Dinsdag 19/10/2021

Dolle honden en apenkuren

Een grauwe hemel speelde haasje-over met de blakende zon tijdens de 38ste editie van Pinkpop, dat een uitstekende muzikale graadmeter bleek voor ons eigen festivalseizoen. Wij namen dan ook poolshoogte in het Nederlandse Landgraaf en keerden terug met de hits en stinkers van de zomer.

Door Gunter Van Assche

Landgraaf l De afwezigheid van Amy Winehouse op Pinkpop vormde dit weekend alvast de donkerste wolken over Landgraaf. Naar verluidt werd de souldiva geveld door een vileine diarree, waardoor ze dan maar werd vervangen door de vervelende teenieboppers van Krezip op de John Peel Stage.

Iets opwindender was de passage van Razorlight (JJ), eerder op de dag. De groep overtuigde met de knappe hymne 'America' en het onverslijtbare 'Golden Touch', maar slaagde er tijdens de finale toch nog in om alle opgebouwde reserves gewoon op te stoken. Een langdradige versie van 'In the City' moest dienen als spetterende uitsmijter, maar sjokte veeleer voort als een sputterende boemeltrein. Een pijnlijke misrekening voor een groep die juist uitblinkt in puntige popsongs.

Veel spannender waren Iggy Pop & The Stooges (JJJJ). Het belangrijkste bindmiddel van de Detroitse dolle honden blijft uiteraard de rist classics, met '1969', 'I Wanna Be Your Dog' of 'Fun House', maar ook de hilarische podiumroutines van Iggy Pop vervelen nog altijd voor geen seconde. Zo bediende hij je van woeste rock-'n-roll, waanzin en briljante oneliners, waardoor je tot het eind aan zijn leerlooien lippen bleef hangen. Uitschieters? 'No Fun' ongetwijfeld, waarin enkele zwaargeschapen naaktlopers het podium opklommen om te wedijveren met Pop, die even tevoren seks had gesimuleerd met een versterker, de cameraman te lijf was gegaan, en meters canvas van het podium scheurde terwijl het schuim op zijn lippen stond. Rock-'n-roll op zijn boeiendst!

Dat kon helaas niet gezegd worden van Maxïmo Park (JJ). De groep begon ijzersterk, maar vertoonde naar het eind steeds meer metaalmoeheid. Paul Smith is weliswaar een volleerd volksmenner geworden en met songs als 'Our Velocity', 'Graffiti' en 'Apply Some Pressure' triomfeerden ze in de tent. Alleen bleken de overige songs door het loeiharde groepsgeluid steeds meer onderling inwisselbaar en waren de bindteksten van Smith even banaal als idioot: "Forget what I was saying, I'm a loser", bekende hij dan ook ten overstaan van de tent.

De sympathieke Ieren van Snow Patrol (JJJ) lasten na al dat gitaargeweld een welgekomen rustpunt in. Zoals verwacht pakte de groep de wei moeiteloos in met een handvol popparels, die live nog veel intenser klonken dan op plaat. Het zonlicht bleek echter een lastige tegenspeler tijdens het intieme nachtmutsje 'Run', maar met 'Chasing Cars' raakte de groep de juiste snaren: op het grote scherm werd lustig ingezoomd op een ontroerde fan die haar tranen niet langer kon bedwingen.

Intussen deelde Gary Lightbody complimenten en schouderklopjes uit dat het bijna gênant werd. Zo was het publiek fan-tas-tisch, verdiende Iggy Pop een warm applaus, keek hij vol ontzag op naar Paolo Nutini en droeg hij een song op aan Muse, die "de beste livegroep van deze planeet" moest zijn.

Dat laatste bleek niet eens zo'n overdrijving. Muse (JJJJ) knalde als vuurwerk op oudejaarsavond met de opener 'Knights of Cydonia', waarop een serie woeste hymnes volgde. De band koppelde het groteske aan het grandioze met 'Bliss' en 'Invincible' en scoorde met even pretentieuze als rotaanstekelijke songs ('Butterflies & Hurricanes'! 'Supermassive Black Hole'!) en was daarmee de exquise afsluiter voor zondag.

Pinkstermaandag bood nog meer superieur entertainment, met de korzelige Britten van Arctic Monkeys (JJJJ). Ook al hadden ze de grauwe hemel boven Noord-Londen meegesmokkeld en had de geluidsinstallatie soms kuren, 'I Bet You Look Good on the Dancefloor' of het nieuwe 'Fluorescent Adolescent' bleven stevig overeind. De Aapjes grossierden doodleuk in even vernuftige als vurige festivalclassics en raasden met een rotvaart door de set. Tijdens 'Teddy Picker' bewees een ijzig coole Alex Turner bovendien dat niet enkel zijn podiumprésence bij elk concert groter wordt, maar dat hij ook als zanger hogere toppen dan ooit scheert. Een van de onmisbare acts op Werchter, zoveel staat vast.

Van Macy Gray (JJJ) waren we al veel langer overtuigd als zangeres, maar als nieuwbakken glamoureuze popster durft ze pas te schitteren sinds haar vierde plaat Big. Dat ging haar goed af in het fenomenale liefdeslied als 'Finally Made Me Happy', maar verder in de set bleek Gray vooral indruk te maken met haar oudere werk én verbluffende covers van Rod Stewart ('Do Ya Think I'm Sexy?') of met de openingstune uit de doodgraversserie Six Feet Under.

Linkin Park (JJJ) annexeerde daarna het hoofdpodium met een mix van loodzware riffs, rap en emocore, en maakte een verpletterende indruk op de wei, al nam de Amerikaanse band wel een valse start met een log en rommelig 'Papercut'. Vanaf 'No More Sorrow' wist de groep zich echter bij te sturen. Grimmige gitaarsalvo's werden afgevuurd. Verrassend genoeg kwamen de nieuwe songs van Minutes to Midnight daarbij een stuk venijniger uit de verf en werkte de show zich efficiënt op naar de climax 'Given Up', om dan in overtreffende trap van 'What I've Done' naar 'Bleed It Out' te razen. Tussendoor vatte zanger Chester Bennington de nasleep van de orkaanramp in New Orleans nog treffend samen: "Man, you know, that fuckin' sucks."

Even glasheldere bespiegelingen kreeg je in de songs van Evanescence (J), die het verder van gothisch geflirt en een door merg en been snijdende altsopraan moest hebben. Amy Lee toonde zich een charismatische singing lady, maar worstelde te veel met het zielloze betongeluid van de groep en haar eigen onvaste stem om langer dan een kwartier te boeien.

De sympathieke Ieren van Snow Patrol pakten de wei moeiteloos in met een handvol intense poppareltjes

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234