Donderdag 01/10/2020

Dit worden de sterren van 2015

ZOMER IN JANUARI. Op Eurosonic in Groningen kun je al in januari de beste nieuwe bands ontdekken die volgende zomer op de grote festivals staan. Met meer dan driehonderd acts op meer dan dertig podia is het evenement uitgegroeid tot het belangrijkste showcasefestival van Europa.

Jake Isaac

Tijdens de eerste van zijn twee shows op Eurosonic bleek de belangstelling voor Jake Isaac zo groot, dat er uiteindelijk flink wat nieuwsgierigen teleurgesteld op de stoep bleven staan. Ook bij de tweede show was het over de koppen lopen, en terecht: niet alleen als songschrijver, maar ook als performer straalde Isaac al behoorlijk wat maturiteit uit. Geen toeval dus dat Elton John - iemand met een goede neus voor nieuw talent - hem meteen onder zijn vleugels heeft genomen.

Troeven genoeg, alleszins. Soulvolle stem, kamervullend charisma, en een paar handenvol uitstekende songs waarin akoestische pop, hedendaagse folk én blues elkaar de hand schudden. Het geheel klinkt bovendien opvallend energiek en dynamisch, met songs als 'Long' en 'Stronger' als gedoodverfde hits.

Situeer hem ergens tussen Bill Withers, Michael Kiwanuka en Bob Marley, van wie hij in Groningen zelfs een flard uit 'Three Little Birds' opdiepte. En goed: 'I Can't Make You Love Me' is intussen al door iedereen gecoverd, van Adele over Prince tot Bonnie Raitt, maar de versie van Isaac was niettemin goed voor kippenvel én een krop in de keel. Om kort te gaan: het sterpotentieel spatte eraf.

The Staves

De eerste cd van The Staves schopte het twee jaar geleden al tot cd van de week in De Morgen, maar toch ontsnapte de plaat grotendeels aan de aandacht van het grote publiek. Wie wél door de knieën ging, was Bon Iver-zanger Justin Vernon, die nu ook bereid werd gevonden om als producer mee te werken aan de opvolger. If I Was verschijnt op 2 februari, en staat weer tjokvol prachtige harmonieën. De Britse zusjes Emily, Jessica en Camilla Staveley-Taylor hebben stemmen die heerlijk bij elkaar passen, en grossieren in folk met een scherp randje aan. Denk aan The Corrs, maar dan met het rauwere kantje van Laura Marling.

Zeker, The Staves zijn beïnvloed door James Taylor en Simon & Garfunkel, maar in knappe nummers als 'Mexico' en 'Blood I Bled' geven ze aan dat ze toch over een sterke eigen identiteit beschikten.

Met drie extra muzikanten erbij groeiden ze uit tot een van de hoogtepunten van Eurosonic, dus hopelijk wordt er binnenkort ook een Belgische datum aangekondigd. In afwachting is die tweede plaat er een om naar uit te kijken. Nog twee weken geduld.

James Bay

James Bay greep vorige week net naast de overwinning in de Sound of 2015-poll van de BBC, maar dat hoeft niet in zijn nadeel te spelen. Zo kan hij zonder de haast onmenselijke druk die de winnaar te beurt valt rustig evolueren tot een gevestigde waarde. In het geval van Bay hoeft zelfs dat niet. Zijn debuut-cd is klaar en Chaos and the Calm verschijnt eind maart bij het grote Universal. Een goede plaat, trouwens, waar- op de 24-jarige zanger laat zien dat hij perfect geconstrueerde popsongs in de vingers heeft. De machtige single 'Hold Back The River' bouwt gestaag naar een climax op, maar ook 'When We Were On Fire' en 'If You Ever Want To Be In Love' pakten het publiek al bij de eerste kennismaking in.

Op de koop toe had Bay qua imagovorming geen lessen meer te leren: skinny jeans, strak lederen jasje, Jack White-hoedje en lang Johnny Depp-haar: het plaatje klopte tot in de kleinste details.

Sóley

De IJslandse Sóley Stefánsdóttir geniet al enige bekendheid door haar werk in bands als Seabear en Sin Fang, maar onder haar eigen naam heeft ze inmiddels ook enkele ep's, een mini- en een volwaardige eerste plaat uit. De clips uit haar solodebuut We Sink werden de voorbije drie jaar al een paar miljoen keer bekeken op YouTube, wat erop wijst dat haar ster ook buiten haar thuisland almaar hoger aan de hemel staat. Vorige zomer bracht ze met Krómantík nog een tussendoortje uit met overwegend instrumentale, filmische muziek, maar binnenkort heeft ze ook een nieuwe popplaat klaar, vol met fragiele popliedjes die meer dan eens een ingetogen Emiliana Torrini in herinnering brachten.

Op Eurosonic serveerde ze alvast een voorsmaakje dat de honger naar meer flink aanscherpte. Tussendoor kletste Sóley met een ontwapenend soort stunteligheid een heel eind weg en gaf de multi-instrumentaliste - ze speelt zowel gitaar, piano, orgel als percussie - aan dat ze als componiste weer een flinke stap voorwaarts heeft gezet. Die volgende cd zet haar gegarandeerd bij een nog breder publiek op de kaart.

Lapsley

Als het platenlabel achter acts als The XX, Basement Jaxx, The Prodigy, Vampire Weekend en Adele een nieuwe naam tekent, wordt de interesse vanzelf geprikkeld. Ook met Lapsley heeft XL Recordings een kip gevangen die later dit jaar vrijwel zeker een gouden ei zal leggen.

Lapsley is de nom de plume van Holly Fletcher, een 18-jarige zangeres uit Liverpool die tegelijk dubbelt als producer. Op basis van een paar losse tracks en de gloednieuwe Understudy-ep gaat haar naam al behoorlijk rond. Lapsley koppelt ijsgekoelde beats aan vervormde, aan James Blake schatplichtige achtergrondstemmen, waar ze dan zelf haar eigen emotionele timbre overheen legt.

Het decor voor haar concert - het van een sprookjesachtige sterrenhemel voorziene planetarium - was met voorsprong het mooiste van het hele festival, en daardoor viel het wellicht minder op dat er live niet zo gek veel gebeurde. Ze werd geflankeerd door een knopjesdraaier en een tweede kracht die alle ritmes digitaal reproduceerde. Daardoor werd het begrip live-optreden wel héél rekbaar ingevuld. Live is er dus nog werk aan, maar op basis van de songs wordt die debuut-cd er een voor de eindejaarslijstjes.

Aurora

Wat was ze verlegen, en wat had ze last om tussen de nummers door iets verstaanbaars te zeggen. Maar ook: wat een heerlijk stemgeluid. De Noorse Aurora Aksnes had iets van Cranberrries-zangeres Dolores O'Riordan, maar dan zonder de irritante maniërismen en gebalkte uithalen. Zelfs in heel spartaanse uitvoeringen - één stem, één akoestische gitaar - presenteerde ze een handvol ijzersterke songs die het doorgaans erg rumoerige publiek moeiteloos stil kregen.

Op plaat hebben de nummers wat meer om het lijf, schemeren er ook knisperende beats en een sierlijke piano door. Maar het zijn toch vooral de soms wat bizarre verhalen in haar songs die de aanwezigen op het puntje van hun stoel kregen. Aurora schrijft over mensen die het zwaarder hebben dan zij, en niet zelden versmacht worden door een allesoverheersende liefde.

Het frappantste voorbeeld daarvan was 'Murder Song', waarin ze vanuit het standpunt van een lijk een moord beschrijft. Daarin vergeeft ze haar moordenaar op de koop toe als ultiem teken van liefde. Intrigerend, en de sterke melodieën maken het helemaal af.

Shura

Ze werd geboren in Rusland, maar getuige haar vuistdikke Londense accent valt daar vandaag nog weinig van de merken. Shura ziet zichzelf in de eerste plaats als een singer-songwriter, en in de letterlijke betekenis van het woord klopt dat ook. Alleen grossiert ze in heel andere muziek dan die term suggereert, situeert haar sensuele geluid zich eerder tussen de jonge Madonna en een meer ingetogen Janet Jackson.

Met de single 'Touch' leverde ze vorig jaar al een fraai visitekaartje af, dat bovendien vergezeld ging van een opmerkelijke videoclip vol kussende koppels. Het nieuwe 'Indecision' is iets meer uptempo, en ook dat nummer groeit bij iedere beluistering. Shura flirt met de hitparadepop van de jaren tachtig, zonder dat dat geforceerd, gekunsteld of berekend aanvoelt.

In Groningen - waar ze twee keer optrad - bewees ze alvast dat de combinatie van sfeervolle synths, coole hiphopbeats en haar eigen dromerige stemgeluid ook live behoorlijk overeind bleef. Wie als een blok valt voor 'Wildest Moments' van Jessie Ware, doet er goed aan de volgende stappen van Shura in de gaten te houden.

Aquilo

Mocht James Blake een duo zijn, dan zou hij vast een beetje klinken als Aquilo. Zowel The Guardian als de BBC lieten zich recent al lovend uit over het werk van Tom Higham en Ben Fletcher, die op het podium niet alleen met synths en gitaren in de weer zijn, maar vooral indruk maken met hun bezwerende samenzang.

Goed, het geheel klonk - zeker live, waar het duo plots tot een kwartet bleek uitgegroeid - nog wat braaf en voorzichtig, maar songs als 'Calling Me' en 'You There' gaven toch aan dat er wat groeide in de Duysternis. Vorige maand bracht Aquilo met Human een knappe tweede ep uit, en nog voor de zomer moet er een volwaardige eerste cd zijn. Hopelijk staat daar dan ook 'I Gave It All' op, een fragiel, breekbaar nummer over de teloorgang van een relatie, en daar uiteindelijk toch weer kracht uit putten. Kalm en rustig, maar onder het oppervlak laaien de emoties hoog op. Geen instant hit, maar dat hoeft ook niet. De traagste groeiers gaan doorgaans het langste mee.

All Tvvins

All Tvvins wist vorig jaar al voorprogramma's weg te kapen voor onder meer Arcade Fire en Editors, maar nu voelt het Ierse gezelschap zich stilaan klaar om op eigen benen te staan. De compacte, hoekige nummers van de band liggen in het verlengde van de eerste Bloc Party- platen, en daar voegen ze nog een stuk of wat sprankelende Vampire Weekend-gitaren aan toe.

Om een lang verhaal kort te maken: All Tvvins handelt in nerveuze, springerige indiepop waar je onmogelijk onbewogen bij kunt blijven. De website van Eurosonic taxeerde het driemanschap als een synth-bandje, maar daar was op het podium weinig van te merken. Daar primeerden toch vooral die strakke gitaren. Zeker, er draaide ondertussen ook een boel electronica mee, maar het geheel blijf toch heel warm, visceraal zelfs. Na passages in bands als Adebisi Shank en Cast of Cheers ziet het er kortom naar uit dat dit duo rond Lar Kaye en Connor Adams eindelijk de juiste formule gevonden heeft. Vanaf februari op een radio bij u in de buurt.

Years & Years

Eind november stonden ze al in het voorprogramma van Sam Smith in de Ancienne Belgique, maar nu Years & Years vorige week door BBC werd uitgeroepen tot The Sound of 2015 is het Londense trio plots een hype geworden. De gevolgen bleven niet uit: je moest al van goeden huize zijn om je binnen te kunnen wurmen in de veel te kleine Simplon-zaal, waar de band speelde.

Logisch, want wie het lijstje met vorige winnaars van de Sound Of...-pop bekijkt, ziet daar namen als Adele, Mika, Ellie Goulding, Keane en diezelfde Sam Smith staan, intussen allen tot wereldsterren uitgegroeid. Of het met Years & Years ook zo'n vaart zal lopen valt nog even te bezien.

Zeker: de band heeft met 'Desire' en 'Take Shelter' al een paar aardige singles uit, maar tegelijk is de electropop van het gezelschap zo glad dat je er haast over uitglijdt. Zanger Olly Alexander is onmiskenbaar een troef, al blijft dit toch vooral popmuziek voor de generatie die net de leeftijd heeft bereikt om die One Direction- posters van de slaap- kamermuur te halen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234