Woensdag 20/01/2021

Dolores del Río (1905-1983)

De prinses van Mexico werd ze genoemd vanwege haar verheven trekken en tijdloze elegantie. Ze werd beschouwd als een van de mooiste actrices uit haar tijd. Haar melkwitte huid, die een eeuwige jeugd leek beschoren, zorgde voor nogal wat speculatie en afgunst. Ze zou een strak oefenschema en een speciaal dieet volgen, bestaande uit orchideeënblaadjes. Misschien maakte ze wel stiekem gebruik van plastische chirurgie. Dolores del Río ontkende alles: “Gewoon niet roken en niet drinken. Verder komt schoonheid van binnenuit, niet uit een flesje”, zei ze.

Dolores del Río stamde uit een gefortuneerde familie van Spaanse origine. Haar vader was een gerenommeerde bankier. Ook haar eerste echtgenoot, Jaime Martinez del Río was afkomstig uit een vooraanstaande familie. Ze leerde hem kennen toen ze danste op een bijeenkomst van rijke Mexicanen. Samen trokken ze naar Europa en daar stelde hij haar voor aan het Spaanse koningspaar. Terug in Mexico werd haar talent al snel opgemerkt door filmproducer Edwin Carewe. Hij haalde haar naar Hollywood en schoof Jaime een job toe als screenwriter. Ze startte een bloeiende carrière, met films als Ramona en Evangeline en was de eerste Latijns-Amerikaanse filmster die internationale bekendheid genoot.

Maar terwijl zij het schopte tot in de hogere kringen van Hollywood, was haar huwelijk tanend. Jaime was jaloers op haar succes, verliet haar en verhuisde naar Duitsland. Niet lang daarna pleegde hij in Berlijn zelfmoord. Het jaar daarop zou Dolores del Río al opnieuw trouwen, nu met Cedric Gibbons, die een hoge post betrok bij MGM. Rondom het koppel verzamelde zich het kruim van Hollywood. Greta Garbo en Clark Gable kwamen bij hen op bezoek, en ze kreeg vrienden als Charlie Chaplin en Orson Welles. Met die laatste zou het niet bij vriendschap blijven. Er was een wederzijdse aantrekkingskracht die niet was te weerstaan, het begin van een veelbesproken romance. Orson Welles was stapelverliefd op Del Río en naar het schijnt enorm gefascineerd door haar collectie ondergoed, die in Frankrijk was gefabriceerd door nonnen. Tegen zijn dochter Rebecca Welles zou hij hebben gezegd dat Del Río ‘de liefde van zijn leven’ was, lang nadat hij al opnieuw was getrouwd met Rita Hayworth.

In 1941, nadat haar huwelijk met de extravagante artdirector Cedric Gibbons eindigde (mede door de romance met Welles), besloot Del Río dat ze genoeg had van de Hollywoodiaanse typecasting als ‘sekssymbool’: “Ik was het sterrendom beu. Ik wilde een échte actrice zijn, en ik vond het moeilijk serieus genomen te worden als ik begraven werd onder duizenden pluimen.” Hiermee verwees ze naar sommige van haar operakostuums. Ze keerde terug naar haar geboorteland en betrok er een huis in de bohemienenclave Coyoacan, waar ze de schilders Frida Kahlo en haar man Diego Rivera als buren kreeg. Met beiden zou ze een relatie hebben gehad. Voor Rivera stond ze model en de biseksuele Kahlo maakte er tot grote ergernis van haar man een gewoonte van om met zijn modellen-minnaressen naar bed te gaan. Weinig weten we over hun verhouding, behalve dat Kahlo Del Río een schilderij schonk: Twee naakten in het bos, waarop een blanke vrouw wordt gekoesterd door een donkere vrouw, een zinnebeeld van Kahlo’s ambivalente seksualiteit.

Na haar terugkeer werd del Río een gerespecteerde actrice tijdens de Golden Age (1940-1950) van de Mexicaanse cinema. Ze maakte films met Emilio Fernández en speelde ook in The Fugitive van John Ford, die grotendeels in Mexico werd opgenomen. Later in haar carrière keerde ze nog terug naar de VS. Al had dat heel wat voeten in de aarde wegens haar vermeende sympathieën met het communisme. Ze speelde er onder anderen met Elvis Presley in Flaming Star (1960) en noemde hem de meest hoffelijke acteur waar ze ooit mee had gewerkt. Vijftig jaar lang zou Del Río het publiek behagen, en al die tijd bleef ze een toonbeeld van gesofisticeerde schoonheid en elegantie, zelfs toen ze een hoge leeftijd had bereikt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234