijn medewerkers. En dat is nog maar de minste van zijn onhebbelijkheden. Claes doet mooie pogingen om klassieke mythes zinnig te verwerken in de plot, maar het blijft bij goede bedoelingen die niet meteen voor meer spanning zorgen. Het portret van Leuven dat Claes tekent is aardig.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234