Woensdag 25/11/2020
Beeld Getty Images

Column

Dit waren geen uren waar ik van zei: ik boek er snel nóg een paar

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Dit is geen plezierige column. Lees een andere als u het opgewekt wilt houden. Mark Coenen is vaak geestig. Dat nieuwe Italië-boek van hem helpt overigens ook goed tegen tegenzin en donkere dagen.

Mijn tandarts had mij naar de parodontoloog gestuurd, een bekwaming waar ik nog nooit van had gehoord.

Het zit zo: de bacteriën die tandplak veroorzaken, doen hun werk ook in de donkere spelonken ónder het tandvlees, waar de resultaten jarenlang onzichtbaar blijven voor de menselijke blik, en waar de schade bijgevolg veel groter is. Om het kort en duidelijk te houden: op de röntgenfoto’s kun je dan zien hoe hard die beesten al aan je bot hebben geknabbeld. Er zijn stukken uit. Eens vijftig heeft al de helft van de mensen dat.

Ik trek sowieso al geen zak confetti open als ik naar de tandarts ga, en het vooruitzicht van drie dagen naar deze parodontoloog te moeten, had mij al maandenlang elke dag een moment van onbehagen bezorgd.

God, was dat onplezierig. De parodontoloog was een uiterst beminnelijke vrouw. Zij had mij destijds in De slimste mens gezien en wilde daar alles over weten; zij legde heel goed uit wat er te gebeuren stond en verzekerde mij dat er geen reden tot angst was en dat ik na afloop wellicht voor de rest van mijn aardse leven van de schedelvretende organismen verlost zou zijn, maar dit waren geen uren waar ik van zei: ik boek er snel nóg een paar. Zelfs niet voor mijn ergste vijand.

Mijn oren floten en ik kon amper nog mijn naam zeggen; ik was zeer opgelucht en gelukkig toen het voorbij was. De parodontologe had echter nog een verrassing in petto: nog een volle week zette zij mij op een kuur van Amoxicilline en Metronidazol, twee krachtige antibiotica die de laatste vijanden moesten verslaan, maar die samen ook een zeer venijnig soort Antabuse vormen: één slokje alcohol, en je komt het komende etmaal de Badezimmer niet meer uit, zei ze.

Bedrukt nam mijn vrouw, die om de verlossing te vieren prachtige bloemen voor mij had gekocht, het nieuws in ontvangst. Ik doe zeker mee! zei ze vrolijk.

Wij zijn geen tempeliers, maar wij houden van drank. Ik drink na het schrijven graag een trappist, en bij het eten delen wij een halve fles chardonnay, en er gaat zelden een avond voorbij zonder mijn Duvel en haar Cointreau on the rocks, of een lekkere lauwwarme sake. Er hangen hier geen tabellen van het VAD naast de koelkast. Wij tellen liever onze zegeningen.

Kloekmoedig togen wij naar de nabijgelegen grensstad Prüm, waar wij in de Rewe een krat Erdinger Weissbrau Alkoholfrei en een achtpak Crodino kochten, genoeg om de komende week voor afleiding te zorgen.

Het zijn allemaal maar gewoontes, zei mijn vrouw, maar gewoontes zijn niet per se slecht. En als je nu en dan met ze breekt, dan smaken ze nadien des te beter.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234