Maandag 24/06/2019

'Dit keer blijft ons gezicht in een strakke plooi'

Op Wave If You're Really There troffen bleekschetenfunk en vrolijke artpop elkaar midscheeps. Maar met Pollen surft Wave Machines vandaag op een andere golf. Frontman Tim Bruzon legt uit waarom die koersverandering zich opdrong.

"Nerds op een lege dansvloer". Dat was de schertsende eretitel waarmee muziekchef (BS) Wave Machines ridderde, toen de Britse groep debuteerde met een even fel gelauwerde als eclectische plaat. De Liverpudliaanse groep liet je daarmee alle hoeken van de club én het museum van abstracte kunst zien.

Die dansvloer hebben ze inmiddels zelf ook goeddeels verlaten. "Een bewuste keuze", licht zanger en songschrijver Timothy Bruzon toe. "De elektronica van het eerste uur is in ons DNA gebleven, maar het organisme heeft een andere vorm gekregen. Ten tijde van ons debuut wilde ik te nadrukkelijk behagen. Elke song moest poppy en rechttoe-rechtaan klinken. Wanneer een refreintje niet van de eerste keer aan je hersenschors bleef kleven, zag ik dat als een persoonlijke mislukking. Maar vandaag weegt die nood niet meer door. Ik baan me niet langer een weg met mijn ellebogen naar je oren. (lacht) In de eerste plaats wou ik nu een verhaal vertellen."

Bruzon spreekt overigens nadrukkelijk in de eerste persoon enkelvoud: "Dit keer schreef ik dan ook alle songs in mijn eentje. Niet om mijn eigen ego te strelen, hoor. Ik had gewoon een afgebakend idee over wat de groep moest zijn, en hoe we moesten klinken. Toen dat idee vaste vorm kreeg, schreven de songs zich praktisch zelf. Het werd een heel persoonlijke trip, tot aan de hoes toe: het meisje op die schimmige foto is mijn vrouw."

"Of ik niet meer geloof in de groep als democratie? (bijt op zijn lip) Daar komt het min of meer op neer. Ik besef dat ik met de volgende bekentenis als een eikel overkom bij de fans van het eerste uur, maar ik ben niet helemaal tevreden over ons debuut. Ik hoor te veel mankementen. Wave Machines bezat altijd een eigen smoel maar we trokken er te veel grimassen tegelijk mee. Dit keer heb ik geprobeerd dat gezicht in de plooi te houden."

De andere groepsleden voelen zich ook niet gefnuikt, maakt Bruzon zich sterk. "Ieder groepslid heeft vooraf en achteraf zijn zegen gegeven. Bovendien wist Carl (Brown, multi-instrumentalist in de groep, GVA) dat hij voor de eerste aanzet van deze plaat heeft gezorgd, met de titeltrack van ons debuut. Die sound vormde de blauwdruk van de nieuwe huisstijl."

Aan een zware stijlbreuk vertilt de groep zich anders ook weer niet. Het belangrijkste verschil? Hun eerste plaat hield een groothandeltje in vrolijke grooves en naïviteit. Deze songs klinken vaak trager en meer introvert. Bij momenten zelfs sinister. "Er zit inderdaad veel spanning op de muziek", beaamt de frontman. "Zo gaat 'Ill Fit' bijvoorbeeld over de mentale verwarring die voorafgaat aan je beslissing om iets goeds of kwaads te doen. Het moment waarop je voor jezelf uitmaakt of het te rechtvaardigen is om iets onrechtvaardigs te doen. Dat soort levensvragen houden me vaak bezig."

Dat brengt ons gelijk bij de titelsong. 'Pollen' gaat over de negentien Chinese kokkelvissers die acht jaar geleden verdronken aan de Britse westkust. De grootste schuldige in dat verhaal bleek niet het getij, maar de hebzucht van de mens. "Zeventien Chinese mannen en twee vrouwen werden verrast door het snel opkomende tij in Morecambe Bay, een kustplaatsje waar ik graag een frisse neus ga halen. Het gebied is een van de lucratiefste locaties om kokkels te vissen. Het handeltje in die lekkernij bleek in handen van topgangsters uit mijn eigen stad. De onderwereld van Liverpool zat achter een ware slavenhandel, die een loopje nam met veiligheid of lonen. Die verdronken stakkers kregen amper een pond per dag, terwijl de bazen liefst twintigduizend keer zoveel verdienden. Elke keer als ik er nu ga uitwaaien, en pluizige pollen in de lucht zie zweven, overvalt me een verschrikkelijke weemoed. Dat verhaal moést ik gewoon van me afschrijven. Al was het maar omdat we het lot van die stumperds nooit mogen vergeten."

In dat licht willen we weten of ook Wave Machines meer wil zijn dan een voetnoot. Immers, groepen uit Liverpool verliezen haast per definitie het gevecht met de geschiedenis. "De kans dat we net zo'n sterke stempel op de popmuziek zullen drukken als Echo & The Bunnymen, The Beatles of Elvis Costello is inderdaad klein", grinnikt Bruzon. "Maar ik liet me nooit intimideren door de voorgeschiedenis van mijn stad. Als groep kun je je maar beter laten inspireren door een muzikale metropool als Liverpool, dan aan een boerengat waar je alleen de laatste Céline Dion in de winkels vindt." (lacht)

Pollen verschijnt op 21/1 via V2.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden