Zondag 25/10/2020

Dood van excentrieke knuffelbeer

Vaak speelde hij zonderlinge, haast enigmatische personages, waar je toch van ging houden. Nu is acteur Philip Seymour Hoffman dood en prijkt voor altijd 'filming' achter zijn naam.

En dan ben je 46, en dan ga je dood, en dan word je tot een rij films en personages herleid. Truman Capote, The Master, The talented Mr. Ripley. En dan is de online encyclopedie vliegensvlug en vervelt 'is' tot 'was'. Er staat: 'Philip Seymour Hoffman (Fairport, New York, 23 juli 1967 - Manhattan (New York), 2 februari 2014) was een Amerikaans acteur.'

Philip Seymour Hoffman, jawel, is dood. Gestorven 46 jaar na geboorte, aan een doodsoorzaak die volgens de politie nog onbekend is. Dan wachten tabloids als The New York Post geen seconde om te spreken over een naald in de arm.

Later op de avond meldt persbureau Reuters "op gezag van bronnen bij de politie" dat het om een overdosis drugs "lijkt te gaan". Schrijft de familie: "Dit is een tragisch en plots verlies." En dan lees je: Seymour Hoffman kampte eerder met drugsverslaving en liet zich vorig jaar opnemen in een afkickkliniek voor zijn verslaving aan heroïne.

Hoe dan ook, de Amerikaanse acteur werd gisteren gevonden in zijn appartement in Manhattan, New York. Levenloos.

Hij laat een vrouw, drie kinderen en een bijzonder gevuld leven achter. Scrollend door zijn persoonlijke pagina op Imdb, de gezaghebbende filmsite, slalom je van filmklassieker naar filmklassieker. Helemaal onderaan zie je Scent of a Woman, uit 1992, waarmee Seymour Hoffman bekendheid bij het grote publiek verwierf. Je blik glijdt langs Boogie Nights (1997) en Happiness (1998), twee titels die Seymour Hoffman de status van topacteur bezorgden, en personages met namen als Phil Parma (Magnolia), Lester Bangs (Almost Famous) en The Count (The Boat That Rocked). Een palmares door bladgoud omhelsd. 63 credits geeft zijn naam, 17 meer dan hij oud is geworden.

Seymour Hoffman won één Oscar, in 2006 voor zijn rol in Capote, en werkte samen met regisseurs als Spike Lee, Sidney Lumet, Ethan en Joel Coen en - vooral - Paul Thomas Anderson, die hem in vier verschillende films castte.

Behalve awards (72 in totaal) en nominaties (54) verzamelde Seymour Hoffman vooral een trouwe schare fans. Door zijn intense acteerstijl, aparte uiterlijk en breed palet aan personages - hij is, was dus, even overtuigend als zielenpoot, rijkeluiszoontje, priester of eigenaar van een matrassenwinkel (Punch-Drunk Love) - liet Seymour Hoffman geen kijker onbewogen. Zelfs al liep hij maar even door beeld, je had het altijd gezien. Vaak speelde hij zonderlinge, haast enigmatische personages, waar je toch van ging houden. Niet zelden in bijrollen, maar altijd op zoek naar wat hij noemde de 'dramatic truth'.

Anthony Minghella, die hem regisseerde in The talented Mr Ripley en Cold Mountain, zei ooit over hem: "Philip is een uitzonderlijke acteur. Hij levert een gevecht voor elk moment in een film, overpeinst het, overanalyseert het en worstelt echt met de scène. Het is een deugddoende en ook een lonende samenwerking voor een regisseur. Er zijn weinig acteurs die voor de camera even veeleisend zijn als Philip, en zo gewoon erachter."

En dan zie je, helemaal bovenaan de filmografie op Imdb, de titel The Hunger Games: Mockingjay - Part 2 verschijnen. Met tussen haakjes, in rode letters: 'Filming.'

Voor altijd filming, aldus sterft de acteur.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234