Donderdag 21/11/2019

Doodgewoon maar onvergetelijk

De revelatie van het nieuwe tv-seizoen is ongetwijfeld de docu-soap Camping in de TV 1-reeks Het leven zoals het is. Een betere titel kon men onmogelijk verzinnen, want nog nooit zat de camera zo dicht op het echte leven van gewone mensen. Vanavond nemen we afscheid van Wendy, bomma Treske en Sharonneke, Wiske en Palmyre, dikke Pierre, Hubert en Maria, Polleke en andere campingbewoners, die heel eventjes de status van bekende Vlaming verwierven, maar nu weer snel gewone stervelingen zullen zijn.

Hoe is het mogelijk dat programmamakers dit genre niet tien jaar eerder ontdekten? Bij de BBC bestaat het genre al langer, productiehuis Kanakna diende het voorstel al jaren geleden in en productiemanager Peter Suetens zag er wel brood in. Maar op dat moment paste docu-soap nog niet in de strategie van de VRT. "Nu is het goede moment aangebroken om dat wel te doen", zegt realisator Stef Soetewey. "Uiteraard is het ook een budgettaire kwestie. Zo'n docu-feuilleton is duur. Je kan zo'n resultaat alleen maar bereiken door in tijd te investeren: tijd om die mensen goed te leren kennen, tijd om te draaien en tijd om te monteren. Het is ook effectief een grote stap om de realiteit, om het leven zoals het is, in beeld te brengen. Dat is een verschuiving binnen de human interest. Je zit veel dichter op je personage, om zijn gevoelens van het moment zelf te kunnen weergeven."

Was het een bewuste keuze om te starten met het leven op een camping? Was dat het gemakkelijkste onderwerp?

Stef Soetewey: "Zowel producer Ludo Poppe als ikzelf kenden die camping. We hebben er vroeger zelf gestaan en we wisten dus welke dingen er daar allemaal kunnen gebeuren en hoe open de mensen er zijn. Bovendien maakt de grootte van de camping het gemakkelijk om binnen een beperkte plaats een grote verscheidenheid van verhalen te krijgen en het toch overzichtelijk te houden."

Zijn er momenten waarvan je zegt: dit was op het randje of zelfs erover?

"Op het randje wel, maar erover zeker niet. Ik denk dat we met veel openheid en met groot respect de verhalen hebben verteld. De mensen zijn zoals ze zijn. Zij hebben het programma ook allemaal gezien en ik heb van niemand de reactie gekregen dat hij of zij er slecht uitkomt."

Waren de aangrijpendste momenten in de serie ook niet de sterkste?

"Dat zou ik niet durven stellen. Als Dikke Pierre samen met Polleke in de telefooncel staat om naar 'Frans Deboosere' te bellen om eindelijk te weten te komen of de bliksem nu van boven naar beneden of van de 'haarde' naar boven gaat, dan is dat voor mij een onvergetelijk moment. De grappige stukken zijn zeker even sterk als de emotionele."

Maar het fragment over het mongooltje Wiske en het ingebeelde kind, is toch van een ongelooflijke schoonheid?

"Dat zijn uiteraard de momenten die sterk bijblijven. Dat blijkt ook uit de reacties van de mensen. Ik heb eergisteren nog een telefoontje gekregen van moeder Palmyre die echt in de wolken was en mij bijna smeekte om terug te komen, want "de mensen vragen een tweede reeks". Zij krijgt erg positieve reacties uit de buurt. Dat beurt haar op in de moeilijke periode waarin ze nu verkeert, want ze heeft wat problemen met Wiske nu ze door een oogziekte met één oog blind is geworden. Het fijne aan deze reeks is dat je met de doodgewone 'elementen des levens' en voor vele mensen de normaalste zaken van de wereld, toch onvergetelijke momenten krijgt."

Camping was de eerste Vlaamse docu-soap. Heb je daar nu lessen uit getrokken?

"Zeker en vast. Vooral op het gebied van de knowhow. Vergeet niet dat er op een relatief korte periode een massa informatie op je afkomt. Camping heeft ons ook zeer veel geleerd over de verwerking van al die verhalen die je op dat moment opvolgt. Je krijgt zeven, acht verhalen die je op hetzelfde moment aan het draaien bent, en tegelijkertijd moet je op de kleine details letten, want dan kan soms de wending zijn binnen je verhaal. Dat is geen sinecure. Je moet dat nog dezelfde avond verwerken, want de volgende dag kunnen er drie nieuwe evoluties zijn van verschillende verhalen. Het is vooral die knowhow die we nu goed onder de knie hebben."

Kan je de impact van deze tv-reeks op de campingbewoners inschatten?

"Ik had alvast niet zo'n grote reactie van de schrijvende pers verwacht. Die is er massaal opgesprongen. Het is natuurlijk dankbaar om verhalen op te pikken waarin veel mensen zich herkennen. Blijft het fenomeen dat die mensen plots in heel Vlaanderen bekend zijn. Maar ik ben ervan overtuigd dat dat zeer tijdelijk is. Ik zie geen zenders of kranten naar bomma Treske stappen om ofwel een programma ofwel een wekelijkse column aan te bieden."

Is het ook als programmamaker niet moeilijk om afstand van die mensen te nemen?

"Ik neem er geen afstand van. Ik heb nog altijd contact met die mensen. Zij bellen mij op, ik bel hen op. Ik ga ook nog regelmatig naar de camping. Maar dat hangt nu eenmaal samen met het maken van zo'n product. Je kan dat alleen maar door die mensen goed te leren kennen en velen als vrienden over te houden."

In Camping steekt een flinke dosis humor. Dreigt de volgende reeks over het Leuvense kinderziekenhuis, die vanaf januari wordt uitgezonden, niet heel zwaarmoedig te worden?

"Inhoudelijk kan je de reeks over het kinderziekenhuis moeilijk gaan vergelijken met Camping. Bij een kinderziekenhuis denk je onmiddellijk aan zieke kindjes. Maar de kijker zal heel vlug merken dat het over veel meer gaat. Het gaat ook over de dingen die zij in dat ziekenhuis beleven, over de interactie met de ouders, de artsen en het personeel. En ik kan je verzekeren: we hebben hilarische momenten gefilmd en die zullen ongetwijfeld voor het nodige tegengewicht zorgen."

Heeft dit genre, gezien de hoge kostprijs, werkelijk een toekomst?

"Ik ben ervan overtuigd. De eerste reacties van de kijkers zijn zeer positief. En ja, het is duur, maar het is ook prime time-televisie en daar staan prime time-budgetten tegenover. Het is niet omdat het reportage is dat het minder mag kosten. Want om het resultaat te behouden, zullen de budgetten op hetzelfde niveau moeten blijven."

Gezien het succes is het niet denkbeeldig dat collega's in jullie voetsporen treden. Wat als zij hun taak niet zo ernstig nemen en in een mum van tijd zo'n docu-soap in elkaar flansen?

"Ik denk dat de producers wel inzien dat in dit genre snelwerk de doodsteek van de reeks betekent. Als je er een zacht afkooksel van maakt, dan maak je het kapot. Ik blijf erbij dat zo'n programma alleen door een goed budget en goede begeleiding resultaten kan boeken. Als die budgetten er niet zijn, zullen de producers eerder afhaken dan op een niveau draaien waarop het voor de kijkers niet meer interessant is."

Leo Bonte

HET LEVEN ZOALS HET IS TV 1 20.25

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234