Donderdag 28/05/2020

Dood in Cannes

Cannes kan genadeloos zijn. Sinds Gus Van Sant in 2003 de Gouden Palm won met Elephant is het met Sea of Trees al de vierde keer dat hij op het festival is. Maar zijn nieuwste wordt uitgejouwd. Andere films over Magere Hein doen het beter.

Matthew McConaughey gaat op de vlucht in Sea of Trees, en komt in een woud in Japan terecht waar mensen van over de hele wereld naartoe trekken om een einde aan hun leven te maken. Bewust dwalend in de hoop dat hij zichzelf helemaal zal verliezen, komt hij een gewonde Japanner tegen die op zoek is naar een uitweg. En samen verliezen ze zich in een sentimentele dooltocht, waarbij ze vooral de kijkers verliezen. Awoertgeroep voor Van Sant en zijn ster, die de laatste tijd nochtans niets leek te kunnen misdoen.

Todd Haynes, die voor het eerst in Cannes was met Velvet Goldmine, kan wel uitpakken, deze keer uit met de verfilming van The Price of Salt. Dat is een autobiografische roman uit 1952 van Patricia Highsmith, de misdaadauteur van wie onder meer The Talented Mr. Ripley en Strangers on a Train verfilmd zijn.

Het is een terugkeer naar de fifties voor Haynes, die in 2002 ook met Far from Heaven ook al een film over een verboden liefde maakte, toen tussen een huisvrouw en haar zwarte tuinman. Hier voel je de fifties in kleur, decor en beeldtaal, en liet Haynes zich dit keer naar eigen zeggen leiden door klassieke liefdesfilms als Brief Encounter en A Place in the Sun.

Cate Blanchett en Rooney Mara aarden goed in dit verhaal. Alsof ze zo uit een van de prachtige fiftiesfoto's komen gerold waarmee het personage van Rooney Mara, een getalenteerde fotografe, ook beeldmatig de film helpt vormen.

Treurige Trier

Nanni Moretti - een andere oud-winnaar van de Gouden Palm en al voor de 7de keer in Cannes - zoomt in Mi madre in op een vrouwelijke filmregisseur die haar nukkige ster (John Turturro) in toom tracht te houden, terwijl ze in gedachten bij haar moeder is die op sterven ligt. Zelf vertolkt Moretti de rol de broer. Het is van La stanza del figlio (2001) geleden, toen hij ook al dat Gouden Palm won, dat hij zo goed op dreef was. Niet toevallig ook een film over de confrontatie met de dood.

De schaduw van de dood hangt ook voortdurend over Louder thanBombs, de eerste Engelstalige film van de Noorse regisseur Joachim Trier (Reprise, Oslo 31. august) - zeg maar treurige Trier. Die blijft zijn eigen treurige zelf in het verhaal van een gezin dat verscheurd achterblijft na dood de dood van een vrouw die als oorlogsfotografe werkte. Isabelle Huppert zien we terug in veel flashbacks, haar zonen (Devin Druid en Jesse Eisenberg) krijgen hun pijnlijke gevoelens maar niet onder woorden tegen de vader (Gabriel Byrne) die zijn eigen weg zoekt om met de dingen om te gaan. Een mijmering van een film waarin het goed toeven is.

---

KURT VANDEMAELE brengt elke dag verslag uit vanop het Filmfestival van Cannes. Volg zijn exploten op demorgen.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234