Zaterdag 21/09/2019

Dit zijn mijn grootste wensen voor het EK Voetbal

Simon Kuper is een vermaarde Britse columnist van Financial Times en co-auteur van Soccernomics.

1. Een Assepoester-verhaal

In het clubvoetbal winnen kleine clubs bijna nooit meer iets. De grote jongens zijn zo dominant dat zelfs Leicester City, de op 23 na rijkste voetbalclub ter wereld, voor een Assepoester doorgaat. Een groot land zal waarschijnlijk ook Euro 2016 winnen. Verrassingen zijn mogelijk - denk aan Tsjechoslowakije in 1976, Denemarken in 1992 en Griekenland in 2004. Maar met de uitbreiding van 16 naar 24 ploegen is de weg naar de overwinning langer dan ooit. Dat benadeelt de underdogs.

Het goede nieuws is dat we een ongeëvenaarde verzameling Assepoesters zullen zien. IJsland (323.000 inwoners) wordt de kleinste Europese deelnemer ooit aan een groot toernooi. Albanië (2,8 miljoen inwoners) debuteert eveneens. Noord-Ierland (1,8 miljoen) doet voor het eerst sinds 1986 mee, Wales (3 miljoen) voor het eerst sinds 1958. Er zouden sprookjes in vervulling kunnen gaan - en omgekeerd is voor de vaste waarden het risico van een beschamende afgang groter dan ooit.

2. Bezoekende fans ontdekken de geneugten van Frankrijk

Ik heb de foto nog. Ze dateert van 3 juli 1998 en toont vier journalisten (we zien er allemaal zo jong uit) aan de lunch in de zonnige bloementuin van restaurant La Colombe d'Or in St-Paul-de-Vence, aan de Franse Rivièra. Op de tafel een mand met groente en een wijnkoeler. We leefden als goden in Frankrijk. We waren er om de het Wereldkampioenschap te verslaan. Elke ochtend ontbeet ik met een croissant, een kop koffie en de sportkrant L'Equipe op een zonnig plein in Lyon, of lunchte met een bouillabaisse bij het zwembad in Marseille.

Het zijn clichés, maar ze waren zo verslavend dat ik daarna niet meer aan het leven in Londen kon wennen. Een maand na de Wereldbeker nam ik ontslag. In 2001 kocht ik een appartementje in Parijs. Ik woon er nog altijd. Het is hier dat ik dit stuk schrijf. Misschien zal Euro 2016 het leven van een jonge bezoekende fan veranderen.

3. De Fransen houden weer van hun nationaal team

De verhouding tussen de Franse fans en Les Bleus bereikte in juni 2010 een absoluut dieptepunt, toen de ploeg middenin het WK in staking ging, na een conflict tussen aanvaller Nicolas Anelka en coach Raymond Domenech. De spelers bleven in hun bus zitten en weigerden om te trainen. Franse tv-kijkers veroordeelden de spelers als verwende, onpatriottische multimiljonairs. De uitdrukking 'de bus van de schande' werd een begrip in Frankrijk. Er speelde tevens een racistisch element: veel fans identificeerden zich niet met de grotendeels gekleurde nationale ploeg.

Volgens een peiling van Sportlab in 2012 vond slechts 3 procent van de Fransen dat de nationale ploeg positieve waarden vertegenwoordigde. Zelfs Didier Deschamps, trainer van Les Bleus, heeft gezegd dat deze generatie spelers "het verschil tussen goed en slecht niet kent".

Vorig jaar werden de fans weer gekwetst door het schandaal van le sextape, een affaire waarin Karim Benzema ervan werd beschuldigd zijn ploeggenoot Mathieu Valbuena te chanteren. Benzema, de beste Franse speler, speelt niet op het Europees Kampioenschap. In zijn Racaille Football Club schrijft de Franse auteur Daniel Riolo: "Het publiek voelt zich verloren. Het houdt van voetbal maar niet van de mensen die het spelen." Een sterke Franse ploeg moet dat deze maand veranderen.

4. Engeland entertaint

Tientallen jaren lang ging het Engelse ritueel als volgt: 1: Triomfantelijk aan het toernooi beginnen. 2: Veel te snel naar huis afdruipen, na iedereen in slaap te hebben gespeeld.

Sinds de rampzalige Wereldbeker van 2010 zijn de Engelse verwachtingen ingezakt. Bijna geen enkele Engelse fan boven de acht jaar is zo gek om deze zomer op een triomf te hopen. De verdediging en het middenveld blijven zwak. Maar dit jaar hebben we het ongehoorde vooruitzicht dat de ploeg eindelijk zou kunnen boeien. Harry Kane, Daniel Sturridge, Jamie Vardy, Raheem Sterling, Delle Ali en Wayne Rooney (toch wel de begaafdste Engelse voetballer van de afgelopen veertig jaar) vormen een aanvalspotentieel dat het land nog nooit heeft gehad. Is het te veel gevraagd dat Engeland, precies vijftig jaar na zijn enige toernooiwinst, in elk geval de halve finale haalt? (Antwoord: waarschijnlijk wel).

5. België wint

Van alle Assepoesters is dit land de grootste kanshebber. De Rode Duivels komen van ver. Tijdens hun jaren in de woestijn, van 2002 tot 2014, werden sommige van hun wedstrijden niet eens op de televisie uitgezonden. Er was in die jaren een interland in Finland waarvoor geen enkele Belgische supporter kwam opdagen. Maar vandaag heeft België een topploeg. Het speelt in zijn achtertuin. Als jullie ooit kans hebben gemaakt, dan is het nu.

Normaal doen de Belgen niet aan nationalisme. Maar deze zomer verwacht ik niet alleen in België maar ook in Nederland zwart-geel-rode vlaggen te zien. Toen ik in de jaren 80 opgroeide in Leiden, miste Nederland vaak grote toernooien en supporterden we bij gebrek aan beter voor de Rode Duivels. Die traditie zal deze zomer herleven. Belgen, stel ons niet teleur!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234