Zaterdag 31/10/2020

Concertecensie

Dit was misschien de mooiste en meest oprechte versie van Selah Sue die we ooit zagen

Selah Sue met een puzzelstukje méér in Het Depot in Leuven.Beeld Francis Vanhee

Hoe duisternis uitrukt en alles uit elkaar rukt? Daar hoef je Sanne Putseys nog weinig over te vertellen. Maar ze weet zichzelf intussen ook opnieuw bij elkaar te puzzelen. Dat demonstreerde Selah Sue con brio in Het Depot, en zelfs met een puzzelstukje méér dan voorheen.

De geboorte van haar zoontje Seth liep immers als een rode draad doorheen de doorstart die ze maakte in Leuven, na een sabbatjaar. Pril gezinsgeluk legde duidelijk geen zware hypotheek op inspiratie of creativiteit. Maandenlang had Sanne naar eigen zeggen op de allerhoogste roze wolk geleefd, en die hartveroverende hoogtestage vond ook zijn weg naar nieuwe songs. “Het eerste jaar heb ik vooral zitten cocoonen met mijn kindje,” glunderde ze, terwijl de eerste ode aan haar zoontje op gang trok. “Urenlang zaten we samen in een hangmat te soezen… En dan blijkt er plots een cellist in de tuin te staan.”

Met dat geintje verwees ze naar Simon Lenski, die met een verrassend speelse riedel de mogelijkheden van zijn droefgeestige cello oprekte, en zo die gloednieuwe song inkleurde. “Life can be good from the start,” croonde Sanne. En ook: “When the sky turns grey, I’ll be there for you in a heartbeat.” Klinkt knuffelig? Op papier ongetwijfeld wel, maar in Leuven kwam het eruit met een teder in het hart prikkende precisie.

Selah Sue in Het DepotBeeld Francis Vanhee

Verwekken en verwelken

In een minimalistische trio-bezetting tekende Selah Sue voor een maximaal resultaat. Joachim Saerens - de vader van hun kind - speelde piano en keyboards, terwijl Putseys zich boog over een drumcomputer, loopstation en gitaar. Oudere song werden op die manier drastisch tot dramatisch herwerkt, en nieuwe songs lieten een fris en opwindend geluid golven door de zaal. Het mocht snel duidelijk zijn dat soul en jazz warme coalitiegesprekken hadden gevoerd boven de wieg. Zoals steeds hing Sanne als een stoutmoedige trapeze-artiest aan de toonladder, maar de nieuwe arrangementen voorzagen die acrobatie van nog meer gloed en glans.

Zo groeide ‘Peace of Mind’ uit tot van de hoogtepunten in de set. Een gruizige beat, een Spaans gitaarlikje en een zangeres die in duet ging met zichzelf, door haar gitaar en stem vier keer te loopen: veel méér had die vertrouwde song niet nodig om je pal tussen de hartkamers te treffen. Eindeloos mooi klonk ook ‘This World’ waarin ze haar “lieve, loyale fans” bedankte met een versie, die begon met etherische piano en cello, waarna een spartaanse drumcomputer de song diepte gaf. Uiteindelijk bloeide dat nummer open tot een dramatisch sluitstuk voor de bis: euforieverwekkend en euforieverwelkend tegelijk. Selah Sue morste kwistig met mistige ontroering, maar de slinger sloeg geen moment door naar druipende schmalz of  duisternis.

Selah Sue in Het Depot.Beeld Francis Vanhee

Queen van Het Depot

Hetzelfde gevoel woekerde bij een solo, akoestisch en wondermooi ‘Won’t Go For More’. “Leuven, I will always sing for you,” fluisterde Sanne je achteraf zachtjes in het oor. De liefde was duidelijk wederzijds. Niet verwonderlijk. In Het Depot nam het succes van Selah Sue ooit zijn aanvang, en die liaison bleek niet te breken of ontknopen. Al gaf Putseys ook aan dat er daarom enige zenuwen meespeelden: “Dit concert is spannend om twee redenen,” schutterde de “Queen van Het Depot’. “Eén: ’t is bij Mikey thuis,” waarmee ze verwees naar Mike Naert, de bezieler van Het Depot. “En twee: er kan altijd iets mislopen tijdens dit eerste concert. Als er iets hapert: don’t shoot.”

Ach... hooguit voor amoureuze pijlen uit het publiek moest Selah Sue beschutting zoeken. Hoe kon het ook anders, na die hartverscheurende soloversie van ‘Break’, die zacht als linnen klonk, maar ritselde als een herfstig blad. En dan was er nog de die heerlijk jazzy Disney-classic ‘So This is Love’, die ingeleid werd met een omineuze vocoder. Nog meer fraais: een soulvolle hommage aan haar zoontje en “een leven zonder rugzakje”. Ook fraai: een song die vermoedelijk ‘I Need’ zal heten, en volgens Sanne ging over “de nood om door iedereen graag gezien te worden.” Veel nodeloze energie moest ze daar zaterdag alvast niet in steken.

Selah Sue in Het Depot.Beeld Francis Vanhee

Kindersabbat

Voor we verdacht zouden worden van een als amechtige liefdesbrief vermomde recensie, toch ook enige kritiek: de cover van ‘Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be)’ had wat ons betreft niet gehoeven. Maar zelfs dààr betrapte je jezelf eigenlijk op warm sentiment en patriottisme: de New Yorkse slapping bass-virtuoos Marcus Miller had haar onlangs namelijk zélf gevraagd om die afgekluifde classic samen op te nemen. In Leuven werd de song bovendien bewolkt door een cello die klonk als een huilende gitaar én knetterende blazerssectie. Machtig.

Ze wilde làng wegblijven, had ze eerder gezegd. De tijd nemen om zich op haar gezin te kunnen terugplooien. En pas opnieuw het podium opzoeken wanneer ze zin zou krijgen om eerlijke muziek te maken. Uiteindelijk duurde die kindersabbat van Selah Sue niet zo lang als was gevreesd. En hield ze belofte: dit was mogelijk de meest oprechte, onbezorgde en onwaarschijnlijk mooie versie van zichzelf die we ooit op het podium zagen. 

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234