Woensdag 28/10/2020

InterviewMuziek

Dj Black Mamba: ‘Ik heb een spastische blaas, wat gênant is als je aan het draaien bent’

Beeld Stefaan Temmerman

De festivalzomer 2020 bleek een kreupel paard: livemuziek zal dit jaar bij een leuk idee blijven. Weinigen die onder andere omstandigheden in sierlijker galop van de ene wei naar de andere zouden stuiven dan dj Black Mamba, bekend van haar gelijknamige programma op Studio Brussel en ook gewoon als Noonah Eze. Haar ouders hebben elkaar op een festival ontmoet, en sindsdien blijft ze er levensvreugde plukken. ‘Op Dour hebben we eens een zak vol drank- en eetbonnetjes gevonden. Toen hebben we vijf uur lang geknald.’

Noonah Eze: “Mijn allereerste festival moet Pukkelpop 2010 geweest zijn, met een hele groep vrienden. Ik was een jaar of 15. Het was niet zomaar mijn eerste festival, maar de eerste keer dat ik een paar dagen van huis weg mocht: opeens kon ik alles doen wat ik wilde. De muziek was dus bijzaak. Ook al omdat ik nooit fan van de klassieke festivalbands ben geweest: dat eerste jaar Pukkelpop was op muzikaal vlak niet echt mijn ding. Als ik mocht kiezen, was het hiphop of meer elektronische shit; groepen met drum, bas en gitaar heb ik altijd met graagte aan mij laten voorbijgaan.”

Jij hangt liever rond op Tomorrowland dan op Rock Werchter?

Eze: “Op Tomorrowland ben ik nog nooit geweest. Iedereen denkt dat ik als dj niets liever zou doen dan daar te draaien, maar het spreekt mij niet aan.”

Wanneer werd muziek wél belangrijk voor jouw festivalervaring?

Eze: “Dour heeft daar een grote rol in gespeeld: zoveel verschillende podia, zoveel verschillende geluiden. Ik heb daar genres gehoord waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden. Ik liep lukraak een tent binnen en liet me overvallen. Zo heeft Paula Temple mij techno leren appreciëren. En de eerste rapper van wie ik zwaar onder de indruk was, was Black Milk. Een openbaring: hiphop kon live góéd zijn. Ik heb het al anders geweten: A$AP Rocky was echt the worst. Denzel Curry was dan weer een pak beter dan ik had verwacht, net als Kendrick Lamar op Pukkelpop. Ook Junglepussy, Lady Leshurr en Nadia Rose waren best wel goed. Het beste wat ik ooit heb gezien, moet Travis Scott geweest zijn, op het Woo Hah Festival in 2019.”

Wie is de beste dj die je ooit aan het werk hebt gezien?

Eze: “Als ik een collega zie, denk ik vaak: damn! Maar Kaytranada zal ik nooit vergeten.”

Waar let jij op als je een dj beoordeelt?

Eze: “Skills en selectie. Net iets méér kunnen tentoonspreiden dan de rest, een nummer kiezen dat niemand verwacht, maar dat wel de keet in brand steekt... Meer heb je niet nodig.”

Wat is je beste festivaloptreden ooit?

Eze: “Wellicht mijn set op Best Kept Secret vorige zomer. Ik was erheen gegaan zonder verwachtingen en ik dacht dat ik een kleine stage toegewezen zou krijgen in één of andere uithoek van de weide, vlak naast de toiletten of zo. Maar het bleek een openluchtarena met een podium te zijn. Toen ik begon te draaien, zag ik: die mensen zijn klaar voor álles. (lachje) Dat is de droom van elke dj: kunnen opleggen wat je wilt voor mensen die altijd enthousiast blijven.”

Toen duidelijk werd dat de festivalzomer niet zou doorgaan, heb jij naar verluidt staan roepen en tieren.

Eze: “Ik was in de living naar het nieuws aan het kijken. Ik had me al verzoend met een schrale oogst, maar toen ze zeiden dat álles wegviel, knapte er iets. Ik heb luid ‘Goddammit!’ geroepen en sprong op en neer – na vijftien seconden was het gelukkig over. Het is te zeggen: in het begin liep ik wel ambetant rond. Je moet jezelf toch heruitvinden en continu een soort leegte opvullen.”

Lukt dat?

Eze: “Met ups en downs. Soms probeer ik te focussen op andere dingen – sport, voeding en muziek – maar dan nog blijft het gemis knagen.”

Kun jij ook door het lint gaan op een festival, of ben jij het type dat zich met een schema in de hand van het ene podium naar het andere haast?

Eze: “Als ik moet draaien, probeer ik de rest van de dag zo efficiënt mogelijk te plannen, maar vroeger was ik duidelijk het eerste type. Als tiener heb ik eens een geweldige vondst gedaan, tijdens mijn tweede editie van Dour. De wei lag vol modder, en onze tent was eerder een vlot dat over de camping dreef. Op de allerlaatste dag was een vriendin haar bril kwijt en ze begon die te zoeken in de vuilnisbakken. Opeens haalde ze een plastic zak tevoorschijn die vól eet- en drankbonnetjes bleek te zitten. Het was de laatste avond, dus we hadden nog vijf uur om alles erdoor te knallen. Op den duur gooiden we er bijna mee in het rond. ‘Hebt u een sigaret, meneer? Dank u! Hier, tien bonnetjes!’ (lacht) En ondertussen maar pizza’s en pita’s vreten. Alles is opgeraakt, en we zijn zonder ongelukken naar onze tent gezwommen. Sorry, Dour, boek me toch, please!

Wat is je gênantste festivalherinnering?

Eze: “Ik heb een spastische blaas, wat op festivals niet altijd zo praktisch is, zeker niet voor een vrouw. Dus soms ben ik, wanneer de nood het hoogst was, weleens op een willekeurig plekje gaan hurken. Dat is het gênantst als ik aan het draaien ben, want meestal staat er geen dixi achter de tent. Ik heb mij nooit laten gaan vlak achter mijn draaitafel, maar wel om de hoek. (lacht)

Bericht aan alle organisatoren: de tent grondig ontsmetten na een passage van Black Mamba.

Eze: “Of gewoon een dixi achter de tent plaatsen, hè.”

Aan het einde van de vorige festivalzomer had je wel acute tinnitus opgelopen.

Eze: “Ik heb een paar dokters geraadpleegd, en het kwam door de combinatie van een lekkende oordop, de overvloed aan festivals en daarbovenop stress en oververmoeidheid. Zo’n drukke zomer hakt er wel in. Ik had geen vakantie genomen, en ik moest in september weer beginnen te werken bij Studio Brussel: heel stressy. Maar ik heb er lessen uit geleerd: je moet je lichaam af en toe rust gunnen. (schamper) Deze zomer is dat gelukt.”

Je moest toen een maand binnenblijven, weg van concerten en dj-sets. Met andere woorden: jij was al voorbereid op de lockdown.

Eze: “Het was wel aangenamer dan nu: die periode was afgebakend, en ik wist dat ik daarna weer mocht draaien. Nu suckt het niet alleen voor mij, maar voor de hele sector. En dat doet echt pijn. Er worden op politiek niveau beslissingen genomen waar ik het niet mee eens ben. Ik heb het gevoel dat veel mensen onze sector gewoon niet belangrijk vinden. Al mijn vrienden zijn artiesten en creatieve mensen, die zwaar afzien.”

Iets anders: in 2018 was er het ‘handjes kappen, de Congo is van ons’-incident op Pukkelpop, waarbij twee zwarte meisjes geïntimideerd werden door een groep witte jongens. Heb jij zulke dingen al meegemaakt?

Eze: “Niet op die manier, maar racisme is natuurlijk schering en inslag: op het werk, in de winkel, in de sauna, bij de kajakverhuur én op de festivals. En daar hebben mensen ook nog gedronken: ze komen ongevraagd aan mijn haar, lallen dat ik op Beyoncé lijk... Die shit. Dat is altijd al zo geweest: het zit ingebakken in onze maatschappij. Het ene festival is al aangenamer dan het andere. Werchter is shit, want iederéén is er wit: de muziek is er al niet mijn ding, maar de laatste keer bleek ik één van víér mensen met een kleurtje op de hele wei. Daar voel je je oncomfortabel bij.”

Wat is het eerste wat je doet als je weer op een festivalweide komt?

Eze: “Hetzelfde als altijd, maar met meer dankbaarheid. Dj zijn is echt de beste job ter wereld. Als ik weer eens moet sukkelen met polsbandjes, parkeerplaatsen en verwarrende signalisatie in de backstage, dan zul je mij niet één keer horen zuchten: ik zal nooit meer de modder vervloeken.”

Tot slot: wat is jouw gedroomde festivalaffiche? Levende én dode artiesten behoren tot de opties.

Eze: “Ik zou sowieso alleen vrouwen uitnodigen. You know, because I can. (lachje). Met bovenaan op de affiche: Missy Elliott! Voorts: Erykah Badu, Koffee, Summer Walker, Leikeli47, TT The Artist... En Beyoncé mag ook komen – ik heb haar nog niet live gezien – maar niet als headliner.”

Je hebt nog geen enkel sterfgeval genoemd.

Eze: “Dat is waar. Dan laat ik graag Aaliyah uit de doden opstaan. De rest mag lekker blijven liggen.”

© Humo

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234